Pater Leon Vanparys

in memoriam van parys

 

 

Geboren te Oostrozebeke op 26.06.1928

Religieuze geloften op 08.09.1949

Priester gewijd op 12.09.1954

Missionaris in Kasaï van 1955 tot 1990 en daarna in België

Overleden in Torhout op 16.06.2014

 

Leon was een stevige landbouwers zoon en dat heeft hem zijn hele leven gekenmerkt. Waar hij ook was, hij zette zich ten volle in voor zijn mensen: eerst 35 jaar lang in West-Kasaï en daarna nog 20 jaar in België.

Hij heeft bijna altijd in de pastoraal gestaan. Pastoraal: dat was zijn leven. Het geloof had hij van thuis meegekregen, en met de jaren, vooral tijdens de vormingsjaren, was dat geloof door studie en beleving verdiept. Hij had het essentiële en de kern ervan leren zien. Het was een stuk van hemzelf geworden. In de beleving van dat geloof voelde hij zich gelukkig. Hij wilde dat geloof en dat geluk ook aan anderen meedelen.

Toen hij in 1955 in Kongo aankwam werd hij, na een korte opleiding in het Provinciaal huis, reispater benoemd in Bulungu. Dat was de droom van iedere jonge missionaris. Op reis in de dorpen werd hij ondergedompeld in een nieuwe wereld. Op zijn eentje moest hij zijn plan trekken. Maar dat duurde niet lang. Na één jaar werd hij benoemd in de Procuur van Kananga. Hij was immers een man op wie men kon rekenen, heel minutieus, realistisch en met beide voeten op de grond. Hij wist dat het materiële nodig was, en hoewel die benoeming hem ongetwijfeld tegenviel, toch aanvaardde hij ze omdat men hem daar nodig had. Zijn eigen goesting kwam bij hem slechts op de tweede plaats.

Na drie jaar werd Leon dan benoemd in de parochie van Christus Koning in Kananga. Hij werd er de eerste pastoor, toen hij nauwelijks vier jaar in Kongo was. Maar spoedig kwam de onafhankelijkheid en deze bracht een massa mensen uit het binnenland naar de stad. Om die mensenstroom op te vangen stichtte men er nieuwe parochies. Zo is Leon altijd pastoor gebleven, op verscheidene parochies in Kananga en onmiddellijke omgeving.

Leon was een goed predikant. Hij gebruikte in zijn sermoenen vaak inlandse spreuken, spreuken die veel volkswijsheid bevatten. Al is dat voor een Europeaan niet gemakkelijk, het heeft heel veel impact indien men die kunst beheerst. Zo toonde hij ook eerbied voor hun cultuur, en kwam hij bij zijn mensen niet over als een vreemde, maar als een van hen. Tevens was Leon een heel bescheiden man. Hij speelde nooit de baas, hij wou nooit de eerste en de beste plaats hebben en voerde het hoge woord niet, maar bleef liefst op de achtergrond, en was met zeer weinig tevreden.

Tijdens zijn missionarisleven heeft hij zich dikwijls moeten aanpassen. Toen hij er aankwam was Kongo nog een kolonie. Korte tijd na de onafhankelijkheid begon het Tweede Vaticaans Concilie. Ook in de Kerk veranderde er heel wat. Niet alleen het uiterlijke veranderde. Er waaide ook een nieuwe geest. Alle verantwoordelijke posten kwamen geleidelijk in handen van inlandse priesters. En in deze wisselende omstandigheden verkondigde Leon steeds de boodschap van Gods Liefde, opdat Zijn Koninkrijk zou komen. Daarvoor leefde hij.

Na zijn missieleven in Kasaï is Leon eerst vier jaar pastoor geweest in een rijke buurt in Brasschaat. Dat lag hem minder, en toen hij na 4 jaar aalmoezenier kon worden in het rusthuis van Dentergem was hij overgelukkig. Hij is er 16 jaar gebleven, woonde er heel eenvoudig en behoorde met hart en ziel tot de gemeenschap van gewone mensen. Wat de kern van zijn apostolaat was in Kongo heeft hij daar verder beleefd, nu in totaal andere omstandigheden.

Op 82-jarige leeftijd ging hij eindelijk rusten in de CICM-Gemeenschap van Rumbeke, maar in februari van dit jaar ging hij voor verzorging naar de Gemeenschap van Torhout. Een trombose deed hem in het ziekenhuis belanden, en een tweede trombose na een kleine operatie werd hem fataal. Een goed en diep gelovig mens, die van eenvoud en degelijkheid hield, is van ons heengegaan. Hij ruste nu in de vrede van de Heer.

 

Robert CARLIER