Pater Wout WILLEMS

 

in memoriam willems

 

Geboren te Eindhoven op 27.12.1923

Religieuze geloften op 08.09.1942

Priester gewijd op 18.01.1948

Missionaris op de Filippijnen en in Nederland

Overleden te Teteringen op 09.07.2015

 

“De trouw van de Heer vergaat niet in de schaduw van dood en eeuwigheid.”

Wout sprak de laatste tijd nogal eens over het einde dat dichtbij begon te komen. Gewoonlijk reageerde ik dan met een dooddoener als: ‘Ik hoop toch echt dat je nog eventjes wacht’. En daarmee veranderden we van onderwerp. Ik weet niet meer wat mij twee weken geleden, enkele dagen voor het werkelijke einde, deed zeggen: ‘We zullen je missen, ík zal je missen’. Ik ben blij dat ik het toen gezegd heb, en dankbaar dat Wout me de gelegenheid gaf om te vertellen waarom ik hem missen zou en nu mis. Het gaat niet om de gebedsvieringen waar we aan werkten, of de liturgieën, ook al was het samenstellen van die dingen steeds een goede ervaring. Het gaat niet om de boeken die we soms uitwisselden ook al heeft hij mij eindelijk zover gekregen dat ik Hans Küng ben gaan lezen (en ik snap hem ook nog zo’n beetje!), het gaat zelfs niet over het feit dat ik altijd bij hem binnen mocht stappen als ik met mezelf in de knoop zat, ook al heb ik dat tientallen keren gedaan.

Wout, ik mis je om de prachtige mens die jij voor mij en anderen bent geweest. Ik mis je om je eerlijke zoeken en je wijd open geest waarmee je iedereen en alles benaderde. Ik mis je om je goudeerlijkheid waarmee je luidkeels mij, en ook anderen, liet weten als we er helemaal naast zaten of dat je zelf wel zou uitmaken wat goed was voor je...

Ik zal nooit de avond vergeten waarop Wout in volle glorie zijn hele hart liet spreken. ’t Was de avond dat we op Sparrendaal het afscheid vierden van de mensen die ons daar jarenlang liefderijk verzorgd hadden. Ik had Wout gevraagd om die lieve mensen als laatste toe te spreken vlak vóór de slotceremonie met heel veel kaarsjes. Wout was doodnerveus en zat met een stapeltje papieren te frommelen. “Doe die teksten weg en laat je hart spreken” waagde ik tegen hem te zeggen toen hij op de microfoon afstapte, en hij deed het nog ook. Hij was indrukwekkend, ontroerend mooi die avond…

En kortgeleden, bij de ziekenzalving van Jos van Rooij: Kees, als Econoom en oud-Indonesiër had zich maandenlang totaal uitgesloofd voor Jos; Hans, onze Rector ging vijf keer per dag op bezoek bij Jos en we hebben allemaal ons beste beentje voorgezet om het Jos naar zijn zin te maken. Maar het wou maar niet lukken… Het was Wout die tijdens de ziekenzalving zijn handen nam en, met hun koppen bijna tegen elkaar, hem liet weten en voelen dat onze gemeenschap hier in Teteringen zijn thuis was en dat we echt van hem hielden… waarna Jos eindelijk verder op weg kon.

Ik zal je missen Wout… wij zullen je missen. Dank je wel voor wie je geweest bent… midden onder ons…

 

Bart FLAAT