Pater Jozef Van DoorenIM Van Dooren Jozef

 

Geboren in Turnhout op 6 september 1934

Religieuze geloften op 8 september 1953

Priester gewijd op 3 augustus 1958

Missionaris in Congo en in België

Overleden in Schilde op 2 oktober 2022

 

Jozef werd geboren en groeide op in het gezin van René Van Dooren en Clara Gils in Turnhout. Na zijn humaniora in het Sint-Jozefscollege in zijn thuisstad meldde hij zich aan in het noviciaat van Scheut en legde er zijn eerste geloften af in 1953. Zijn studies in filosofie deed hij in Néchin en Scheut. Theologie studeerde hij in Kessel-Lo en Leuven. Op 3 augustus 1958 werd hij priester gewijd in Scheut. Het volgende jaar vertrok hij naar de missies in Congo.

Gandajika werd zijn eerste missiepost. Hij was er reispater en leraar in het college. Het was de tijd van de onafhankelijkheid en hier en daar braken er onlusten uit. Samen met zijn confraters moest Jozef gered worden uit de handen van een bende. Dan werd hij directeur van de normaalschool in Tshilomba. Ook daar ondervond hij moeilijkheden en kreeg hij bezoek van gewapende dieven. Na twee jaar keerde hij terug naar Gandajika.

Na die bewogen eerste jaren volgden de benoemingen zich op. In 1972 werd Jozef pastoor benoemd in de missie van Kamiji, waar hij een goed aantal jaren bleef. In 1980 werd hij pastoor in Luputa en tevens verantwoordelijk voor de procuur. Gelukkig kon Jozef steunen op trouwe en bekwame medewerkers om het vele werk gedaan te krijgen.

Van Luputa vertrok Jozef naar het provinciaal huis van Mbuji-Mayi voor verschillende diensten. Ook daar kon hij rekenen op de hulp van goede medewerkers. Daarna werd hij gevraagd om in het magazijn van de procuur van Kinshasa te gaan werken. Ook daar voelde hij zich thuis in de gemeenschap van de confraters. Na vier jaar mocht hij terugkeren naar Mbuji-Mayi, tot zijn definitieve terugkeer naar België. Jozef was een aangenaam man in de omgang met anderen en hield van orde. Zo werd hij dan ook meermalen verkozen tot lid van de Provinciale Raad.

Teruggekeerd in België is Jozef nog een vijftal jaren econoom van het huis van Schilde. Daarna werd het stiller, vooral na het overlijden van zijn broer priester. Tijdens de laatste maanden werd het steeds moeilijker voor Jef en begon hij zich terug te trekken. Het werd hem allemaal te veel en hij wilde sterven. Op 2 oktober, feest van de engelbewaarders, heeft zijn engelbewaarder hem begeleid op zijn laatste tocht naar de hemelse Vader. Moge hij nu rusten in vrede.

Karel VAN LAER en Luc COLLA

 

 

 

Pater Paul DelaereDelaere Pablo

 

Geboren in Kuurne op 25 juli 1918

Religieuze geloften op 8 september 1938

Priester gewijd op 1 augustus 1943

Missionaris in de Verenigde Staten, de Dominicaanse Republiek en in België

Overleden in Torhout op 13 september 2022

 

Na zijn humaniora¬studies aan het Sint-Amandscollege te Kortrijk werd Paul Scheutist. Hij studeerde filosofie in Jambes en in Scheut, en theologie in Leuven. Voor hij naar de missie vertrok, studeerde hij nog 4 jaar aan de sociale school in Heverlee.

Hij vertrok in april 1947 naar de Verenigde Staten van Amerika. Hij deed parochiewerk in Texas en van 1949 tot 1956 was hij leraar aan het Maryhill kleinseminarie in de staat Louisiana. Na zijn eerste verlof terug in België, deed hij twee jaar dienst als econoom en leraar Engels in ons noviciaat te Zuun. Terug in de VS, in 1958, werd hij novicemeester in Arlington voor een periode van acht jaar.

