KERSTMIS 2017

 

“…een dak boven wat hoofden…” (Huub Oosterhuis)


Op 22 november jongstleden heeft Kardinaal Jozef De Kesel, voorzitter van de Belgische Bisschoppenconferentie, samen met de Sint- Egidiusgemeenschap en vertegenwoordigers van alle erkende godsdiensten in ons land met de staatssecretaris voor immigratie een verklaring ondertekend, die het zal mogelijk maken 150 Syrische vluchtelingen via een humanitaire corridor in België te ontvangen.

Begin januari 2018 zullen 100 vluchtelingen in de Belgische bisdommen onthaald worden. Het gaat hier om mensen, die bijzonder kwetsbaar zijn: kinderen, bejaarden, zieken en gehandicapten.
De lokale kerkgemeenschappen, kerkelijke en religieuze organisaties zullen voor huisvesting zorgen en voor de nodige begeleiding in de eerste periode van hun verblijf.

Veel vrijwilligers, veel mensen van goede wil, die zich beschikbaar stellen worden gevraagd om mee te werken aan een warm onthaal, waar genegenheid en respect voor ieder centraal staan. We zijn allen meer dan ooit uitgenodigd ons hart open te stellen voor de vreemdeling in ons midden.

Dit initiatief vol menselijke bewogenheid brengt ons bij de kern van Kerstmis, bij het mysterie van de menswording, het mysterie van God, die de ellende van zijn volk ziet, zijn jammerklachten hoort, zijn lijden kent, een God die afdaalt en naar ons toekomt.

Het zoeken naar een dak, gesloten deuren en harten van kleinen, die open gaan houdingen die deel uitmaken van ons menszijn. Ze zijn van alle tijden. In het Bijbelse Kerstverhaal opgetekend door de Evangelist Lucas, lezen we:

In die tijd kondigde keizer Augustus een decreet af dat alle inwoners van het rijk zich moesten laten inschrijven. Deze eerste volkstelling vond plaats tijdens het bewind van Quirinius over Syrië. Iedereen ging op weg om zich te laten inschrijven, ieder naar de plaats waar hij vandaan kwam. Jozef ging van de stad Nazareth in Galilea naar Judea, naar de stad van David die Bethlehem heet, aangezien hij van David afstamde, om zich te laten inschrijven samen met Maria, zijn aanstaande vrouw, die zwanger was. Terwijl ze daar waren, brak de dag van haar bevalling aan, en ze bracht een zoon ter wereld, haar eerstgeborene. Ze wikkelde hem in een doek en legde hem in een voederbak, omdat er voor hen geen plaats was in het nachtverblijf van de stad. (Lucas 2, 1-7)

Het zijn de herders, mensen zonder aanzien, die buiten de stad leven en ’s nachts op de velden over hun kudden waken, die als eersten de Blijde boodschap van de geboorte van Jezus ontvangen. Zij laten zich raken en gaan op weg:

Herdertje met hond Herderinnetje met schapen

 

Toen de engelen waren teruggegaan naar de hemel, zeiden de herders tegen elkaar: ‘Laten we naar Bethlehem gaan om met eigen ogen te zien wat er gebeurd is en wat de Heer ons bekend heeft gemaakt.’ Ze gingen meteen op weg, en troffen Maria aan en Jozef en het kind dat in de voederbak lag. Toen ze het kind zagen, vertelden ze wat hun over dat kind was gezegd. Allen die het hoorden stonden verbaasd over wat de herders tegen hen zeiden, maar Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en bleef erover nadenken. De herders gingen terug, terwijl ze God loofden en prezen om alles wat ze gehoord en gezien hadden, precies zoals het hun was gezegd. (Lucas 2,15-20)

 

In de Japanse Kerststal, die deel uitmaakt van de interculturele kerstkribbententoonstelling in de kathedraal van Brussel en die er t/m 7 januari 2018 te bezichtigen is, heeft Pater Willy Heijmans, naast elementen uit de Japanse cultuur en de geschiedenis van het christendom in Japan ook hedendaagse onderwerpen verwerkt.

