Pater Jacques ParréParr Jacques kopie

 

Geboren in Koekelberg op 1 januari 1927

Religieuze geloften op 8 september 1946

Priester gewijd op 29 juli 1951

Missionaris op de Filippijnen van 1953 tot 1995

Studie- en animatiewerk in Rome van 1995 tot 2007

Op rust in Kessel-Lo van 2008 tot 2017 en daarna in Zuun

Hij overleed er op 25 juli 2019

 

Jacques groeide op in een mooi gezin van drie jongens en drie meisjes. Zijn oudere broer werd diocesaan priester, en zijn jongere broer werd monnik in de abdij van Affligem. Altijd onderhield hij goede contacten met zijn familie. Vooral zijn zussen waren missionaris met hem overal waar hij werkzaam was. Jacques was 40 jaar op de Filippijnen, daarna 12 jaar in Rome en 10 jaar in Kessel-Lo.

Tijdens zo een lang verblijf op de Filippijnen:
* waar verbleef hij?
* wat deed hij?
en vooral,
* wat bezielde hem?

Driemaal werkte hij een drietal jaren in de missieposten in Ilocos Sur, een Provincie aan de westkust van het eiland Luzon. Daarna werd hij benoemd in Conception, een post in de Lage Landen aan de voet van de Bergprovincie. Om naar die post te gaan, moest hij eerst 45 km het openbaar vervoer nemen en dan verder te paard, drie uren, en 15 keren dezelfde rivier oversteken. Tijdens het regenseizoen of na een tyfoon moest hij soms enkele dagen wachten tot het waterpeil laag genoeg stond. Daar heeft hij zijn gelukkigste jaren doorgebracht. Hij kende de inlandse taal Ilocano heel goed, kon luisteren naar de verhalen van de mensen en had veel aandacht voor de noden van de armen. Hij voelde er zich thuis.

Omdat Jacques de Ilocano taal zo goed kende, werd hij na tien jaar benoemd om - in onze taalschool nabij Manilla - die taal aan te leren aan de jongere confraters die bleven toekomen tot rond het jaar 1970.
Na die taalschool ging hij terug naar zijn Ilocano volk. Nadien is hij rector geweest in ons Klein Seminarie van Maryshore op een eiland in het Zuiden. Overal was hij de bezieler van parochies en gemeenschappen.

In 1995 ging hij naar Rome waar hij een doctoraat in spiritualiteit behaalde aan de Teresianum Universiteit. Later gaf hij aan dezelfde universiteit les en deed hij veel animatiewerk bij religieuzen, ook bij eigen confraters. In Rome kwam zijn talenkennis hem goed van pas bij zijn vele contacten en ontmoetingen. Spijtig dat we die vele Gigabytes van zijn hersenen niet op een reeks memory sticks kunnen zetten.

Begin 2008 ging hij eindelijk op rust in Kessel-Lo. Ook daar waren stiptheid en orde voor hem zeer belangrijk. Had dat te maken met zijn geboorte op de eerste dag van het jaar? Elk boek of pen lag op de juiste plaats. Tot de laatste maand van zijn leven, hij was ondertussen naar Zuun gegaan, besteedde hij elke dag enkele uren aan lezing, vooral van filosofische werken. Ondanks zijn altijd drukke agenda vond hij toch elke dag de tijd voor stilte en bezinning. Jacques was een heel verstandig man, maar had vooral veel gezond verstand. Hij was fijngevoelig en wist heel goed wanneer te spreken, maar vooral wanneer te zwijgen als men een opmerking maakte. Mogen wij zijn voorbeeld volgen: spreken als het echt nodig is, en zwijgen als het zo beter is. Spreken is zilver, zwijgen is goud. Hij kon goed joken, een mop vertellen en er zelf hartelijk om lachen.

Altijd onderhield hij goede contacten met familie en vrienden, en vooral de laatste jaren heeft hij veel geskypet met zijn vrienden in Italië.
Veel mensen op de Filippijnen, in Rome en in België bewaren mooie herinneringen aan Jacques. Laten wij de Heer van het Leven danken voor dit rijk en diep bezield missieleven.

Cyriel STULENS