In 1964 werd hij benoemd voor de Dominicaanse Republiek. Daar was hij 28 jaar lang werkzaam als pastoor in verschillende parochies. Het was hier dat Paul als Pablo werd aangesproken. Hij had het geluk een man te kunnen blijven van de boeren die hard werken, ook van de boerinnen. Hij besefte dat de kerkgemeenschap draait op sterke vrouwen. Hij vond dat vrouwen een grotere rol kunnen spelen in de dorpen, op de parochie en in de wereldkerk. Hij leerde mensen opkomen voor hun rechten. Hij zocht samen te werken in coöperatieven en probeerde mensen te leren sparen. Veel was nieuw voor zijn parochianen.

Pablo besefte dat zoveel ontsnapt aan de traditionele parochiewerking. Hij heeft te doen met uitgebuite Haïtianen op suikerrietplantages. Hij ligt wakker van de migranten die op gevaar van eigen leven het land ontvluchten. Waarom ontvluchten jonge mensen hun familie en hun vrienden? Zeker niet voor hun plezier. Ze willen mens-waardig leven. Wat hapert er in de maatschappij dat zoveel mensen geen vreugde kennen? Het waren Pablo’s zorgen. Wat kunnen we doen om te vermijden dat mensen wegvluchten in hun geloof en wachten op de hemel? Pablo zocht naar diepgaande veranderingen.

In 1992, hij was toen 74 jaar, begon hij aan een verdiende rust in zijn vroegere parochie Neiba. Nog voor er boeken werden geschreven over ‘de kleine goedheid’ beleefde Pablo dat eenvoudig en dankbaar. Langs duizend dingen liet hij Gods liefde spreken. In mei 2000 kwam hij definitief terug naar België en ging verder rusten in ons huis van Kortrijk. Hij mocht dan fysisch wat beperkt geworden zijn, maar mentaal en geestelijk bleef hij alert: hij loste sudoku’s en kruiswoordraadsels op, las tijdschriften en boeken over van alles en nog wat en elke namiddag speelde hij met passie kaart.

In 2015 kwam hij naar Torhout. Hij was toen bijna 97 jaar. Hij miste geen enkele bijeenkomst van de confraters: was het om te kaarten, samen een glas te drinken, samen naar voetbal, koers of tennis te kijken, of samen te bidden. Toen hij 100 werd zei hij: “Ik ga voor 104.” Hij heeft, met enige koppigheid, verkregen wat hij wilde. Niet alleen door zijn eigen sterke wil, maar ook dankzij de goede zorgen van de mede-werkers van onze gemeenschap. Kort na zijn 104de verjaardag begon hij alles uit handen te geven, en na een kort verblijf in het ziekenhuis is hij daar rustig overleden op 13 september.

Arnold QUARTIER

 

 

 

Pater Wim GoossensIM Goossens Wim

 

Geboren in Turnhout op 25 juli 1926

Religieuze geloften op 8 september 1944

Priester gewijd op 5 februari 1950

Missionaris in Congo (Kasaï), Rome, Zambia en België

Overleden in Sint-Pieters-Leeuw (Zuun) op 11 augustus 2022

 

Dat Wim ooit Generaal Overste was van Scheut-CICM, hebben vooral de ouderen onder ons nog meegemaakt. Het waren de woelige jaren ’68, de jaren na het Concilie Vat. II. Er was de roep om herbronning en vernieuwing. En vanuit Latijns-Amerika de hunkering naar bevrijding uit onrecht. Wim had kerkgeschiedenis gestudeerd. Hij kon die situatie een plaats geven in een groter geheel. En hij begon met zijn ploeg aan ‘vernieuwing’, aan het ‘aggiornamento’, een woord dat hij jaren later nog vaak zal gebruiken in discussies of reflecties. Het heeft hem getekend, en hij was er fier over. En terecht. Veel ervan staat verwoord in “Vuur moet branden” dat in 1974, na het 8ste Algemeen CICM-Kapittel, en na zijn mandaat, is uitgegeven.