“Voor het jaar 2015, ’n jaar gedurende hetwelk onnoemelijk veel vluchtelingen in Europa onderdak zoeken, dacht ik dat het goed zou zijn om ook voor Jozef, Maria en Jezus een schamele woning klaar te maken, terwijl we bidden, dat alle vreemdelingen waardig opgevangen mogen worden.” (Willy Heijmans)

Nieuw Kerststal 2017Scheutisten zijn op vele plekken, waar ook ter wereld, en op allerlei wijze betrokken bij het onthaal van ontheemden, van vluchtelingen, van mensen die, voor oorlogsgeweld, natuurrampen, discriminatie en vervolgingen vluchtend op zoek zijn naar een nieuw thuis, naar een menswaardig bestaan, naar een veilige toekomst voor hen en hun kinderen.

Zo blijft het wezenlijke van de Kerstboodschap in het leven en werk van Scheutisten levendig en dit niet enkel durende de feestperiode.

Lees ook:

Kerstverhaal_uit_Zambia

 

 

 

IMG 0286 helderMissionarissen van Scheut en Ecologie.

 

Wat is ons engagement?

 

 

 Scheut tekende op 3 april 2017 een engagementsverklaring waarbij we onze financiële reserves niet investeren in fossiele energie.

 

We gingen op die manier in op de vraag van Ecokerk en Oikocredit om de oproep van Laudati Si’ ook door te trekken in ons investeringsbeleid.
We maken zodoende deel uit van de talrijke organisaties die zich engageren in een wereldwijd divestment/investment engagement. Met de volgende verklaring:

 

“With many years of experience of success and failure in Asia, Africa, America and Europe, the Missionaries of Scheut (cicm) have sharpened this conviction: the well-being of people today and tomorrow is partly determined by our conscious vision on poverty alleviation and development, capital management and responsible investment, environment and ecology. It gives concrete content to our religious life and spirituality. It determines the credibility of our talking and acting.”

 

◊ Paul Verbeke, missionaris van Scheut, en oud-econoom van de BNL-Provincie, nam deel aan het mini-symposium georganiseerd door Ecokerk-Oikocredit in Brussel op 13 mei 2017. Hij gaf er een getuigenis over zijn ervaringen i.v.m. ethische beleggingen.

◊ De jaarlijkse ‘Ontmoetingsdagen’ van de missionarissen van de BNL-Provincie in Drongen van 4 tot 6 september 2017 had als thema: “Het klimaat verandert. Wat kunnen wij eraan doen?”. Daaraan namen 60 medebroeders deel.

◊ Concrete voorstellen werden voorgesteld en besproken. Ze betreffen zowel een persoonlijk als een communautair engagement. Het zijn de ‘gewone dingen van elke dag’ met betrekking tot verwarming, verlichting, water, voedsel, afval, recyclage, transport, soberheid, enz.

◊ In de gemeenschapshuizen, ‘Missiehuizen van Scheut’ van Torhout, Kortrijk, Zuun, Kessel Lo, Schilde, Embourg en Anderlecht worden enkel onderhoudsproducten van Ecolab aangekocht en gebruikt.

◊ Er is werk gemaakt van dak-isloatie van de gemeenschapshuizen in Embourg, Schilde en Anderlecht.

◊ In het renovatieplan van het Missiehuis van Scheut in Anderlecht wordt rekening gehouden met de ecologische vereisten van isolering. Alle buitenramen worden vervangen. Zonnepanelen zorgen voor een deel van het energieverbruik. Nu  reeds wordt een aantal lampen vervangen door LED-licht.

◊ Oude vervuilende (meestal diesel-) wagens van het wagenpark worden stelselmatig uit de circulatie gehaald. We volgen met aandacht de evolutie van de niet-fossiele-brandstof (of electrische) wagens.

◊ Een werkgroep rond JPIC (Justice and Peace and Integrity of Creation) buigt zich sinds jaren over themata als rechtvaardigheid en ecologie. Hun taak is drievoudig: informatie, animatie en engagement. De werkgroep komt elke maand samen.

◊ Publicaties rond dit ecologisch thema worden als persoonlijke lectuur gepromoot, zoals ‘Laudato Si’, ‘Schepping is Bevrijding’ van Egbert Rooze, en ‘Het klimaat verandert ook mij’ van Pax Christi en Ecokerk, enz.

https://www.netrv.be/ecokerk/over-ecokerk

 

Jan Reynebeau
Oktober 2017

 

 

 

Bidden met het " Onze Vader "Martin

 

Getuigenis van Martin Mvibudulu in Groenhove (september 2016) op het orientatiefeest van het bisdom Brugge, waar het nieuwe pastoraal thema aan alle pastorale medewerkers werd voorgesteld. Een getuigenis aan de hand van een intervieuw rond drie vragen : wat betekent het "Onze Vader" voor mij ? Welke zin spreekt mij het meest aan in dat gebed ? Wanneer bid ik het "Onze Vader" ?

