Pater Leon CatryckeIM Catrycke Leon

 

Geboren in Poperinge op 27 mei 1943

Religieuze geloften op 8 september 1963

Priester gewijd op 4 augustus 1968

Missionaris in Congo (Boma, Kasaï en Kinshasa) en in België

Overleden in Torhout op 2 juli 2022

 

Na zijn studies aan het college van Poperinge begon Leon aan zijn noviciaat in Zuun. Hij studeerde twee jaar filosofie in Nijmegen, en vier jaar theo¬logie in Jambes, bij Namen.

In 1969 vertrok hij naar Congo, naar het bisdom Boma, en deed daar dienst als onderpastoor in Boma zelf, en als reispater in Vaku. Hij was gekend als een doorzetter en een harde werker. Van 1971 tot 1975 was hij leraar in de middelbare school van Nguema in het bisdom Luiza, West-Kasaï. Na zijn eerste verlof in België werd hij reis¬pater in Ntambue Yangala, in hetzelfde bisdom Luiza, van 1975 tot 1982. Van 1982 tot 1984 deed hij er dienst als pastoor.

Vanaf 1984 was Leon meer betrokken bij het vormingswerk in de Congregatie, en nam hij functies waar in de gemeenschappen van Scheut. Zo was hij zeven jaar socius en econoom van het noviciaat van Mbudi in Kinshasa. Hij heeft er duizenden bomen aangeplant, samen met zijn novicen en enkele werkers. Daarna was hij negen jaar rector van het provinciaal huis in Mbuji-Mayi, in West-Kasaï, en tegelijkertijd was hij er pas¬toor van de parochie Sint-Leonard. De bouwmaatschappij, die toen de nieuwe kerk aan het bouwen was, ging failliet. Leon heeft dan zelf, met enkele bouwvakkers, de kerk verder opgebouwd en ze artistiek afgewerkt. En dat terwijl hij soms hevige aanvallen van migraine had.

Na een korte termijn als geestelijk begeleider van het prenoviciaat Scopenko in Kinshasa werd Leon benoemd als rector van onze gemeenschap in Torhout. Hij vervulde deze dienst met verve, van 2001 tot 2008. Daarna werd hij vice-rector in ons huis van Kortrijk, maar in 2017 werd hij een tweede maal gevraagd om de functie van rector in Torhout op te nemen. Hij heeft dit drie jaar gedaan, tot hij in oktober 2020 definitief op rust ging.

Rust roest, zei hij, en hij nam het op zich om de tuin te verzorgen. Een van de eerste dingen die hij deed was een boompje planten in de voortuin: het zat hem blijkbaar in het bloed. Niet lang daarna werd hij ziek, en hij wist dat hij nog weinig kans maakte. Na een lange strijd is hij dan eindelijk zachtjes heengegaan in de morgen van 2 juli. We zullen ons hem altijd herinneren als een plichtsbewust man, trouw aan de opdrachten die de Heer hem toevertrouwde.

Werner LESAGE en Frans VAN HUMBEECK

 

 

Pater Cornelis (Kees) BrouwerIM Brouwer Kees Cornelis

 

Geboren in Hilversum (Nederland) op 3 december 1937

Religieuze geloften op 8 september 1958

Priester gewijd op 4 augustus 1963

Missionaris in Indonesië en in Nederland

Overleden in Teteringen (Nederland) op 26 juni 2022

 

                                                                                        “Heer, vijf talenten hebt u mij gegeven,
                                                                                         zie, vijf andere talenten heb ik verdiend!
                                                                                         Zijn Heer verklaart hem:
                                                                                         uitstekend, goede en getrouwe dienaar…”

                                                                                                                           (Matteüs 25,21)

Kees werd geboren te Hilversum op 3 december 1937. Op 12-jarige leeftijd trok hij naar het internaat van Sparrendaal in Vught om er zijn middelbare studies te beginnen die hij in de zomer van 1957 succesvol afrondde. In september daaropvolgend trad hij in in het noviciaat van Scheut, in het Bisschop Hamerhuis te Nijmegen. Hij begon er daarna zijn studie van filosofie en voor zijn studie theologie verhuisde hij naar Leuven in België. Zijn priesterwijding ontving hij op 4 augustus 1963 en het jaar daarop vertrok hij als missionaris naar Indonesië, waar hij jarenlang actief was, eerst in Sulawesi in West-Toraja en Makassar en later in Jakarta.