Die geest van herbronning en vernieuwing nam hij mee in een nieuw avontuur, een nieuwe missie, in Zambia. Daar zou hij missionaris kunnen zijn zoals hij het zag: in gemeenschap, met medebroeders van diverse nationaliteiten, sober, dicht bij de mensen en in de taal van de mensen. Het creëren van christen basisgemeenschappen met begeleiding van haar leiders was de voornaamste opdracht. Maar al heel vlug deed men beroep op Wim om ook in het seminarie kerkgeschiedenis te doceren en mee te werken aan de maandelijkse publicaties van het bisdom. Zambia zal zijn missie blijven gedurende 28 jaren.

De ‘pater familias’ was 76 jaar oud toen hij, in 2002, definitief naar België kwam. De gemeenschap van Sint-Pieters-Leeuw (Zuun) werd zijn nieuwe thuis én missie. Hier nam hij de tijd om zich te informeren en veel te lezen. Meteen kregen zijn openheid voor wat in de Kerk en de wereld gebeurt, zijn blik op verleden en toekomst en zijn interesse voor de evolutie in CICM een nieuwe boost. Van hieruit zwermde hij uit per trein, tram of bus, naar zijn familie in Turnhout, maar evengoed elders waar mensen beroep op hem deden. Het zijn er velen die gedurende die 20 jaren Wim hebben leren kennen. De woorden van medeleven, na het bericht van zijn overlijden, getuigen allemaal in dezelfde zin. Ze spreken van openheid, empathie en luisterbereidheid, van inzicht, wijsheid, discretie en sereniteit. Zij gaven richting en bezieling aan het leven van hen die hem hebben ontmoet. Maar eerst en vooral aan zijn eigen leven.

Wanneer hij de laatste jaren langzaamaan moest loslaten, en fysiek afhankelijk werd, waren dankbaarheid en respect zijn stil antwoord op wie hem verzorgden. Aan iemand vertrouwde hij toe: “mijn kruisweg is begonnen.” Dan nog zagen we hem elke namiddag, op telkens hetzelfde uur, op zijn vaste plek links vooraan, in de kapel om te mediteren, soms wakker, soms ingedommeld. Zijn aanwezigheid daar verwijst naar het fundament waarop heel zijn leven is gebouwd, nl. zijn geloof in een persoonlijke God die met hem 96 jaren lang is meegegaan.

Wim, zo lang heb je erover gedaan om jouw leven te voltooien. Je hebt in alle nederigheid én met overtuiging getoond hoe een leven zinvol kan zijn. We zijn daarvan bevoorrechte getuigen geweest. Dankbaarheid en respect worden nu ook ons antwoord. Die woorden zullen steeds met jou verbonden blijven.

Jan REYNEBEAU

 

 

Pater Evarist VerlindenIM Verlinden Evarist

 

Geboren in Noorderwijk op 29 oktober 1932

Religieuze geloften op 8 september 1952

Priester gewijd op 4 augustus 1957

Missionaris in de Filipijnen en in België

Overleden in Schilde op 10 augustus 2022

 

Evarist werd geboren als de jongste van drie zonen in het gezin van Jef Verlinden en Adeline Van Asbroeck. Na zijn lagere school in Noorderwijk deed hij de humaniora in het klein seminarie van Mechelen. Daarna trad hij binnen in het noviciaat van Scheut. Hij volgde de gebruikelijke opleiding als Scheutist. Ondertussen studeerde hij Lingala, omdat hij bestemd was voor de missie in Congo. Van 1958 tot 1962 studeerde hij aan de KU-Leuven en behaalde een kandidatuur in pedagogie en een licentie in psychologie. Daarna deed hij nog één jaar klinische psychologie in Lovenjoel en één jaar aan de Sorbonne in Parijs.

In 1964 was Evarist klaar voor zijn eerste afreis, niet naar Congo maar naar de Filipijnen. Hij werd niet het type missionaris die over ruwe wegen trekt, van dorp tot dorp, om de mensen in afgelegen plaatsen te bezoeken; hij werd benoemd aan de Sint Louis Universiteit in Baguio en zou er in verschillende functies blijven tot in 2016. Zijn grote verdienste is het op- en uitbouwen van de afdeling psychologie en het opstarten van een counseling programma.