 

 

Betekenis van het "Onze Vader"

Voor mij is bidden met het "Onze Vader" de beste uitdrukking van onze samenhorigheid tot dezelfde God. Wanneer ik het "Onze Vader" bid, ben ik verbonden met veel mensen dichtbij en veraf : mensen die ik persoonlijk ken en die ik niet ken, mensen die zoals ik in dezelfde God geloven. Want de weg van het geloven leg ik niet op mijn eentje af. Er zijn ook andere mensen die voor mij dezelfde weg afgelegd hebben, mensen die met me vandaag diezelfde weg gaan en mensen die na mij diezelfde weg zullen afleggen. Het enigge wat me bindt met die ontelbare medegelovigen is ons geloof in Jezus Christus die God zijn Vader noemt, dus ook onze Vader. Voor mij is het gemeenschapsgevoel heel belangrijk in het gebed van het "Onze Vader". Ik noem Hem niet 'mijn' Vader als individu maar Hij is "Onze" Vader omdat wij gemeenschap van gelovigen vormen.
Natuurlijk wordt dat gemeenschapsgevoel nog sterker en intenser ervaren als ik dat gebed samenbid met een gemeenschap. Bv met medebroeders in onze kloostergemeenschappen, met de gelovige gemeenschap in een kerk of andere ruimte, zeker wanneer wij dat samenbidden hand in hand. Dan maken wij die verbondenheid duidelijk en zichtbaar.

Lees meer...

 

 

 

VAKANTIETIJD 

 

De maand juni heeft een particulier karakter. De ene mens zal zeggen: het jaar is alweer voor de helft voorbij; de andere zegt daarentegen: nog een half jaar te gaan. De maand juni kondigt ook de vakantieperiode aan. Voor scholieren en studenten betekent deze het begin van de grote vakantie, geen lessen meer. Vakantie, vrije tijd voor personen van verschillende beroepen en betrekkingen. De vakantieperiode kan kort of lang duren. Ja, een vakantie dient gepland te worden. Wat ga ik doen? Hoeveel tijd kan ik eruit nemen om afstand te doen van mijn dagelijkse beslommeringen? Thuisblijven? Op reis gaan? Binnenland, buitenland? Doelstelling: de geest opfrissen, de zorgen even aan de kant zetten, tijd nemen voor zichzelf, uitrusten, ontspannen om dan na de rustperiode opnieuw in actie te komen.

Ook missionarissen nemen verlof. Ook zij hebben recht op ontspanning en hebben ook nood aan het herladen van hun batterijen. De boog kan niet altijd gespannen staan. Confraters gaan op fietstochten in eigen land zowel als in het buitenland. Andere confraters vinden hun weg naar Tirol, Rome... Ze komen ontspannen terug thuis en herbeginnen hun taken, versterkt in geest en lichaam.

teteringen slotwandeling vierdaagse

Vakantie een tijd om te rusten, om tot rust te komen, tot innerlijke rust

Lees meer...

 

 

BRONNEN VAN WELZIJN

 

In de Bijbel zijn er tientallen passages over bronnen. Vooral twee teksten daarrond hebben mij altijd bijzonder aangesproken.

1°. Ezechiël 47: het gaat hier over een bron die in de tempel, in het huis van God, ontspringt en steeds meer terrein bevloeit. Overal waar het water voorbijkomt, ontstaat er leven en is er groei in overvloed. En de bomen geven elke maand vruchten. Mooi beeld om aan te duiden dat wie uit God leeft heel vruchtbaar wordt.

2°. Jn 4 : de ontmoeting van Jezus met de Samaritaanse vrouw aan de bron: aanleiding voor Jezus om over levend water te spreken. En om die vrouw te laten aanvoelen dat er andere waarden zijn dan degene die zij tot nu toe als belangrijk beschouwde.

Je zou je in dat water van de Bron willen baden of er overvloedig van drinken om volledig gezond te worden, lichamelijk en geestelijk.

