Pater Jozef Sinnesael



in memoriam sinnesael 

Geboren te Moorslede op 14.03.1927

Religieuze geloften op 08.09.1947

Priester gewijd op 03.08.1952

Missionaris in Kongo (Lisala) van 1954 tot 1978 en daarna in België

Overleden in Torhout op 13.03.2014

 

 

Jef stamt uit een groot christelijk onderwijzersgezin van Moorslede. Vier van de acht kinderen zouden eveneens in het onderwijs terechtkomen. Eén dochter werd religieuze en twee zonden werden Scheutist. Na zijn humaniora in het Klein Seminarie van Roeselare volgde Jef zijn oudere broer Karel naar Scheut. Na zijn theologie studeerde hij nog een jaar pedagogie in de normaalschool van Torhout en zo was hij goed voorbereid om in het bisdom Lisala vooral in het onderwijs te werken.

De eerste vier jaar van zijn missieleven was hij leraar aan het kleinseminarie van Bolongo, en vervolgens vijf jaar aan het college van Lisala terwijl hij eveneens godsdienstleraar was in het plaatselijk atheneum. Daarna gaf hij een jaar les in de normaalschool van Boyange en was ook nog vijf jaar studieprefect in de landbouwschool van Mondongo. Hij was een goed leraar die met hart en ziel zijn lessen gaf doch vooral oog had voor de opvoeding van de jongeren tot volwassenheid en inzet voor de gemeenschap. Veel van zijn leerlingen hebben later grote verantwoordelijkheden gekregen in de politieke en sociale wereld. Ze bewaarden mooie en aangename herinneringen aan de vorming die ze gekregen hadden. Terecht was Jef daar fier op en met enkele oud-leerlingen onderhield hij jarenlang vriendschappelijke banden.

Na deze lange periode in het onderwijs werd hij procureur van het bisdom Lisala benoemd. Kort daarna kwam de nationalisatie van het bedrijfsleven, de Zaïrianisatie, en de economische situatie werd er niet beter op. Zijn organisatietalent en zijn relatiebekwaamheid kwamen toen bijzonder goed van pas. Maar Jef was een volksmens en wilde dichter bij de gewone mensen zijn en eenvoudig met hen meeleven. Daarom vroeg hij, na drie jaar van vooral materiële beslommeringen in een zeer moeilijke situatie, in de parochiepastoraal te mogen werken. Dat deed hij vijf jaar lang in Boso Manzi en Roby. Zijn zwakke gezondheid maakte het hem echter niet altijd gemakkelijk en in 1978 kwam Jef definitief naar België terug.

Toen men hier een geschikte man zocht voor de reisdienst sprak men hem aan en onmiddellijk aanvaardde hij. 17 jaar lang zou hij bewijzen dat hij de “right man on the right place” was. Hij zorgde voor de tickets, visa en reispassen voor duizenden missionarissen, mannen en vrouwen en zelfs familieleden van missionarissen die eens op bezoek gingen. Elke dag was hij tenminste één keer in Zaventem om mensen naar de vlieghaven te brengen, hen door de wirwar van het afreizen te loodsen en hen zo ver mogelijk te begeleiden, soms tot aan de trappen van het vliegtuig. Toen kon dat nog. Dit deed hij steeds met de glimlach en met veel geduld, ook al maakten ze het hem niet altijd even gemakkelijk en waren de vertrekkende missionarissen wel eens “overladen”. Ook was hij steeds present om de missionarissen af te halen en ze vlot en veilig door de douanes te leiden. Heel veel missionarissen, lekenhelpers en familieleden zijn hem altijd erg dankbaar gebleven voor de delicate en minzame manier waarop hij zovelen geholpen heeft.

Toen hij bijna 70 was vroeg en kreeg hij een plaatsvervanger. Hij ging wonen in ons huis van Rumbeke en kreeg de opdracht de families van de Oost- en West-Vlaamse Scheutisten te bezoeken. Dat apprecieerden de mensen sterk. Toen echter in 1998 de plaats van aalmoezenier vrijkwam in het rusthuis van Zonnebeke, vlakbij zijn geboortedorp, zag hij er een unieke kans in om nog enkele jaren mooi werk te verrichten bij de bewoners van het WZC Sint-Jozef. Met zijn eenvoudige hartelijkheid kon hij voor veel mensen een steun zijn en een getuige van Jezus’ blijde boodschap. Hij bleef er 8 jaar, en toen hij bijna 80 was vond hij dat hij stilaan recht had op een beetje rust, en dat vond hij in Torhout waar hij nog enkele zeer mooie en aangename jaren mocht beleven.

Jef had de gave zich te kunnen inleven in de situatie van de anderen, hun lief en leed te delen. De laatste maanden heeft hij ook ervaren wat het is ziek te zijn. Een zona heeft hem vele maanden erg doen afzien. Hij leed veel pijn en kreeg het steeds moeilijker om te stappen. Tenslotte kreeg hij een longembolie en daags voor zijn 87ste verjaardag is hij zachtjes van ons heengegaan.

We blijven hem gedenken als een bijzonder vriendelijk en gedienstig man, met een resem vrienden, een beetje overal. Ook wij zullen hem niet vergeten.

Frans VAN HUMBEECK en Cyriel STULENS