Niet alleen studenten, maar ook seminaristen en religieuzen vonden in Evarist een betrouwbare gids om hun levenskeuze te toetsen en te verdiepen. Velen heeft hij terug op weg geholpen om een zinvol leven op te bouwen. Voor zijn studenten was Evarist een geliefd professor en voor zijn medewerkers, een bedreven collega en afdelingshoofd. In de universitaire parochie ging hij dagelijks voor in de eucharistieviering. Jarenlang ging hij elke zondag als toegewijde weekendpastoor naar een kleine buitenparochie van de stad Baguio. Voor zijn medebroeders in de CICM-gemeenschap van SLU was hij een aangename confrater.

In 2016 kwam Evarist op vakantie in België en verbleef in Kessel-Lo. Graag wilde hij terugkeren naar de Filipijnen, maar om gezondheidsredenen was hij verplicht om hier te blijven. Dat viel hem heel zwaar en toch klaagde hij nooit. Na het sluiten van Kessel-Lo verhuisde hij naar Schilde, waar hij stilletjes van ons is weggegaan. Evarist was een gelukkig en dankbaar man. Hoe vaak hoorden we hem zeggen, dank je, dank je, dank je. Zo zullen we hem altijd blijven herinneren.

Luc COLLA

 

 

Pater Leon CatryckeIM Catrycke Leon

 

Geboren in Poperinge op 27 mei 1943

Religieuze geloften op 8 september 1963

Priester gewijd op 4 augustus 1968

Missionaris in Congo (Boma, Kasaï en Kinshasa) en in België

Overleden in Torhout op 2 juli 2022

 

Na zijn studies aan het college van Poperinge begon Leon aan zijn noviciaat in Zuun. Hij studeerde twee jaar filosofie in Nijmegen, en vier jaar theo¬logie in Jambes, bij Namen.

In 1969 vertrok hij naar Congo, naar het bisdom Boma, en deed daar dienst als onderpastoor in Boma zelf, en als reispater in Vaku. Hij was gekend als een doorzetter en een harde werker. Van 1971 tot 1975 was hij leraar in de middelbare school van Nguema in het bisdom Luiza, West-Kasaï. Na zijn eerste verlof in België werd hij reis¬pater in Ntambue Yangala, in hetzelfde bisdom Luiza, van 1975 tot 1982. Van 1982 tot 1984 deed hij er dienst als pastoor.

Vanaf 1984 was Leon meer betrokken bij het vormingswerk in de Congregatie, en nam hij functies waar in de gemeenschappen van Scheut. Zo was hij zeven jaar socius en econoom van het noviciaat van Mbudi in Kinshasa. Hij heeft er duizenden bomen aangeplant, samen met zijn novicen en enkele werkers. Daarna was hij negen jaar rector van het provinciaal huis in Mbuji-Mayi, in West-Kasaï, en tegelijkertijd was hij er pas¬toor van de parochie Sint-Leonard. De bouwmaatschappij, die toen de nieuwe kerk aan het bouwen was, ging failliet. Leon heeft dan zelf, met enkele bouwvakkers, de kerk verder opgebouwd en ze artistiek afgewerkt. En dat terwijl hij soms hevige aanvallen van migraine had.

Na een korte termijn als geestelijk begeleider van het prenoviciaat Scopenko in Kinshasa werd Leon benoemd als rector van onze gemeenschap in Torhout. Hij vervulde deze dienst met verve, van 2001 tot 2008. Daarna werd hij vice-rector in ons huis van Kortrijk, maar in 2017 werd hij een tweede maal gevraagd om de functie van rector in Torhout op te nemen. Hij heeft dit drie jaar gedaan, tot hij in oktober 2020 definitief op rust ging.

Rust roest, zei hij, en hij nam het op zich om de tuin te verzorgen. Een van de eerste dingen die hij deed was een boompje planten in de voortuin: het zat hem blijkbaar in het bloed. Niet lang daarna werd hij ziek, en hij wist dat hij nog weinig kans maakte. Na een lange strijd is hij dan eindelijk zachtjes heengegaan in de morgen van 2 juli. We zullen ons hem altijd herinneren als een plichtsbewust man, trouw aan de opdrachten die de Heer hem toevertrouwde.

