Pater Michel WostynWostyn Michel gebruiken

 

Geboren in Lichtervelde op 25 januari 1932

Religieuze geloften op 8 september 1953

Priester gewijd op 3 augustus 1958

Missionaris in Congo en in België

Overleden in Sint-Pieters-Leeuw (Zuun) op 26 november 2019

 

 

Het actief missieleven “op het terrein” ligt in de tijd gezien al ver in het verleden. Het begon in 1960 in West-Kasaï. Hij was er reispater (Kalomba en Mayi Munene) en pastoor in Tshikapa St. André. In 1973 kwam hij terug naar België.

Michel is vooral gekend door zijn jarenlange inzet in de gemeenschappen. Eerst in Zuun, later in Scheut voor onthaal, het onderhoud van park/ tuin, en nog heel wat andere kleinere opdrachten.
In 2004 kwam Michel “op rust” in Zuun, (zo schreef hij zelf) maar in feite zou hij zich gedurende ruim 15 jaar nog met hart en ziel inzetten voor de gemeenschap.

De ervaringen die hij opdeed als reispater in de dorpen bleven leven in zijn hoofd en hart. Zelfs jaren na zijn terugkeer kwamen er geregeld snedige uitdrukkingen uit zijn mond als bewijs van zijn levendig geheugen, zijn opmerkingsgeest en inlevingsvermogen in de Afrikaanse cultuur en taal.
Door zijn kunstzinnige, creatieve en open geest was hij als geen ander begaafd om de mensen in hun cultuur te vervoegen. Zo graag had hij nog met enkele klasgenoten uit de collegetijd het vernieuwde Afrikamuseum bezocht, maar het mocht niet meer zijn.

Zijn inzet voor de gemeenschappen van Scheut en Zuun beletten hem helemaal niet zijn kunstminnend hart te voeden aan musea, kerken en gebouwen waar ook in België: Brussel, Gent, Antwerpen, Bergen, Luik en Doornik.
Niet alleen kijken en bewonderen deed hij, hij was ook zelf heel creatief bezig: schilderen, boetseren… Hij had één groot thema: “mensen”: mensen van hier in België, maar ook mensen uit zijn missieleven in Kasaï.
In dat thema bracht hij heel zijn leven tot eenheid.
Wat hij dacht of voelde bracht hij zelden onder woorden. We moeten het gaan zoeken in zijn schilder- en boetseerwerk.

Hij was geen man om op het podium te staan. Bijna automatisch werden kleine onbesproken diensten aan hem toevertrouwd. Hij was de regelmatigheid zelf, je kon op hem rekenen. Een woord is een woord.
Ik heb het zelf mogen ondervinden in zijn trouwe en jarenlange ondersteuning van mijn revalidatie. Om zoiets te doen, moet je Michel Wostyn heten.

Heel lang kon hij genieten van een goede gezondheid. Dat kwam ten goede aan heel de gemeenschap. Het verdict van de oncoloog in augustus laatstleden kwam dan ook bijzonder hard en pijnlijk over. Met een bewonderenswaardige sereniteit heeft hij dat verwerkt, en de wens uitgesproken om de resterende dagen zo goed en mooi mogelijk te beleven. De bron van die houding is niet ver te zoeken: hij was een trouwe en diepgelovige religieus.
Zijn bescheidenheid en zijn sobere manier van leven sierden hem. Hij was snel tevreden en dan kwam zijn geliefde uitspraak naar boven: “Meer moet dat niet zijn”.
Dat maakte hem ook geliefd bij het personeel.
Michel heeft getoond dat je met vele kleine daden mensen kan raken.

Willy OOST