Pater Michel Mingneauin memoriam Mingneau michel

 

 

Geboren te Bovekerke op 23.10.1928

Religieuze geloften op 08.09.1949

Priester gewijd op 12.09.1954

Missionaris in Indonesië van 1955 tot 2003 Overleden in Torhout op 19.10.2015

 

 

Michel werd als jongste van vijf geboren in een heel christelijk landbouwersgezin van Bovekerke. Van kindsbeen af werkte hij mee op de boerderij. Hij leerde er wat hard werken en gezamenlijke inzet betekenen. Hij zou altijd in hart en ziel boer blijven. Toch trok hij naar het Klein Seminarie van Roeselare en, hoewel hij eerst landbouwingenieur wilde worden, ging hij vervolgens naar Scheut, en na zijn priesterwijding naar Indonesië.

Daar bleef hij 48 jaar lang. Op verschillende plaatsen kreeg hij verschillende functies, veelal als parochiepriester, maar ook als Provinciaal Overste en als medeverantwoordelijke voorde opleiding van de jonge Indonesische Scheutisten. Maar het langst van al, 30 jaar, werkte hij op het eiland Muna, één van de vele eilandjes in zuidoost Sulawesi.

Na enkele jaren pastoraal werk in en rond de missiepost, en veel aandacht voor huisbezoek, zag hij steeds meer hoe zijn mensen in armoede leefden. Ze moesten hard werken op rotsige onvruchtbare grond en hadden te lijden van hongersnood en veel ziektes. Op een viertal kilometer van zijn missiepost ontdekte hij er vruchtbare grond, en na een jaar onderhandelen en allerlei voorbereidend werk slaagde hij erin een honderdtal gezinnen te laten verhuizen op die vruchtbare grond. Ze kregen elk één hectare ter beschikking. En nu kwam één van de vele talenten van de boer die hij in hart en nieren gebleven was volop aan bod. Heel dicht bij de arme en eenvoudige mensen, met een sterke wil en veel doorzettingsvermogen, bleef hij met beide voeten op de grond, en bewerkte samen met zijn mensen de grond. Urenlang liep hij in de blakende zon achter de ploeg, voortgetrokken door twee koeien. Planten en zaaien... groenten, fruit en vooral "cashewnuts', in het mooi Nederlands: de vruchten van de olifantenluisboom, dat was het wat hij kweekte. En het lukte allemaal, het bracht heel veel op. Met de opbrengst ervan konden zij zich beter voeden en bleven ze gespaard van allerlei ziektes.

Michel is een zeer gelukkig missionaris geweest. Hij had een zonnig karakter, was eenvoudig en leefde dicht bij de mensen, ook de moslims. Hij kon uren gehurkt tussen de mensen zitten en naar hen luisteren en kwinkslagen uitdelen. Hij was ook een goed zanger: hij was al koorleider in het noviciaat en in de verdere opleidingsjaren. Ook in Indonesië. Op zijn missiepost was er 's zondags altijd eerst een 15-tal minuten zangles, en daarbij was hij in zijn element.

Op 75-jarige leeftijd kwam hij definitief naar België. Hij was eerst een jaar in Torhout, en ging dan 5 jaar naar Rumbeke, vooraleer voor verzorging naar Torhout terug te keren. Hij wist dat zijn geheugen hem meer in meer in de steek liet. Na zekere tijd kwam hij in een rolstoel terecht. Eerst volgde hij alles nog zoveel mogelijk maar langzaam deemsterde hij steeds dieper weg en het was moeilijk in te schatten wat hij nog begreep.

Michel zal voor altijd bekend blijven door zijn inzet voor de verbetering van het levensniveau van de arme boerenbevolking van het eiland Muna. Door de promotie van nieuwe landbouwtechnieken kon hij vele mensen voorgoed uit de armoede helpen. In 2004, een jaar na zijn terugkeer, verwoordde hij zelf op een sublieme manier waar het voor hem om te doen was: "Geef mensen geen vis, maar geef ze een hengel. Geef ze geen klappernoten om te eten maar doe ze klappernoten planten. Ze zullen op hun pensioenleeftijd nog kunnen eten. Als uw bedoeling maar juist is: wie naar ginder gaat, gaat er naartoe, niet om zichzelf te verrijken in materiële zin, maar om mensen te helpen. En ik kan je verzekeren: anderen helpen maakt jezelf gelukkig. Eens vroeg iemand mij: "Pater, voel je je niet onvoldaan datje geen kinderen hebt?" Ik antwoordde hem: "God heeft al mensen genoeg: zes miljard en meer. Maar wat God nodig heeft zijn mensen die anderen overal ter wereld gelukkig gaan maken. Naastenliefde is het grootste gebod van iedere godsdienst." Dank u Michel om dat zo goed in praktijk gebracht te hebben.

 

Frans VAN HUMBEECK en Ludo REEKMANS