Werner LESAGE en Frans VAN HUMBEECK

 

 

Pater Cornelis (Kees) BrouwerIM Brouwer Kees Cornelis

 

Geboren in Hilversum (Nederland) op 3 december 1937

Religieuze geloften op 8 september 1958

Priester gewijd op 4 augustus 1963

Missionaris in Indonesië en in Nederland

Overleden in Teteringen (Nederland) op 26 juni 2022

 

                                                                                        “Heer, vijf talenten hebt u mij gegeven,
                                                                                         zie, vijf andere talenten heb ik verdiend!
                                                                                         Zijn Heer verklaart hem:
                                                                                         uitstekend, goede en getrouwe dienaar…”

                                                                                                                           (Matteüs 25,21)

Kees werd geboren te Hilversum op 3 december 1937. Op 12-jarige leeftijd trok hij naar het internaat van Sparrendaal in Vught om er zijn middelbare studies te beginnen die hij in de zomer van 1957 succesvol afrondde. In september daaropvolgend trad hij in in het noviciaat van Scheut, in het Bisschop Hamerhuis te Nijmegen. Hij begon er daarna zijn studie van filosofie en voor zijn studie theologie verhuisde hij naar Leuven in België. Zijn priesterwijding ontving hij op 4 augustus 1963 en het jaar daarop vertrok hij als missionaris naar Indonesië, waar hij jarenlang actief was, eerst in Sulawesi in West-Toraja en Makassar en later in Jakarta.

Zijn confraters in Indonesië getuigen van Kees als een spontane man die zei wat hij dacht. Zij beschrijven hem als een levenskunstenaar die kon genieten van de goede dingen van het leven, maar ook als een man die zijn talenten goed gebruikte: die talenten kwamen vooral tot uiting in het opzetten van een project rond catechese en landbouw. Dat groeide uit tot een tweejarige cursus, waarbij de families degelijke godsdienstige vorming kregen en daarnaast voor de mannen een praktische vorming in landbouw en een vorming in huishouding voor de vrouwen.

Later, toen Kees aan het werk was in Makassar, kwam zijn talent als bijzonder goede fotograaf van pas in het maken van audiovisuele diareeksen die hun weg vonden over heel Indonesië.

Nog een ander talent van Kees kwam goed van pas in de CICM-Provincie van Scheut, eerst in Indonesië en later ook in Nederland: Kees kon de financiën en de boekhouding vakkundig beheren en deed dat met een grote dosis dienstbaarheid.

Kees heeft de laatste maanden van zijn leven geworsteld met mondkanker: hij heeft dapper gestreden en zich moedig gedragen totdat de kanker hem overmeesterde. Dat was thuis bij zijn confraters in Teteringen op 26 juni 2022. Hij moge nu rusten in vrede.

Theo WYNANTS en Henk KAAL

 

 

 

Pater Josse Henri NijssenIM Nijssen Josse Henri 1

 

Geboren in Zichem op 17 januari 1937

Religieuze geloften op 8 september 1957

Priester gewijd op 5 augustus 1962

Missionaris in Hong Kong en in België

Overleden in Sint-Pieters-Leeuw op 17 juni 2022

 

In 1963 vertrok Jos naar het Oosten, zoals hij dat altijd had verlangd. Na één jaar taalstudie in Taiwan voegde hij er nog een tweede jaar bij in Hong Kong.

Nu was hij klaar voor het werk, en omwille van zijn talent voor studie en onderwijs was hij 14 jaar directeur in lagere en middelbare scholen. Uit het getuigenis van onze confrater in Hong Kong, Ferdinand Bouckhout, blijkt dat Jos daar heel mooi werk heeft gedaan. Jos kon van het leven genieten, rookte graag zijn pijp en had een gouden hart. Dat “gouden” hart is geld waard, en dat zullen veel mensen ginder wel gezien hebben. Hij kon soms uiterlijk wel hard zijn, maar toch maakte hij tijd om naar mensen te luisteren, hen te helpen en in te springen waar het nodig was.

Hij kon goed omgaan met de jeugd, en dat is niet zo vanzelfsprekend. Zo werd hij na zijn taak in het onderwijs nog voor een achttal jaar diocesaan verantwoordelijke voor de scoutsvereniging in Hong Kong. Hij paste heel goed in het geheel van Hong Kong: altijd druk en toch tijd voor iedereen.

