Pater Lieven LagaLaga Lieven

 

Geboren in Kortrijk op 4 september 1937

Religieuze geloften op 8 september 1957

Priester gewijd op 5 augustus 1962

Missionaris in Haïti en in België

Overleden in Kortrijk op 7 januari 2021

 

 

In kleine kring nemen we afscheid van een ingoede, hartelijke, gastvrije confrater en een lief familielid. Hij zal het meest herinnerd worden als iemand die de armen graag zag en hen een warm hart toedroeg: elke mens was voor hem van tel, de meest berooide die aanklopte aan zijn deur, de zieke die hij bijstond… Voor Lieven was elke mens de moeite waard.

Het missie-avontuur is voor Lieven zeker begonnen in het gezin van vader Laga en moeder Hanssens. Hier werd de kiem gelegd van de warme mens die Lieven zou worden, met liefde voor het geloof en zin voor schoonheid. De vonk die oversprong om missionaris te worden moet zeker gelegen hebben in zijn collegetijd.

Zijn seminarietijd in Scheut was volop gekenmerkt door het Concilie, een tijd van grote verwachtingen die stilaan doordrongen naar Latijns-Amerika en later naar het eiland Haïti, met het document van Medellin. In normale tijden zouden we hier met velen gestaan hebben rond onze lieve klasgenoot en confrater, pè Laga, Lieven.

Lieven begon zijn zending in Haïti, in de uitgestrekte bergparochie Vallières. Een gebied zonder berijdbare wegen. De verafgelegen gemeenschappen konden enkel bereikt worden te paard of met de muilezel. Hij was er pastoor en beschikte over twee medepastoors. Lieven was er bekend als iemand die met iedereen in goede verstandhouding leefde en een luisterend oor had voor nieuwe initiatieven. Hij moedigde zijn collega’s aan om die dan ook te realiseren. Lieven was overal bekend als een uitstekend ruiter. Wie herinnert zich niet zijn paarden Mustang en Papillon. Hij fladderde door berg, dal en diepe ravijnen, op bezoek bij de christelijke gemeenschappen. Samen met hen las hij de Bijbel, het woord van God, het woord dat verkondigde dat het Rijk van God aanwezig was onder ons en dat een nieuwe wereld mogelijk was: een wereld van vergeving en verzoening, een wereld van delen en verdelen en een wereld van broederlijkheid en solidariteit. Een wereld van liefde waarvoor we ons samen moesten inzetten, om zo te komen tot een meer rechtvaardige en vredevolle maatschappij in Haïti. Zo leefde Lieven samen tussen die vele uitgebuite mensen, met hen zoekend naar de realisatie van de droom van God voor deze wereld. Hij organiseerde de gezondheidszorg, richtte scholen op. Velen die nooit de banken van de school gezien hadden, werden aangemoedigd om hun eigen realiteit te lezen en te schrijven. Ze werden bewustgemaakt van het belang van de alfabetisering, zodat ze stilaan begrepen dat de situatie waarin ze leefden onrechtvaardig en wreed was en helemaal niet beantwoordde aan de droom van God voor alle mensen op deze wereld.

Na vele bloeiende jaren in de bergen werd Lieven benoemd in de pleinen en werd hij pastoor van de grote parochie van Pignon, met haar prachtige kerk. Daar kwam hij in een nieuw pastoraal landschap terecht, met een poging tot groeiende samenwerking tussen de naburige parochies. Voor mij, zijn naaste buurman, een zeer deugddoende en rijke ervaring, waarin ik Lieven altijd zal herinneren als de vriend met het luisterend oor, zijn geïnteresseerde blik en zijn openheid om ook anderen binnen te laten in zijn parochiewerk. Ging er een te ver, dan was één van zijn grote gaven dat hij kon vergeven en vergeten. Altijd streefde Lieven naar vrede en broederlijkheid. Ten overstaan van autoriteiten was hij standvastig in zijn opkomen tegen onrecht. Als buurman van de kazerne letten de soldaten op om niemand te onmenselijk aan te pakken.

Na vele jaren Pignon werd Lieven benoemd als pastoor in de parochie Saltadère, een dorp aan de grens met de Dominicaanse Republiek. Daar werkte hij verder aan de uitbouw van een rechtvaardiger en leefbaarder Haïti, aan de droom van God voor dit getormenteerde land. Als steun en toeverlaat kon hij nu rekenen op de steun van Myriam, nu slotzuster in Brecht.

De laatste stap in zijn missie-activiteit bracht hem terug naar waar hij begonnen was, Bois de Lorenz, vroeger buitenpost van zijn eerste parochie Vallières, intussen opgericht als zelfstandige parochie. Daar werkte hij nog vele jaren tot zijn gezondheid hem verplichtte om – na bijna 50 jaar missie – terug te keren naar België, waar hij nog 10 jaar het beste van zichzelf zou geven in WZC Heilige Familie te Deerlijk. Toen ik hem bezocht, voelde ik mij opnieuw in Haïti. Je voelde dat daar zijn leven was: die gastvrijheid, die geïnteresseerde blik en dat luisterend oor naar berichten van het verre eiland.

Stilaan verloor hij fysieke kracht en moest hij loslaten wat hem lief was. Hij ging naar het missiehuis van Scheut in Kortrijk, zijn geboortestad. Hij was er gelukkig, maar veel tijd werd hem niet gegund. Corona beperkte hem erg in zijn contacten, tot die vermaledijde ziekte hem zelf trof. Zo zijn we hier onverwacht samen in kleine kring en hier, waar het leven begon, geven we hem ook uit handen. Onverwacht neemt zijn avontuur hier een einde. Het verhaal van een warme mens waarin het verhaal van Jezus handen en voeten heeft gekregen, een lieve mens van God. Vroeger werd op het einde van de liturgie het In Paradisum gezongen waar de arme Lazarus als eerste de overledene zal ontvangen. Vandaag wordt Lieven ontvangen door een arme Haïtiaan die zelfs de kruimels van de tafel van de rijke niet werd gegund. Deze arme sloeber zal zeggen: “m byen kontan ou la zanmim antré lakay papa ou” (“welgekomen mijn vriend, kom binnen in het huis van je Vader”). Pater Lieven, nu voor altijd bij God.

Paul HANSON