Wieltjes frontHET LEVEN LOOPT OP WIELTJES

 

Cyriel Stulens vertelt over een boek dat hij onlangs heeft gelezen. 

“Het leven loopt op wieltjes”, zo luidt de titel van het boek dat Annemie Heselmans enkele maanden geleden schreef en voorstelde aan de pers. Vanuit haar rolstoel signeerde zij het boek met een vingerafdruk op stempelinkt. Wat was er gebeurd?

Annemie, uit Laakdal, deed tijdens oefeningen in de turnschool een zware val. Na een dubbele salto kwam zij verkeerd neer. Een ernstige beschadiging van de zenuwbanen in de ruggengraat maakte dat haar lichaam volledig verlamd was, zelfs de armen en de handen. Vermits de nieren totaal blokkeerden, werd zij afhankelijk van nierdialyse. Zelfstandig ademen was niet meer mogelijk. Na alle mogelijke onderzoeken in de kliniek viel het verdict: ongeneeslijk. Zij was toen 17 jaar. Stel het je voor. Zij die na piano een grote passie had voor turnen, zag haar mooie toekomstdromen opeens afgebroken.   

Nu had zij gedurende ruim 20 jaar al haar nota’s verzameld en in boekvorm laten uitgegeven. Zij werkte op een computer met het toetsenbord op het scherm waar zij met een soort hoofdtelefoon met infra-roodsignaal de letters aanduidde. Een staaltje van hoge technologie.

Annemie Heselmans

Annemie is al die jaren niet bij de pakken blijven zitten.

Zij beschrijft in alle eerlijkheid en bescheidenheid hoe zij haar leven “in handen” heeft genomen, dankzij de onschatbare steun van haar ouders, familie en vrienden. Ook de hulp van het Persoonlijk Assistentie Budget heeft haar oneindig veel mogelijkheden geboden. Tussen de lijnen lees je dan wat er in haar omgaat aan worsteling, strijd, ontreddering en wanhoop. Met veel humor vertelt zij in haar boek de soms pijnlijke en toch vervelende ervaringen in de ziekenhuizen. Zij drukt haar waardering uit voor de competentie en inzet van verzorgend en verplegend personeel. Toch durfde zij het ook aan kritisch te kijken naar veel structuren, organisaties en regelingen in de ziekenhuissector en dat neer te pennen in haar nota’s. Vooral de nierdialyse leek haar zeer belastend en tijdrovend. Hoe grappig kan zij dan schrijven over de ervaringen met de ontelbare chauffeurs die haar telkens naar en van de dialyse brachten.

Hoeveel tijd zal er overheen gegaan zijn voordat zij kon schrijven: “Ik ga gelukkig door het leven, op een andere manier. Het is niet omdat er één ding niet meer is, dat al de rest ook niet meer werkt.”                                                                                                                                                                                                                                  

Zij ging naar de universiteit. “Ik heb de keuze gemaakt die het meest bij mijn interesses aanleunde. Vóór mijn ongeval wilde ik graag dokter of kinesist worden, ik ben immers altijd geïnteresseerd geweest in gezondheidszorg.” Zij behaalde een diploma van handelsingenieur, master in het management en beleid van de gezondheidszorg en doctoraat in de biomedische wetenschappen. Hoe eigenaardig komt het over als je Annemie hoort beweren dat zij in haar jeugdjaren ervan droomde dokter te worden om andere mensen te genezen. “Voor mij was studeren niet moeilijker dan voor andere studenten. Ik werk nu als onderzoekster aan de KU Leuven aan projecten die de kwaliteit van de gezondheidszorg proberen te verbeteren. Ik kan ook veel online doen, zoals vergaderen, zodat ik niet elke dag naar Leuven moet.” 

Dit is een opmerkelijk verhaal, misschien niet enig in onze maatschappij maar de onderliggende boodschap die duidelijk naar voren komt bij de lezing van het boek is nog opmerkelijker. Het boek leest vlot en aangenaam. Veel elementen komen er in voor die ons tot nadenken stemmen.

Lees meer...