Na 23 jaar Hong Kong werd hij benoemd tot havenaalmoezenier van de Mariniers club. Nu werd hij de man van de zee en de vriend van de schippers. Daar ook kon hij weer de netten uitwerpen, samen met Jezus. Dat was immers het centrale thema van de afscheidsliturgie. Hij was de herder (voor zijn tijd) naar de smaak van paus Franciscus die naar de periferie ging om de verloren schapen op te zoeken. Op de boten, bij de zeelieden, was hij de “seafarers’ friend”. Aan de haven kon hij zich volledig uitleven als missionaris, vooral door zijn multiculturele contacten met o.a. Indonesische en Filipijnse schippers. Dat zou hij 20 jaar lang doen, tot aan zijn terugkeer naar België in 2007. Op zeker ogenblik kreeg hij het moeilijk om nog op de boten te klauteren, hij was toen 70 jaar.

Met vele mooie herinneringen en een massa foto’s kwam hij naar Kessel-Lo, waar hij zich nog lange tijd inzette voor de properheid en de orde in het park en rond het huis. In 2017 kwam hij naar de gemeenschap van Zuun voor verzorging, en hier overleed hij op vrijdag 17 juni. Hij zou dit jaar zestig jaar priester vieren. Laten wij dankbaar dat rijkgevulde leven van Jos in Gods handen leggen.

Cyriel STULENS

 

 

 

Pater Mark OckermanIM Ockerman Mark foto

 

Geboren in Kitega (nu Gitega in Burundi) op 4 oktober 1944

Religieuze geloften op 8 september 1964

Priester gewijd op 26 juli 1969

Missionaris in Brazilië en in België

Overleden in Halle op 14 mei 2022

 

 

Mark vertrok naar Brazilië in 1970 en deed er pastoraal werk in verschillende parochies tot 1985. Daar kwam zijn charisma van jongerenpastoraal tot volle ontplooiing. Geen wonder dat zijn Provincie van oorsprong (BNL) in 1985 zijn hulp vroeg bij de begeleiding van jonge kandidaat-missionarissen in België. Een jaar later kon hij terug naar Brazilië, voor pastoraal werk in Rosa dos Ventos en Itaguai, van 1986-1992.

In 2002 deed zijn thuisprovincie in België nogmaals beroep op hem om mee te werken aan missieanimatie en roepingenpastoraal.

Het is in die periode dat hij, als jonge kracht, benoemd werd als vice-provinciaal van de Vlaamse Scheut-provincie. Zijn hart was echter in Brazilië gebleven. In 2006 vertrok hij terug naar Brazilië. Hij werd studentenpastoor aan de Federale Universiteit van Rio de Janeiro, een taak die helemaal paste bij zijn charisma van jongerenpastoraal.

Het was ook in die tijd dat hij meewerkte in een recuperatiecentrum van drugsverslaafden, een inzet die helemaal lag in de lijn van de oproep van paus Franciscus: “Als Kerk aanwezig zijn in de periferie van het leven”. In de Congregatie CICM klonk trouwens dezelfde stem: “Gaan waar de nood het grootst is”.

Vanaf 2009 werd hij begeleider in “Família de Canã”, een centrum voor drugsverslaafden. Meer dan 10 jaar heeft hij met hen samengeleefd.

Daarna volgde nog een tijd van Antonio Dias (MG). Omwille van gezondheidsproblemen kwam hij begin maart 2022 naar België terug, om hier te blijven (Zuun). Hij wist dat zijn gezondheid niet goed was. Het verdict is snel gevallen. Hij moest zich onderwerpen aan nierdialyse en een streng dieet. De goede zorgen konden niet vermijden dat hij in het ziekenhuis van Halle overleden is op 14 mei 2022. Hij was een pelgrimerende missionaris op zeer verschillende plaatsen van het immense Brazilië, een land waar hij zich thuis voelde, bij een volk dat hij liefhad. Hij sprak perfect Portugees en vele jongeren zijn hem bijzonder dankbaar.

Willy OOST