Pater Raymond BodsonBodson Raymond kopie

 

Geboren in Hasselt op 16 september 1935

Religieuze geloften op 8 september 1956

Priester gewijd op 6 augustus 1961

Missionaris in de Verenigde Staten, de Filipijnen en in België

Overleden in Torhout op 6 december 2019

 

 

Nu de dood ons tegemoet is getreden in het overlijden van pater Raymond staat de tijd voor ons even stil. De dood heeft voor hem een einde gemaakt aan alle leed en pijn. Wij, die Raymond hebben gekend, worden geraakt in ons hart. Wij zullen hem missen, maar niet vergeten. Ook God zal hem niet vergeten. Hij die ons ten leven heeft geroepen, wil niet dat wij na een aantal jaren hier op aarde voorgoed verdwijnen in het niet. Dat heeft Hij ons duidelijk getoond in Jezus’ verrijzenis.

Een mens wordt geboren in een gezin, en groeit op te midden van familie, school en parochie. Wie we zijn en wie we worden, wordt voor een stuk bepaald door de mensen om ons heen. Reeds op jeugdige leeftijd wilde Raymond zich inzetten voor een meer rechtvaardige wereld. Hij droomde ervan om zich ten dienste te stellen van de kansarmen in Afrika. Op twintigjarige leeftijd trad hij in Scheut binnen om missionaris te worden in Congo.

Na zijn studies werd Raymond echter niet naar Congo maar naar Amerika gezonden, en enkele jaren later naar de Filipijnen. Daar bracht hij de beste jaren van zijn leven door, vooral op het heuvelachtige eiland Talim, gelegen in de provincie Rizal, midden in Laguna de Bay, het grootste meer van de Filipijnen. De mensen leven er voornamelijk van visvangst en het maken van bamboeproducten. De voorrechten en genoegens van de vooruitgang hebben het eiland nog niet bereikt. Regelmatig terugkerende tyfoons met hun nasleep aan verwoesting maken het leven er niet gemakkelijker.

In 1977 bezocht een delegatie van Talim kardinaal Sin en smeekte hem een priester naar het eiland te sturen. Kardinaal Sin op zijn beurt klopte aan bij Scheut, en Raymond stelde zich kandidaat. Ongetwijfeld werd hij geïnspireerd door de tekst van het evangelie van vandaag, hetgeen hij trouwens zelf gekozen heeft voor deze viering. Hij heeft mij gezonden om aan armen de Blijde Boodschap te brengen, aan gevangenen hun vrijlating bekend te maken, en aan blinden, dat zij zullen zien; om verdrukten te laten gaan in vrijheid. Zoals Jezus, voelde Raymond zich gezonden om aan armen de blijde boodschap te verkondigen, niet alleen in woorden, maar vooral door zijn voorbeeld.

Raymond was niet sterk maar had een onuitputtelijke inzet om het leven van de kleine mens te verbeteren. Toch liep het niet allemaal van een leien dakje. Het duurde vijf jaar voor hij in alle dorpen van het eiland de eucharistie mocht vieren. Bewust dat hij in samenwerking met anderen veel meer kon bereiken dan alleen, omringde hij zich met een groep leken, jongeren zowel als ouderen. Het was zijn zorg om zijn medewerkers goed te vormen voor de taken die zij zouden opnemen.

Zijn aandacht beperkte zich niet tot het strikt godsdienstige. Het hele welzijn van zijn mensen in hun concrete situatie ging hem ter harte. Hij wilde hen begeleiden naar een betere toekomst. Hij zette hen op weg en bezielde hen om zich in te zetten voor het gemeenschappelijk goed. Getuige hiervan het project om aan armen kleine leningen te geven en zo de woekerinteresten van de geldschieters te ontlopen. Hiervoor vond hij zijn inspiratie in de Grameen Bank, opgericht in Bangladesh, die kleine leningen verstrekt aan armen zonder een onderpand te vragen.

Wij kunnen zeggen dat Raymond zijn mensen motiveerde om zich als christen in te zetten in de maatschappij en bij te dragen aan de sociale, politieke en economische vooruitgang. En die mensen zijn hem zeer dankbaar zoals wij lezen uit de vele reacties bij zijn overlijden. Ik neem er enkelen uit:

- Een assistent-secretaris van de afdeling Sociaal Werk van de nationale overheid drukt het uit als volgt: Hij heeft herinneringen achtergelaten die in veel mensen zullen blijven leven. Deze herinneringen zullen ons aanmoedigen om een leven te leiden dat in Christus is gecentreerd.
- De groep die zich inzet voor geweldloze actie tegen allerhande vormen van uitbuiting en onderdrukking en die zich vrienden van Raymond noemen, spreken hun verdriet uit bij zijn overlijden en schrijven: Wij allen geloven dat hij ons altijd in zijn liefde zal houden, en onze gebeden en zorgen bij God zal brengen.
- Zuster Fidelis met wie Raymond tien jaar samenwerkte besluit: Hij voltooide zijn opdracht op aarde. Zeker, hij zal voor ons in de hemel bidden.

Ook binnen de Congregatie heeft Raymond zijn stempel gezet. Sinds 1996 was Raymond coördinator van het Manila district, en coördinator van de Provinciale Commissie voor rechtvaardigheid, vrede en integriteit van de schepping. Hij organiseerde recollecties en studiedagen voor de confraters, en gebruikte elke gelegenheid om te spreken over problemen rond deze thema’s. Zijn gedrevenheid en sterke overtuigingen veroorzaakten soms wel wat wrevel bij de confraters, maar dat hinderde hem niet.

In 2012 moest Raymond omwille van gezondheid verplicht in België blijven maar zijn interesse en ijver voor kwesties rond rechtvaardigheid, vrede en de zorg voor de aarde bleven hem bezielen, tot de laatste dag van zijn leven.

Raymond, dank je wel voor wie je voor zo velen geweest bent. Zoals Paulus op de Areopagus heb jij doorheen je leven mensen God leren kennen als Degene door wie wij het leven, het bewegen en het zijn hebben. Moge die God je nu laten delen in zijn eeuwige vreugde.

Luc COLLA