VAKANTIETIJD 

 

De maand juni heeft een particulier karakter. De ene mens zal zeggen: het jaar is alweer voor de helft voorbij; de andere zegt daarentegen: nog een half jaar te gaan. De maand juni kondigt ook de vakantieperiode aan. Voor scholieren en studenten betekent deze het begin van de grote vakantie, geen lessen meer. Vakantie, vrije tijd voor personen van verschillende beroepen en betrekkingen. De vakantieperiode kan kort of lang duren. Ja, een vakantie dient gepland te worden. Wat ga ik doen? Hoeveel tijd kan ik eruit nemen om afstand te doen van mijn dagelijkse beslommeringen? Thuisblijven? Op reis gaan? Binnenland, buitenland? Doelstelling: de geest opfrissen, de zorgen even aan de kant zetten, tijd nemen voor zichzelf, uitrusten, ontspannen om dan na de rustperiode opnieuw in actie te komen.

Ook missionarissen nemen verlof. Ook zij hebben recht op ontspanning en hebben ook nood aan het herladen van hun batterijen. De boog kan niet altijd gespannen staan. Confraters gaan op fietstochten in eigen land zowel als in het buitenland. Andere confraters vinden hun weg naar Tirol, Rome... Ze komen ontspannen terug thuis en herbeginnen hun taken, versterkt in geest en lichaam.

teteringen slotwandeling vierdaagse

Vakantie een tijd om te rusten, om tot rust te komen, tot innerlijke rust

Vakantietijd is een gelegenheid om misschien andere horizonten op te zoeken, om een ander stukje van de wereld te leren kennen. Een tijd om in contact te komen met andere culturen. Misschien een tijd om zich opnieuw te richten op de natuur: bossen, bergen, water...

Bergen kunnen inderdaad verwijzen naar iets heiligs, iets dat fascineert. ´s Morgens bij het ontwaken kan het geluid van een kabbelend bergriviertje je aanspreken. Je wordt als het ware uitgenodigd om tot het riviertje te gaan: kom tot mij, zit aan mijn zijde, relax.
Een bergwandeling kan je gedachten ver wegvoeren. Men kan de ogen de kost geven aan het landschap, bergtoppen, de ene top ligt verborgen achter een andere, bossen van pijnbomen op de flanken, weiden op de lager gelegen gedeelten van de berg. Denkende dat de top bereikt is verschijnt er weer een andere top... en zomaar hogerop naar de top. Het is de moeite waard om de geluiden van de bergen tot je te laten spreken. Stiltemomenten kunnen je in vervoering brengen.

Was Mozes ook niet in vervoering geraakt toen hij zijn volk beneden liet om zelf naar de top te trekken waar hij in dialoog trad met de Maker van de berg...? Zeker, de natuur tot je laten spreken kan een ware religieuze ervaring bieden. Een mensenhand kan zoiets niet realiseren. Dergelijke ervaring brengen je letterlijk en figuurlijk in hogere sferen.

Samen met psalm 95 (94) mogen we zeggen:

“Een machtige God immers is de Heer, koning is Hij over alle goden.

 De aarde ligt uitgespreid in zijn hand, aan Hem behoren de toppen der bergen.

De zee is van hem, Hij heeft haar gemaakt, zo goed als het land, door zijn handen gevormd”.

Je kan je gedachten laten meedrijven met de wolken en deze laten voeden vanuit een goddelijke bron.

Ten dienste staan van anderen, het dagelijks werk gedurende maanden, kan uitslovend zijn zonder dat je er erg in hebt. Mensen kunnen je steeds nodig hebben. Daarom kan vakantie ook een tijd zijn om een reis naar zijn innerlijk te maken.

Tijd nemen om te herbronnen.

Wat of wie is voor mij de bron van mijn leven, van mijn bestaan? Staat die bron droog of komt er nog voldoende water opborrelen om mij op te frissen, om mij water te geven zodat ik met frisse moed mijn dagelijks werk terug kan aanvatten? Ben ik nog genoeg verkwikt en opgewekt om mijn verantwoordelijkheden terug op te nemen? Kan ik weer vreugde vinden in mijn doen en laten? Het doet dan wel deugd een paar dagen afstand te kunnen nemen om op krachten komen. Het is een kwestie van zich open te stellen om te luisteren naar de inwendige stem, een leven gevende bron.

Lukas spreekt wel tweemaal over de zending van de leerlingen door Jezus. Na hun tocht verzamelden ze zich rond Jezus om verslag uit te brengen. De tocht had hen heel wat ervaring opgeleverd. Ze hadden heel wat mensen meer mens kunnen maken. Het werk en de reis hadden hen ook vermoeid. Ze hadden recht op een tijd om wat uit te rusten, om zich weer op te laden. Jezus begreep dat. In Mattheüs kunnen we lezen: “Komt allen naar mij toe die afgemat en belast zijt, en ik zal u rust geven’. (Mt. 11, 28)

In het Engels zegt men: ‘I am going on holidays.... Holidays of holy days...’ Moge aldus onze vakantietijd een heilige tijd zijn, een tijd die wij apart zetten om even dichter bij dé Bron van ons bestaan te komen om zowel fysiek als spiritueel gesterkt te worden opdat wij op onze beurt een bron mogen zijn voor anderen.

Marcel PEETERS