Zoals aan de twaalf apostelen stelt Jezus ook aan mij/ons de vraag: “Wilt ook U soms weggaan?” Aan ons, die in rumoerige tijden leven en wellicht het gevoel hebben dat het christendom aan het instorten is. Veel gedoopten verlaten de kerk - soms om begrijpelijke redenen. Veel jongeren kennen Jezus helemaal niet meer. Anderen houden nog vast aan christelijke waarden, die hen overgeleverd zijn, maar zonder een persoonlijke relatie met Jezus, zonder echt hun vertrouwen aan Jezus te geven.

Binnen de kring (familie, vrienden, parochie…) die mij in het verleden heeft laten groeien in geloof en die mijn missionaire roeping gevoed en gesteund heeft, lijkt menigeen het geloof te hebben losgelaten. Ik heb de indruk deel uit te maken van de laatste overlevenden. Zonder het hardop uit te spreken, word ik beschouwd als ouderwets, niet mee met de tijd. God is immers voor vele tijdgenoten niet meer evident. En voor mijzelf? Is God voor mij evident? Of is Hij eerder de Verborgene? Of misschien de Verborgen- aanwezige?


altaarkleed vastentijd nieuwGeloof-twijfel-ongeloof ze horen bij elkaar. Het Evangelie toont ons Jezus, die herhaaldelijk verbaasd staat over het ongeloof van zijn leerlingen.

Onze tijd daagt ons uit. Hoe geloofwaardig ben ik als christen? Is het Evangelie voor mij een Blijde Boodschap, die zin geeft aan mijn leven? Komen mijn leven, mijn woorden en daden overeen met die van Jezus? Hoe authentiek en betrouwbar ben ik?

Even belangrijk als de vraag van Jezus is het antwoord van Petrus: “Heer, naar wie zouden wij gaan? Uw woorden zijn woorden van eeuwig leven…” Is Jezus diegene die vervulling geeft aan mijn leven, die zin geeft aan mijn sterfelijk, broos bestaan? Is Hij de bron van mijn leven?
Een Filipijnse Scheutist zei eens: “Het leven is geen kwestie van geluk maar van keuzes maken. De keuze die ik heden maak geeft zin aan mijn leven.” Geloof is een bewuste keuze, als antwoord op de roepstem van Jezus.

Is de veertigdagentijd niet de tijd bij uitsteek om opnieuw voor Jezus te kiezen en hem achterna te gaan?

Léon Debruyne CICM
 vertaald uit het Frans