Zijn confraters in Indonesië getuigen van Kees als een spontane man die zei wat hij dacht. Zij beschrijven hem als een levenskunstenaar die kon genieten van de goede dingen van het leven, maar ook als een man die zijn talenten goed gebruikte: die talenten kwamen vooral tot uiting in het opzetten van een project rond catechese en landbouw. Dat groeide uit tot een tweejarige cursus, waarbij de families degelijke godsdienstige vorming kregen en daarnaast voor de mannen een praktische vorming in landbouw en een vorming in huishouding voor de vrouwen.

Later, toen Kees aan het werk was in Makassar, kwam zijn talent als bijzonder goede fotograaf van pas in het maken van audiovisuele diareeksen die hun weg vonden over heel Indonesië.

Nog een ander talent van Kees kwam goed van pas in de CICM-Provincie van Scheut, eerst in Indonesië en later ook in Nederland: Kees kon de financiën en de boekhouding vakkundig beheren en deed dat met een grote dosis dienstbaarheid.

Kees heeft de laatste maanden van zijn leven geworsteld met mondkanker: hij heeft dapper gestreden en zich moedig gedragen totdat de kanker hem overmeesterde. Dat was thuis bij zijn confraters in Teteringen op 26 juni 2022. Hij moge nu rusten in vrede.

Theo WYNANTS en Henk KAAL

 

 

 

Pater Josse Henri NijssenIM Nijssen Josse Henri 1

 

Geboren in Zichem op 17 januari 1937

Religieuze geloften op 8 september 1957

Priester gewijd op 5 augustus 1962

Missionaris in Hong Kong en in België

Overleden in Sint-Pieters-Leeuw op 17 juni 2022

 

In 1963 vertrok Jos naar het Oosten, zoals hij dat altijd had verlangd. Na één jaar taalstudie in Taiwan voegde hij er nog een tweede jaar bij in Hong Kong.

Nu was hij klaar voor het werk, en omwille van zijn talent voor studie en onderwijs was hij 14 jaar directeur in lagere en middelbare scholen. Uit het getuigenis van onze confrater in Hong Kong, Ferdinand Bouckhout, blijkt dat Jos daar heel mooi werk heeft gedaan. Jos kon van het leven genieten, rookte graag zijn pijp en had een gouden hart. Dat “gouden” hart is geld waard, en dat zullen veel mensen ginder wel gezien hebben. Hij kon soms uiterlijk wel hard zijn, maar toch maakte hij tijd om naar mensen te luisteren, hen te helpen en in te springen waar het nodig was.

Hij kon goed omgaan met de jeugd, en dat is niet zo vanzelfsprekend. Zo werd hij na zijn taak in het onderwijs nog voor een achttal jaar diocesaan verantwoordelijke voor de scoutsvereniging in Hong Kong. Hij paste heel goed in het geheel van Hong Kong: altijd druk en toch tijd voor iedereen.

Na 23 jaar Hong Kong werd hij benoemd tot havenaalmoezenier van de Mariniers club. Nu werd hij de man van de zee en de vriend van de schippers. Daar ook kon hij weer de netten uitwerpen, samen met Jezus. Dat was immers het centrale thema van de afscheidsliturgie. Hij was de herder (voor zijn tijd) naar de smaak van paus Franciscus die naar de periferie ging om de verloren schapen op te zoeken. Op de boten, bij de zeelieden, was hij de “seafarers’ friend”. Aan de haven kon hij zich volledig uitleven als missionaris, vooral door zijn multiculturele contacten met o.a. Indonesische en Filipijnse schippers. Dat zou hij 20 jaar lang doen, tot aan zijn terugkeer naar België in 2007. Op zeker ogenblik kreeg hij het moeilijk om nog op de boten te klauteren, hij was toen 70 jaar.

Met vele mooie herinneringen en een massa foto’s kwam hij naar Kessel-Lo, waar hij zich nog lange tijd inzette voor de properheid en de orde in het park en rond het huis. In 2017 kwam hij naar de gemeenschap van Zuun voor verzorging, en hier overleed hij op vrijdag 17 juni. Hij zou dit jaar zestig jaar priester vieren. Laten wij dankbaar dat rijkgevulde leven van Jos in Gods handen leggen.

