Pater Eugeen Van AckereVan Ackere Eugeen

 

Geboren in Waregem op 12 juli 1939

Religieuze geloften op 8 september 1961

Priester gewijd op 7 augustus 1966

Missionaris in de Filipijnenvan 1967 tot 2019

Overleden in Baguio City ( Filipijnen) op 1 oktober 2019

 

Wie pater Eugeen gekend heeft, herinnert zich waarschijnlijk vooral zijn enthousi-asme en onverwoestbare levensmoed. Voor Eugeen was er altijd een hoop werk aan de winkel, en het moest vooruitgaan. Met halve maatregelen was hij niet tevre-den, en het leven moest ten volle geleefd worden. Daaruit kwam ook zijn verlangen naar de Missie. Mensen moesten niet aan hun lot worden overgelaten, maar het volle leven kunnen ervaren. Dat volle leven was te vinden in geloof en betrouwen op God, en op de mensen die God op onze weg zet. Dit was en bleef Eugeens diepe missionaire motivatie.

In 1967 vatte hij zijn taak aan, eerst als medepastoor in Natonin, daarna als pastoor in een veelheid van parochies en ook als ziekenhuispastor, steeds in de Bergpro-vincie in de Filipijnen. Uit zijn missionaire motivatie kwam zijn houding van naar de wereld en de mensen te kijken met een milde humor, met een ondertoon van be-trouwen dat het echte leven wel kon doorgaan, humor om de spanning te ontladen en dingen te relativeren. Wat de zaak niet diende, daar had hij geen tijd voor. Hij was verdraagzaam en mild voor andere opinies, ook op het gebied van geloof, want ach-ter alle verschillen zag hij de mens die niet nodeloos moest belast worden, maar verdiende geholpen te worden en gesteund door medemensen. Toch had hij geen schrik van confrontatie. In de Filipijnen bracht dit hem soms in moeilijkheden of ge-vaar, en hij wist dat hij het spel veilig moest spelen, maar onrecht of gesjoemel door de vingers zien, dat hoorde er bij hem niet bij.

Voor zijn confraters kon Eugeen een vriend zijn in goede en kwade dagen en een wijze raadgever, juist omdat hij essentiële dingen kon onderscheiden van bijkom-stigheden. Geen pietluttigheden voor hem. Zijn humor kon een mens overtuigen een of ander “idée fixe” te laten varen, of angst en onrust te overkomen en voort te doen. ‘Voortdoen’ was voor Eugeen een werkwoord dat altijd op zijn plaats was. Dat was van belang.

Soms raakte hij aan het vertellen over vroeger, over zijn jeugdjaren thuis in Ware-gem en ook over de studiejaren in Scheut. Het waren de fameuze zestiger jaren. Dat was de tijd van de “jonge vrijgevochten generatie”. In de Chiro van Waregem leerde hij het bruisend jonge leven kennen. In ‘het klooster’ (wat een beetje raar klinkt voor een Missiehuis van Scheut) sloeg in die tijd de discipline soms helemaal om. Die-zelfde geest is met Eugeen naar de Filipijnen meegereisd, en heeft ook daar leven, hoop en toekomst gebracht. Overal was hij de promotor van een gemeenschapsle-ven dat iedereen ten goede kwam. Waar Eugeen was, kon men zich verwachten aan een gezonde vriendschappelijke sfeer. Hij had veel vrienden die hem levens-lang gesteund hebben.

Toen studenten in de geneeskunde vanuit Kortrijk naar de Filipijnen kwamen, in een uitwisselingsprogramma van de universiteit, en een gids zochten om iets van het inlands leven mee te maken, was “Father Eugene” hun man. Bij hun thuiskomst hoorde ik hun rapport in Kortrijk, en een van de hoogtepunten van hun verblijf in de Filipijnen was wat ze beleefd hadden met Fr. Eugene! Ook zij hadden aangevoeld hoeveel sympathie en genegenheid Eugeen had voor de mensen.

Toen hij in 2016 op zijn gouden jubileum in Oedelem gevraagd werd of hij nog terug zou gaan naar de Filipijnen, zei hij, op zijn gekende manier: “Ja, ik ga terug. Ik ben nu wel de precieze datum vergeten, maar ginder zijn er nogal wat die de datum van mijn terugkeer beter kennen dan ik.” Op datzelfde jubileum waren er ook verschil-lende Filipino’s aanwezig die in Europa woonden en werkten. Ze wilden erbij zijn, bij de viering van ‘Father Eugene’. De meesten had hij op een of andere manier geholpen om “iemand” te worden. Dat was zijn grootste geluk en fierheid, en terecht.

Onvermoeibaar was hij in de weer om bij zijn volk te zijn en hen dienst te bewijzen. Uren heeft hij te voet gelopen of op zijn motor over nauwe gladde bergpaadjes gere-den, niet zonder gevaar. Dat was allemaal geen probleem. De laatste jaren was Eu-geen aalmoezenier van het hospitaal van de universiteit Saint Louis in Baguio. Mensen van het binnenland, uit afgelegen missieposten, kwamen voor medische verzorging naar het hospitaal in Baguio. Voor velen was de stad vreemd gebied en in een hospitaal voelden ze zich onzeker. En dan ontmoetten ze “Father Eugene” die hen aansprak in hun eigen dialect, en die op de hoogte was van hun toestand. En, er kon gepraat worden over de problemen en naar oplossingen gezocht worden.

Het is in het Missiehuis van Scheut in Baguio City - het bekende Home Sweet Ho-me - dat Eugeen op rust ging. Hij kon door de stad wandelen en telkens weer de groet horen van mensen die hem kenden en waardeerden om wat hij voor hen ge-daan had of met wie hij had samengewerkt. Daarom bleef hij graag in Baguio.

Zijn pensioen gaf hem ook de kans zijn speciale hobby te beoefenen. Hij had daar-bij een zekere koppigheid die wat vreemd aandeed, maar waarvan hij dacht dat het toch eens vrucht zou dragen. En die hobby was: zijn zoektocht naar het ‘perpetuum mobile’! Tientallen pogingen deed hij om een oplossing te vinden. “Dat is onmoge-lijk,” zei men hem, “en zoveel wetenschappers hebben ernaar gezocht en het niet gevonden.” Maar dat was voor Eugeen juist een aanmoediging: “Elke vernieuwing is er ooit gekomen,” zei hij, “omdat iemand het niet opgaf naar het zogezegde onmo-gelijke te zoeken en te blijven zoeken.”

Hij ging terug, hoewel men kon voelen dat het niet zo goed ging met de gezondheid. Hoezeer hij ook gehecht was aan vrienden en familie in België, toch was voor hem “voortdoen” van belang, en daarvoor moest hij in de Filipijnen zijn. Maar de reis ging verder dan wat hij had bedoeld, en een week of twee na zijn aankomst is hij weer vertrokken naar een definitieve bestemming. Moge hij daar nu het volle leven ont-vangen en genieten van het goede gezelschap, de voltooiing van zijn ambities als missionaris, als brenger van goed nieuws.

Hubert DECLERCK