Pater Jozef Waterschoot

 in memoriam waterschoot

 

Geboren te Stekene op 11.01.1929

Religieuze geloften op 08.09.1950

Priester gewijd op 05.08.1956

Missionaris in de Filippijnen van 1957 tot 1997

Overleden in Zuun op 08.06.2014

 

Pater Jos (voor ons was hij ‘Jef’, voor de Filippino’s ‘Father Jose’) is geboren in Stekene op 11 januari 1929 in een gezin van 12 kinderen. Zijn tweelingbroer Herman, enkele jaren geleden overleden, was priester van het bisdom Gent. Hij en nog andere familieleden bezochten hem meermaals op de Filippijnen.

Jos begon zijn missionarisleven in 1957 in Trinidad en Bauko, twee posten gesticht in 1908 door onze Scheutse pioniers. Hij trok er de bergen in, van dorp tot dorp, leefde bij de mensen, leerde hun taal en gewoonten, ontdekte hun noden en moeilijkheden, en nam deel aan hun feesten. Vier jaar later werd hem een hele streek toegewezen. Hij vond een voorlopige stek in de kapel van Sinipsip en installeerde zijn bed op een triplex-plaat achter het altaar.

Jef verbleef een jaar in Sinipsip. Verhuisda daarna naar Abatan, meer centraal gelegen en niet zo koud als in Sinipsip (2.300 m hoogte). Van Abatan, waar een andere kapel was, zou hij een grote missiepost maken. Na een jaar in Abatan begon hij een middelbare school “San Isidro Highschool”. Er kwam een internaat en een sportveld, een kerk en een grote pastorie, hij ging schooien bij Misereor, bouwde een klein hospitaal, zocht en vond een dokter en samen trokken ze naar de dorpen. Hij zag hoe de mensen geen rijst maar zoete aardappelen kweekten. En Jef dacht bij zichzelf: waarom geen andere ‘patatten’ kweken en een grotere variëteit van groenten? En Jef kocht zaden, meststoffen en pesticiden en experimenteerde met kleine proefvelden. De mensen keken ernaar en probeerden het ook. Er ontstonden coöperatieven, er kwamen voorraadschuren en Jef droomde zelfs van een vrachtwagen. En telkens Jef op vakantie kwam, stouwde hij zijn valies vol met patatten en groentezaden. Hij was ondertussen een zestal jaren (tot 1975) directeur van de ‘social action’ geworden in Baguio. Reeds in 1965 werd de missie van Abatan in twee gedeeld: het nieuwe deel werd de missie Sayangan-Atok. Hier voltrok zich hetzelfde scenario. Jos kreeg de naam ‘Jef patat’ toebedeeld, met een schalkse knipoog maar ook met veel waardering. Bij een andere gelegenheid klonk het veel plechtiger: ‘Josephus Patatorum Doctor Honoris Caritatis’. Zijn verwezenlijkingen staan nu te pronken op de bergflanken van de provincie Benguet. Ze zijn opgeslagen in foto-albums en in artikelen die door talrijke bezoekers over hem en zijn werk zijn gepubliceerd. Hij kreeg in ‘97 een vergulde ‘Plaque of Appreciation’ van de oud-studenten van de St-Paul Academy van Sayangan-Atok, en in latere brieven en bezoeken van Filippino’s aan Jef klonk steeds dezelfde waardering voor zijn grote inzet.

In juli 1997, tijdens een animatie-activiteit (mission appeal) in de USA, kreeg Jos een herseninfarct. Zijn rechterzijde en spraak waren verlamd. Hij was toen 68. Zijn leven kreeg plots een totaal andere wending. Hij zou niet meer naar Sabangan, waar hij pas benoemd was, kunnen terugkeren en hij ging in Schilde wonen. In 2010 verhuisde hij naar Zuun.

Jos is één van de weinigen die zich 17 jaar lang met een elektrische rolwagen verplaatste. Hij deed dat gezwind. Soms sneed hij de bochten te kort af, soms moest een stoel of tafel eraan geloven, maar Jos was overal present. Niets ontsnapte aan zijn aandacht: een kaars die niet brandde op het altaar, een stuk fruit dat ontbrak op het bord van zijn buurman aan tafel, een verpleger die later of vroeger dan gewoonlijk hem kwam verzorgen, een medebroeder die gevallen was… Jos had het gezien! Men kon met precisie de klok instellen op het dagritme van Jos. Hij was een vaste waarde in de gemeenschap. Hij heeft ons, mede door zijn handicap, geleerd hoe wij door het leven kunnen gaan met vertrouwen, moed en dankbaarheid.

Zijn laatste en grootste lijdensweg begon in november vorig jaar toen slikproblemen opeenvolgende longinfecties veroorzaakten en hem fel verzwakten. Door toedienen van sondevoeding en zuurstof was hij zes maanden lang aan bed gekluisterd. Van die lijdensweg is hij bevrijd op pinkstermorgen 8 juni.

Jos, rust nu maar in vrede en tot weerziens hierboven. Maar weet toch dat we je gaan missen!

Jan REYNEBEAU en Jan ANTHONISSEN