Cyriel STULENS

 

 

 

Pater Mark OckermanIM Ockerman Mark foto

 

Geboren in Kitega (nu Gitega in Burundi) op 4 oktober 1944

Religieuze geloften op 8 september 1964

Priester gewijd op 26 juli 1969

Missionaris in Brazilië en in België

Overleden in Halle op 14 mei 2022

 

 

Mark vertrok naar Brazilië in 1970 en deed er pastoraal werk in verschillende parochies tot 1985. Daar kwam zijn charisma van jongerenpastoraal tot volle ontplooiing. Geen wonder dat zijn Provincie van oorsprong (BNL) in 1985 zijn hulp vroeg bij de begeleiding van jonge kandidaat-missionarissen in België. Een jaar later kon hij terug naar Brazilië, voor pastoraal werk in Rosa dos Ventos en Itaguai, van 1986-1992.

In 2002 deed zijn thuisprovincie in België nogmaals beroep op hem om mee te werken aan missieanimatie en roepingenpastoraal.

Het is in die periode dat hij, als jonge kracht, benoemd werd als vice-provinciaal van de Vlaamse Scheut-provincie. Zijn hart was echter in Brazilië gebleven. In 2006 vertrok hij terug naar Brazilië. Hij werd studentenpastoor aan de Federale Universiteit van Rio de Janeiro, een taak die helemaal paste bij zijn charisma van jongerenpastoraal.

Het was ook in die tijd dat hij meewerkte in een recuperatiecentrum van drugsverslaafden, een inzet die helemaal lag in de lijn van de oproep van paus Franciscus: “Als Kerk aanwezig zijn in de periferie van het leven”. In de Congregatie CICM klonk trouwens dezelfde stem: “Gaan waar de nood het grootst is”.

Vanaf 2009 werd hij begeleider in “Família de Canã”, een centrum voor drugsverslaafden. Meer dan 10 jaar heeft hij met hen samengeleefd.

Daarna volgde nog een tijd van Antonio Dias (MG). Omwille van gezondheidsproblemen kwam hij begin maart 2022 naar België terug, om hier te blijven (Zuun). Hij wist dat zijn gezondheid niet goed was. Het verdict is snel gevallen. Hij moest zich onderwerpen aan nierdialyse en een streng dieet. De goede zorgen konden niet vermijden dat hij in het ziekenhuis van Halle overleden is op 14 mei 2022. Hij was een pelgrimerende missionaris op zeer verschillende plaatsen van het immense Brazilië, een land waar hij zich thuis voelde, bij een volk dat hij liefhad. Hij sprak perfect Portugees en vele jongeren zijn hem bijzonder dankbaar.

Willy OOST

 

 

 

Pater Raymond DebeuckelaereDebeuckelaere Raymond

 

Geboren in Roeselare op 13 mei 1932

Religieuze geloften op 8 september 1952

Priester gewijd op 4 augustus 1957

Missionaris in Congo (Kasaï) en in België

Overleden in Torhout op 9 maart 2022

 

 

Na zijn studies filosofie in Néchin, en theologie in Kessel-Lo en in Leuven, vertrok Raymond in 1958 naar Congo. Zijn actief missionaris¬leven valt uiteen in twee klaar afgelijnde delen: 16 jaar in Congo (van 1958 tot 1974) en 35 jaar in het bisdom Brugge (van 1974 tot 2009). In beide perioden deed hij aan opvoedingswerk en aan parochiepastoraal. Voor de foto die op zijn uitvaart zou gebruikt worden, had hij zelf gekozen voor een foto waarop hij gekleed was in de witte kazuifel van zijn 60-jarig priesterjubileum.

In Congo was hij gedurende 7 jaar in Muetshi als directeur van de lagere school en als reispater, vervolgens was hij reispater in Mayi Munene, Luebo, Ndekesha en Kitangua. Hetzelfde schema hield hij aan in de tweede periode: hij was elf jaar aalmoezenier en opvoeder in het tehuis “Onze Kinderen” te Rumbeke, daarna medepastoor in Lendelede, Gistel en ten slotte pastoor in de federatie Gistel als wonend pastoor te Zevekote. Vanaf 2003 was hij daarbij ook algemeen directeur van de Zusters van de H. Vincentius te Lendelede.

Van zijn eerste periode, als reispater, had Raymond geleerd niet te wachten tot de mensen kwamen, maar zelf naar hen te gaan. Zijn huis-aan-huisbezoeken werden hier zeer gewaardeerd. Hij was gekend als de hartelijke herder die zijn vreugde vond in de liturgie, de prediking en het ontmoeten van mensen. Toen overviel hem een onzichtbaar kwaad: hij werd doof, echt doof. Hij, die vaak omwille van zijn werk alleen was geweest, kreeg door zijn doofheid nog meer het gevoel van eenzaamheid en van niet begrepen worden.