Sommige mensen dromen ervan om eindelijk een bijzondere thee of een andere heilzame drank te vinden die hun kwalen wegneemt. Maar zulke drank bestaat niet.

Wel zijn er bronnen die bijzonder deugd doen en mensen vernieuwen en beter maken. Ik denk aan een paar van die bronnen - vooral dan voor ons religieuzen.

Lees meer...

 

 

Wieltjes frontHET LEVEN LOOPT OP WIELTJES

 

Cyriel Stulens vertelt over een boek dat hij onlangs heeft gelezen. 

“Het leven loopt op wieltjes”, zo luidt de titel van het boek dat Annemie Heselmans enkele maanden geleden schreef en voorstelde aan de pers. Vanuit haar rolstoel signeerde zij het boek met een vingerafdruk op stempelinkt. Wat was er gebeurd?

Annemie, uit Laakdal, deed tijdens oefeningen in de turnschool een zware val. Na een dubbele salto kwam zij verkeerd neer. Een ernstige beschadiging van de zenuwbanen in de ruggengraat maakte dat haar lichaam volledig verlamd was, zelfs de armen en de handen. Vermits de nieren totaal blokkeerden, werd zij afhankelijk van nierdialyse. Zelfstandig ademen was niet meer mogelijk. Na alle mogelijke onderzoeken in de kliniek viel het verdict: ongeneeslijk. Zij was toen 17 jaar. Stel het je voor. Zij die na piano een grote passie had voor turnen, zag haar mooie toekomstdromen opeens afgebroken.   

Nu had zij gedurende ruim 20 jaar al haar nota’s verzameld en in boekvorm laten uitgegeven. Zij werkte op een computer met het toetsenbord op het scherm waar zij met een soort hoofdtelefoon met infra-roodsignaal de letters aanduidde. Een staaltje van hoge technologie.

Annemie Heselmans

Annemie is al die jaren niet bij de pakken blijven zitten.

Zij beschrijft in alle eerlijkheid en bescheidenheid hoe zij haar leven “in handen” heeft genomen, dankzij de onschatbare steun van haar ouders, familie en vrienden. Ook de hulp van het Persoonlijk Assistentie Budget heeft haar oneindig veel mogelijkheden geboden. Tussen de lijnen lees je dan wat er in haar omgaat aan worsteling, strijd, ontreddering en wanhoop. Met veel humor vertelt zij in haar boek de soms pijnlijke en toch vervelende ervaringen in de ziekenhuizen. Zij drukt haar waardering uit voor de competentie en inzet van verzorgend en verplegend personeel. Toch durfde zij het ook aan kritisch te kijken naar veel structuren, organisaties en regelingen in de ziekenhuissector en dat neer te pennen in haar nota’s. Vooral de nierdialyse leek haar zeer belastend en tijdrovend. Hoe grappig kan zij dan schrijven over de ervaringen met de ontelbare chauffeurs die haar telkens naar en van de dialyse brachten.

Hoeveel tijd zal er overheen gegaan zijn voordat zij kon schrijven: “Ik ga gelukkig door het leven, op een andere manier. Het is niet omdat er één ding niet meer is, dat al de rest ook niet meer werkt.”                                                                                                                                                                                                                                  

Zij ging naar de universiteit. “Ik heb de keuze gemaakt die het meest bij mijn interesses aanleunde. Vóór mijn ongeval wilde ik graag dokter of kinesist worden, ik ben immers altijd geïnteresseerd geweest in gezondheidszorg.” Zij behaalde een diploma van handelsingenieur, master in het management en beleid van de gezondheidszorg en doctoraat in de biomedische wetenschappen. Hoe eigenaardig komt het over als je Annemie hoort beweren dat zij in haar jeugdjaren ervan droomde dokter te worden om andere mensen te genezen. “Voor mij was studeren niet moeilijker dan voor andere studenten. Ik werk nu als onderzoekster aan de KU Leuven aan projecten die de kwaliteit van de gezondheidszorg proberen te verbeteren. Ik kan ook veel online doen, zoals vergaderen, zodat ik niet elke dag naar Leuven moet.” 

Dit is een opmerkelijk verhaal, misschien niet enig in onze maatschappij maar de onderliggende boodschap die duidelijk naar voren komt bij de lezing van het boek is nog opmerkelijker. Het boek leest vlot en aangenaam. Veel elementen komen er in voor die ons tot nadenken stemmen.

Lees meer...