Pater Marcel Van MeirhaegheVan Meirhaeghe Marcel


Geboren te Zingem op 13.05.1926

Religieuze geloften op 08.09.1946

Priester gewijd op 29.07.1951

Missionaris in Congo van 1954 tot 1992 en daarna in België

Overleden in Torhout op 08.02.2019

 


Marcel was één van de vijf zonen in het landbouwersgezin Van Meirhaeghe te Zingem en was er fier op dat hij tot de familie van Remi behoorde, onze confrater die in 1901 marte-laar werd in China toen hij christenen trachtte te bevrijden die in de Bokseropstand gevangen-genomen waren. Misschien heeft dat wel meegespeeld in de beslissing om na zijn humaniora in het college van Oudenaarde naar Scheut te trekken. Na zijn filosofie en theologie volgde Marcel nog twee jaar Politieke en Sociale Wetenschappen en ook Afrikanistiek aan de KU Leuven. Zo was hij goed voorbereid om in 1954 naar de missie van Lisala te vertrekken.

Zijn eerste term, toen nog 10 jaar, begon hij als reispater en directeur van de lagere scholen. Eens goed ingewerkt werd hij diocesaan aalmoezenier van de JOC en JOCF.

Maar na zijn eerste verlof ging hij in op de vraag van de Provinciale Oversten naar meer confraters in Kinshasa wegens de grote bevolkingstoename daar. Zo was Marcel van 1964 tot 1976 pas-toor van de H. Pius X-parochie in Ngiri Ngiri, en vervolgens tot 1984 pastoor-deken van de Sint-Alfonsusparochie in Matete. In die tijd werd hij ook nationaal verantwoordelijke van het Marialegioen en stichtte “Tinda Biso”, het vormingsblad voor de leden ervan. Tevens fungeer-de hij als coördinator voor de vertaling van de Bijbel in het Lingala en werkte intens mee aan de stichting van de “Villages Bondeko” voor mensen met een beperking. Later, toen hij Rector was van de CICM-Gemeenschap Saint-Raphaël II werd hij ook nog coördinator van de Commissie voor de familiepastoraal en stichtte het vormingsblad “Libota Esengo”.

Marcel leefde in een tijd dat Missionarissen nog de besten onzer broeders genoemd en alom geprezen werden voor hun moed en inzet. Wanneer hij vertelde over zijn talrijke enga-gementen en ervaringen kon men er moeilijk aan twijfelen dat ook hij daarvan overtuigd was, maar het mag gerust gezegd worden dat hij alle redenen had om fier te zijn over zijn volbrach-te taak. Tot op het einde toe herinnerde hij zich al zijn verwezenlijkingen tot in de kleinste de-tails en het was niet eenvoudig om er nog iets aan toe te voegen.

Marcel was een man met weinig twijfels. Zijn taak stond hem duidelijk voor ogen en al-tijd wist hij wat hem te doen stond, en hoe hij ook in moeilijke situaties verder kon doen. Bij de voortdurend wijzigende omstandigheden was het niet altijd gemakkelijk zich aan te passen maar geleidelijk aan gebeurde het toch. Eerst waren er de moeilijke jaren van de onafhanke-lijkheid, gevolgd door de rebellie en de overgang van de pastoraal in het binnenland naar deze in de grootstad met ontelbare nieuwe uitdagingen. Vervolgens kwam de niets ontziende dicta-tuur van het regime met een onvoorstelbare toename van armoede voor de gewone mensen en ook alle mogelijke pogingen van de staat om de invloed van de kerk aan banden te leggen. Steeds wist Marcel er een mouw aan te passen en hij nam nieuwe initiatieven om onverstoord voort te doen.

Ook toen Marcel na 38 jaar terug naar België kwam moet het een groot aan-passingsvermogen gevraagd hebben om Rector te worden in Schilde. De mentaliteit was grondig veranderd, en toen hij die taak na 6 jaar met glans vervuld had engageerde hij zich in de missiepastoraal van het bisdom Brugge. Vanuit het Missiehuis in Kortrijk werkte hij mee in Kontinenten en doorkruiste het bisdom om overal in de parochies de missiepastoraal te pro-moten. Het werd steeds moeilijker de missiekringen en ijveraars te inspireren en te bemoedi-gen. De tijd van de missienaaikringen, van vrome missiebietjes en enthousiaste missiepreken was voorbij en met lede ogen moest hij aanzien hoe de missiepastoraal steeds minder aan-dacht kreeg. Toch hield Marcel vol en bleef even enthousiast. Die inzet wist hij ook nog te combineren met zijn taak als aalmoezenier van het rusthuis Sint-Vincentius in Avelgem. Van een ijverig, onvermoeibaar missionaris gesproken!

Na de viering van zijn 92ste verjaardag namen zijn krachten echter stilaan af. Een schijnbaar onbenullige val zorgde ervoor dat hij meer en meer gebogen liep. Een kleine ope-ratie aan zijn been zou hem één dag in het hospitaal houden. Het werd een week. Daarna ging hij voor enkele weken revalidatie naar ons huis van Torhout, maar de verloren krachten kwamen niet terug en spoedig werd beslist dat hij er definitief zou blijven. Een paar kort op elkaar volgende ziekenhuisopnames rukten hem toch nog totaal onverwacht weg uit ons midden.

De zo sterke en onvermoeibare Sango Mokonzi is eindelijk tot rust gekomen en geniet daar nu van bij de Meester die hij zo lang, zo trouw en zo ijverig gediend heeft.

Erik MAES