Pater Michel LenaertsLenaerts Michel

 

Geboren in Genk op 12 september 1922

Religieuze geloften op 8 september 1943

Priester gewijd op 1 augustus 1948

Missionaris in Congo-Kasaï van 1949 tot 1970

Pastoor in Zammelen en Guigoven (bisdom Hasselt) van 1971 tot 1998

Daarna rustend priester, in Kessel-Lo vanaf september 2004 en in ons missiehuis van Zuun, Sint-Pieters-Leeuw, vanaf 2017.

Hij overleed er op 19 juni 2019

 

Michel, de boerenzoon, de kwajongen die geen vogelnest te hoog vond, voetballer in zijn gehucht Langerlo, fietste na de lagere school naar het Klein Seminarie in Sint-Truiden. Hij droomde ervan missionaris te worden.

Eenentwintig jaar werkte hij in de Kasaï streek en had er veel aandacht voor de landbouw. Heel eenvoudig en met veel geduld kon hij luisteren naar de verhalen van de mensen, en zo meeleven met hun lief en leed. Hij liet zelfs een tractor overkomen vanuit België om de landbouwers te ondersteunen. Later zal hij al zijn ervaringen en belevenissen vastleggen in zijn boek: “Congo land van mijn hart”. Hij heeft er mooi werk gedaan. Hij was er tevreden en gelukkig, en toch besloot hij na 21 jaar in België te blijven.

De parochiepastoraal sprak hem aan. Zammelen, in het bisdom Hasselt, werd zijn eerste parochie, doch na enkele jaren kreeg hij er nog Guigoven bij. Ook hier kon hij weer dicht bij de mensen zijn, met hen meeleven en alle families leren kennen, als een goede herder. Michel hield van de natuur en vooral van de vogels. Zo gebeurde het dat hij op het ogenblik van de zondagsmis nog op het duivenhok zat. Elk jaar moest hij er even tussenuit, en ging hij met vrienden op reis in een Europees land en telkens bracht hij mooie herinneringen en foto’s mee voor een album, die hij zorgvuldig bewaarde.

Toen hij, na 28 jaar pastoraal werk en zes jaar verblijf bij zijn zus, toekwam in Kessel-Lo, waren niet alleen de confraters maar ook de kanaries zijn grootste vrienden. Elke dag besteedde hij er (ook de confraters) zeer veel tijd aan. Een goede gelovige is niet zomaar goedgelovig, maar durft ook vragen stellen en zelf nadenken. Met zijn kritische geest bleef Michel lezen en zoeken in de bijbel en in de boeken van theologen en geestelijke schrijvers. Hij deed dat heel eenvoudig en eerlijk. Tot een maand vóór zijn overlijden ‘zat’ hij, 96 jaar oud, elke dag nog enkele uren op Kerknet. Hij kon ook heel bescheiden met andere confraters daarover uitwisselen. Alles wat hem heeft doen leven, geloven, bidden, twijfelen, zoeken, kwam naar boven toen hij vanop hogere leeftijd dat allemaal rustig bekeek en op een rijtje zette. Hij was toen al in de 80. Zonder pretentie of aanmatiging schreef hij dat allemaal neer, 106 bladzijden. Zeer treffend en ter zake.

Michel sloot zich niet op in theorieën en bespiegelingen, want christen zijn en geloven is een manier om in het leven te staan. Hij noemt dat “de weg van beneden” (Anselm Grün), van het dagdagelijkse, van eenvoudige inzet en liefde voor de anderen. Eigenaardig hoe hij vooral de laatste tijd nog zoveel aandacht toonde voor de honger en miserie in de wereld. Hij sprak daar soms over, heel kort.

Ik parafraseer wat hij op een bepaalde plaats schrijft: “Ik heb me zo druk gemaakt, gezocht en gelezen. Ik heb me geërgerd aan zoveel dingen zowel in de Kerk als erbuiten, me ongerust gemaakt en soms was ik angstig. Ik zou nu beter zwijgen en in stilte kijken naar het grote mysterie van het leven en meer oog hebben voor het nieuwe Begin dat naderend is.”

Op zijn eigen typische manier heeft pater Michel ons Gods liefde getoond. Laten wij hem daarvoor dankbaar zijn.

Cyriel STULENS