In 2009 – Raymond was toen 77 jaar – ging hij op rust naar Torhout. In het Missiehuis nam hij o.a. de taken op van postbode en van koster. Hij deed dat met veel inzet en heel punctueel. De laatste jaren was hij aangewezen op een rollator, wat hem belette voor te gaan in de liturgie, en dat deed pijn. Raymond zette de deuren van zijn hart weinig open. Hij wist dat de Vader in het verborgene ziet. Hij leefde ook zeer sober en gezond, niets deed vermoeden dat hij zo plots heen zou gaan. Na een kort verblijf in het ziekenhuis is hij, na lang aandringen, terug naar zijn gemeenschap kunnen gaan om er ’s anderendaags rustig te overlijden.

Fernand DEGROOTE, Arnold QUARTIER en Werner LESAGE

 

 

 

Pater Frans Van Oudenhove12


Geboren in Rumbeke op 19 oktober 1941

Religieuze geloften op 8 september 1964

Priester gewijd op 26 juli 1969

Missionaris in Congo (Kasaï) en in België

Overleden in Torhout op 13 februari 2022

 

In 1970 vertrok Frans naar Congo, naar Kasaï, en deed hij zoals alle andere missionarissen vóór hem: zich aanpassen aan het klimaat en de taal studeren. Hij werd benoemd als reispater in Tshikapa, maar die reis heeft slechts drie jaar mogen duren. Begin juni 1973 keerde hij ziek terug naar België, en hij is hier voor de rest van zijn leven gebleven. Na zijn bijna miraculeuze genezing zocht hij weer moedig aansluiting met het gewone leven. Hij deed eerst zes jaar dienst als medepastoor van de parochie Sint-Katarina in Assebroek.

Vanaf 1980 richtte Frans zich op de minder klassieke vormen van apostolaat. Hij werd pastoraal animator in het integratiecentrum “Foyer” te Brussel, waarvan hij meer dan 30 jaar lid was van de Raad van Bestuur. Ondertussen leerde ook de Congregatie hem waarderen: van 1982 tot 1988 vervulde hij diverse functies binnen het Bestuur van de Vlaamse Provincie, eerst als vrijgestelde, dan als vice-provinciaal en ten slotte als provinciaal. Hij nam deel aan twee belangrijke CICM-kapittels, die van 1981 en 1987, waarin de constituties werden aangepast aan de nieuwe richtlijnen van het Tweede Vaticaans Concilie.

Vanaf 1988 tot 2000 gaf Frans het beste van zichzelf in “Bond zonder Naam” – eerst als bediende, dan als Afgevaardigde Beheerder, dan als voorzitter van de Raad van Bestuur en ten slotte als eindverantwoordelijke – in opvolging van de grote bezieler van de beweging in Vlaanderen, pater Phil Bosmans. Phil Bosmans en Toon Hermans, twee mensen die hem met eenvoudige woorden over God leerden spreken. Hij heeft nog vele jaren lang, wekelijks, vrijwilligerswerk gedaan in “Café zonder Bier” te Antwerpen. Zo leerde hij vanop de eerste linie wat kansarmen en daklozen zijn. Hij was ook 20 jaar voorzitter en actief lid van de vzw “Oude Baan” te Zondereigen-Baarle-Hertog: een gezinsvervangend tehuis voor geplaatste kinderen.

Vanaf 2000 volgt zijn Scheutse periode: rector van onze gemeenschap in Schilde, coördinator en conservator van ons Chinees Museum in Brussel, redactiesecretaris van Scheutnieuws en dan rector in het Missiehuis van Scheut-Anderlecht. Frans leerde gedurende zijn lang verblijf hier een enorm aantal mensen en confraters kennen.

In 2018 kwam Frans naar onze gemeenschap in Torhout, waar hij heel bewust en dankbaar is overleden op 13 februari. Wij zullen ons hem herinneren als een man die, omwille van zijn zwakke gezondheid, gelijke tred wist te houden met de zwakke mens.

Werner LESAGE 

 

 

 

Broeder Jan AertsIn Memoriam Aerts Jan

 

Geboren in Broekhuizen (Nederland) op 13 juli 1938

Religieuze geloften op 22 augustus 1958

Missionaris in Congo (Kinshasa) en in Nederland

Overleden in Breda (Nederland) op 11 november 2021, op 83-jarige leeftijd

 

Broeder Jan Aerts (Johannes Herman Jozef Maria) werd geboren in Broekhuizen, in Nederlands Limburg, op 13 juli 1938 als jongste kind van vader Aerts Johannes Henricus Hubertus en moeder Aerts Antonetta Francisca Gerarda Maria.

