Tientallen studenten hebben doorheen de jaren hun voetsporen gezet in en rond het prachtige huis van Kessel-Lo. Het aantal studenten schommelde in de beginperiode tussen de 50 en de 60. Het moet een heel spektakel geweest zijn voor de buurtbewoners toen al die jonge mannen in wapperende soutanes eropuit trokken voor een wandeling! Binnen het domein zelf kwam er veel handenarbeid kijken voor al dat jong geweld: wegen trekken, bomen aanplanten, een voetbalplein aanleggen, bloemen en groenten zaaien, zorgen voor schapen, kippen, enz. Een pijnlijke gebeurtenis vond plaats op 17 november 1954, kort na de officiële opening van het huis: een werker, Emiel Van der Veent uit Aalter, viel in een nog onafgewerkte liftschacht en overleed kort daarna.

Het Verbistcentrum, 1963-1978

We herinneren ons allemaal de contestatiegolf van de jaren ‘60 waarbij zowat alles in Kerk en maatschappij in vraag gesteld werd. Het vertaalde zich o.a. in een systematisch achteruitlopen van het roepingenaantal in bisdommen en kloosters. Dat gebeurde dus ook in Scheut. Na veel overleg besloot het Algemeen Bestuur om het sterk verminderend aantal studenten te verdelen over de andere studiehuizen (ook Jambes bij Namen, en Nijmegen in Nederland kwamen daarvoor in aanmerking) en ons huis van Kessel-Lo een nieuwe naam en bestemming te geven. Het Verbistcentrum was geboren (met een verwijzing naar onze Stichter Theofiel Verbist).
Wat de bestemming betreft was er van bij het begin nogal wat discussie. In oktober 1963 verwees de toenmalige Algemeen Overste P. Frans Sercu naar het verminderen van het aantal roepingen en de steeds groeiende nood in de missies en hij voegde eraan toe: “Het hoofddoel van onze werking blijft vóór alles roepingen voor Scheut te werven.” En die actie zou vooral gebeuren via schoolretraites, in Kessel-Lo zelf te organiseren. Anderen zagen het breder en wilden van Kessel-Lo de draaischijf van de missie-animatie in Vlaanderen maken. In die tweede optie was plaats voor heel wat meer activiteiten dan schoolretraites, o.a. sessies voor confraters die op verlof kwamen, de missie-animatie van AVIMO (Audio Visuele Missie en Ontwikkelingssamenwerking), ons zeer gewaardeerd tijdschrift EUNTES, enz. Feit is dat beide opties samen bleven leven en een boeiende geschiedenis op zichzelf vormden. Binnen de beperktheid van dit artikel kunnen we er uiteraard niet verder op ingaan.
Van bij het begin was er een nauwe samenwerking tussen de Scheutisten en de Zusters van de Jacht, Heverlee. Eerst namen enkele Zusters hun intrek in ons huis, van waaruit zij rechtstreeks hun medewerking konden verlenen. Later – in 1969 – betrokken zij een eigen huis waar huisvesting voor meisjesstudenten voorzien was.

KESSEL LO collageEen rustige plaats voor thuiskomers … en anderen, 1980-2019

Ook aan het Verbistcentrum kwam een einde. In oktober 1977 lezen we in ons provincieblad: “Op grond van statische gegevens … menen we dat we in een min of meer nabije toekomst een nieuw opvangtehuis voor terugkerende en ouder wordende confraters zullen nodig hebben.” De keuze viel op het huis van Kessel-Lo, dat dus nog maar eens van bestemming veranderde.
De verbouwingswerken begonnen. De belangrijkste aanpassing was het ruimer maken van de bestaande kamers. Het zou twee jaar duren vooraleer het vernieuwde gebouw klaar was. Naast “thuiskomers” was er ook plaats voorzien voor andere tijdelijke bewoners: vakantiegangers, herstellenden, confraters die een sabbatjaar wilden doen, enz. Stilaan raakte het huis weer volzet met eigen mensen en de soms lawaaierige uitbundigheid van het Verbistcentrum maakte plaats voor de stillere aanwezigheid van bezadigde kloosterlingen. Er werd niet meer gevoetbald onder elkaar maar een plaatselijke club – F.C. Heuvel-Lo - nam het roer over en zorgde meteen voor het onderhoud van het plein. De confraters zelf zorgden er dan weer voor om, in de mate van het mogelijke, het bos van om en bij de 5 hectare te onderhouden en een kleine schapenteelt te verzorgen.
In 1992-93 hadden de laatste belangrijke verbouwingen plaats. Meer en meer ouder wordende confraters hadden nood aan een verzorging die buiten onze mogelijkheden lag. Daarom werd de derde verdieping van ons huis omgevormd tot een heuse ziekenafdeling waar 24/24 uur verzorging verzekerd werd. Dit duurde maar een paar jaar. In 2013, door een herstructurering van onze huizen, werd de verzorging geconcentreerd in onze huizen van Zuun en Torhout. Maar dat is dan een andere geschiedenis.

Vaarwel Kessel-Lo

Onze communiteit telt nog 17 inwoners. Dat is ver beneden de capaciteit van ons huis waar enkele jaren geleden nog 54 confraters woonden.
De stad Leuven heeft ons huis en dat van de zusters van de Jacht gekocht en geeft er een nieuwe bestemming aan.
De confraters konden hun voorkeur opgeven voor een ander huis en alles wordt op dit ogenblik (einde mei) in gereedheid gebracht voor de verhuis. Een nieuwe bladzijde in onze geschiedenis wordt omgedraaid.Kes gemeenschap

Romain CLEMENT, CICM

 

 Lees ook:

Interview met Leopold Vandooren, de laatste rector

Interview met Jaak Vanbelle

Interview met Louis Mellebeek en Evarist Verlinden