Zijn kinderjaren speelden zich hoofdzakelijk af op de ouderlijke boerderij, en dat gedurende de 5 oorlogsjaren van de Tweede Wereldoorlog en de lagere school in Broekhuizen.

Er begon in hem een klein vlammetje te branden en hij wou missionaris worden. Hij kreeg zijn eerste opleiding op oud-Sparrendaal en volgde daarvoor een opleiding tot timmerman op de technische school in Boxtel.

Na zijn 6-maandelijkse postulaat en 1 jaar noviciaat werd hij Scheutist door het uitspreken van zijn eerste tijdelijke geloften op 22 augustus 1958.

Daarna ging hij naar Kortrijk voor een verdere vorming op technisch gebied.

In 1964 mocht hij dan voor de eerste keer vertrekken naar Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo.

Hij kreeg zijn eerste benoeming in de garage van Scheut in Limete. Daar leerde hij de theorie in praktijk omzetten. Er was werk genoeg en hij had ook veel medewerkers in de garage, die ten dienste stond van alle congregaties die werkzaam waren in Kinshasa. Jan heeft dit gedaan tot 1968. Daarna specialiseerde hij zich in het depanneren van allerlei soorten huishoudelijke apparaten. Hij had een kleine groep van medewerkers om zich heen, en vanuit zijn eigen ingerichte werkplaats met magazijn trok hij rond om de paters en zusters uit de brand te helpen. Daarmee verwierf hij de bijnaam: Jan, de vliegende Hollander. Iedereen ging aan de kant om geen aanrijding te krijgen met zijn depannagewagen. Jan was beschikbaar als men beroep op hem deed. Hij kon geen nee verkopen. Ze hebben hem daarvoor regelmatig moeten intomen, omdat zijn normale werkzaamheden daardoor in het honderd liepen. Jan was een hele harde werker en eiste dat ook van zijn medewerkers, maar dat ging soms ongenuanceerd, en dat maakte dat de relatie met de medewerkers niet altijd even goed was.

Dat heeft hij gedaan tot 1974 toen hij, door omstandigheden gedwongen, terug moest verhuizen naar de garage. Zijn activiteiten werden onder het beheer van de garage voortgezet. Hij is dit werk blijven doen tot hij in 1985 voorgoed naar Nederland terugging.

Terug in Nederland ging Jan op Sparrendaal wonen en zocht men voor hem een aangepast werk om zijn tijd toch nuttig te kunnen gebruiken.

Men vond iets in Tilburg, waar Jan goede diensten zou kunnen verlenen, maar op de een of andere manier liep dat volledig spaak op de relatie tussen Jan en de verantwoordelijke van dat project. Het was toch iets wat een missionair gevoel kon geven. Vraag en aanbod internationaal. Ook in Rotterdam heeft Jan geprobeerd om daar in het apostolaat een handje toe te steken, maar daar vond hij zijn draai niet.

Verder hield Jan contact met het asielzoekerscentrum van Vught. Daar gaf hij Nederlandse les aan volwassenen en andere analfabeten. Hij heeft daaraan goede contacten met die mensen overgehouden en later zijn zij hem nog komen opzoeken in Teteringen. Hij was zelfs 1ste reserve als tolk Lingala-Nederlands.

Het bos van Sparrendaal was verder dé plaats waar Jan zich kon uitleven met het onderhoud, door omgevallen bomen kort te zagen en mooi op te stapelen, totdat er een koper voor gevonden was. Hoeveel kubieke meters hout Jan wel niet heeft gezaagd, niemand die dat kan schatten. Ook in het bos had hij een blokhut, vlak bij een klein vijvertje, waar hij recreatie hield.

Toen men ging verhuizen naar Teteringen was Jan de drijvende kracht. Onvermoeibaar versleepte hij tafels, stoelen, bedden en kasten die van Sparrendaal naar Teteringen moesten gebracht worden. Het was een monsterklus, maar samen met medewerkers en andere confraters hebben ze alles tot een goed einde gebracht.

En toen ging Jan ook naar Teteringen, waar hij een appartement had gekozen op de bovenste verdieping van de building waar de Scheutisten gingen wonen.

Jan heeft gezocht om eveneens in Teteringen nuttig bezig te zijn. Zijn voornaamste bezigheid was om contacten te leggen met mensen die hulp nodig hadden. Vooral met de zieken had hij veel contact. Hier is het wel aangewezen om zijn relatie te benadrukken met Pater Helmes, SVD, die rolstoelbehoeftig was. Jan was een goede mantelzorger en ging alle dagen een rondje met hem wandelen.

Ook ging hij er met de fiets op uit om overal weggegooide blikjes en plastic op te ruimen, die hij oppakte met een knijper, een soort uitschuifarm. Aan zijn stuur had hij een paar grote plastictassen hangen, waar hij alles indeed. Hij kreeg in het dorp de bijnaam van blikjesman. Maar het lichaam begon te protesteren. Eerst een zware operatie aan zijn oor, waaraan hij sindsdien altijd een beetje pijn ondervond. Ook zijn benen gingen niet meer zo goed mee en hij ging steeds moeilijker lopen. Met behulp van een rollator probeerde hij nog zo lang als mogelijk mobiel te blijven. Ook mentaal ging Jan achteruit, zodanig dat de dokter hem verwezen heeft naar Thebe-Lucia, een instelling waar ze Jan geholpen hebben, zo goed en zo kwaad als het ging. We zijn hem daar alle weken gaan bezoeken en hij was heel blij en opgewekt de laatste keer dat we hem gezien hebben.

En toen kreeg ons aller vijand, COVID-19, ook hem te pakken met fatale afloop. In de vroege morgen van donderdag 11 november is Onze-Lieve-Heer hem komen verlossen uit zijn lijden.

Jan, bedankt voor alles, vooral voor je glimlach, je dienstbaarheid en je klaarstaan voor anderen.

Dat je nu rusten mag in de liefdevolle armen van de Eeuwige.

Jan MOCKING

 

 

 

Pater André BroekaertIn Memoriam Broekaert Andr

 

Geboren in Ronse op 22 maart 1926

Religieuze geloften op 8 september 1944

Priester gewijd op 5 februari 1950

Missionaris in Japan en in België

Overleden in Himeji (Japan) op 19 oktober 2021,op 95-jarige leeftijd

 

Na zijn vierde jaar theologie behaalde André aan de KU Leuven twee licenties, die van politieke en sociale wetenschappen. Hij vertrok naar Japan in september 1953. Omdat de missie zich snel uitbreidde in die naoorlogse periode kreeg hij nauwelijks de tijd om de taal te leren en ging hij meteen aan de slag als medepastoor in Himeji.

Van 1958 tot 1964 was hij pastoor in de kerk van Sakai, bij Osaka, en deed hij ook dienst als aalmoezenier in de gevangenis van Sakai. Niettegenstaande zijn drukke agenda nam hij ook taken op binnen de CICM-provincie van Japan, als lid van de Provinciale Raad, en later als vice-provinciaal.

Van 1964 tot 1969 vinden we hem als rector van ons CICM-huis in Tokyo en daarna als pastoor in Kakogawa. In die periode leerde hij het Better World Movement kennen, wat hem inspireerde tot het leiden van retraites waarin hij onder meer het gedachtegoed van Vaticanum II probeerde door te geven. In zijn retraites ging André dikwijls uit van deze zin: “Liefde is niet zozeer een gevoel, maar een beslissing.”

Van 1964 tot 1977 vinden wij hem in missieland Vlaanderen, eerst als medewerker in het team Voortgezette Vorming, en vanaf 1971 als provinciaal van NB. Het was een roerige tijd, de eerste tien jaar na het Concilie. Scheut stond op zijn fundamenten te daveren. De afbraak van de Scheut-kapel met de twee typische torentjes was een teken aan de wand.

Van 1977 tot 1981 was hij terug als pastoor in Sakai. Opnieuw werd hij verkozen voor de Provinciale Raad, en werd hij lid van het Financieel Comité, een job die hij 30 jaar lang zou blijven doen. Van 1982 tot 1989 woonde en werkte hij in ons Oriens Institute in Tokyo, eerst als econoom, later als directeur, een functie die hij combineerde met het leiden van retraites voor de confraters in het Verre Oosten.

Van 1989 tot 2011 was André nog werkzaam als pastoor in drie parochies in de streek van Osaka: Himesato, Kongô en Senri New Town. Van hem was bekend dat hij graag patience speelde. Naar het einde van zijn leven toe heeft hij inderdaad veel geduld moeten oefenen. In 2011 ging hij op rust in onze residentie in Nibuno. Toen hij hulp-behoevend werd, weigerde hij om zich in het ziekenhuis te laten opnemen: hij koos voor thuiszorg. Nu is hij thuisgekomen.

Werner LESAGE