Pater Paul DelrueDelrue Paul


Geboren in Rekkem op 22 januari 1938.

Religieuze geloften op 8 september 1957.

Priester gewijd op 5 augustus 1962.

Missionaris in Congo van 1963 tot 2008.

Vanaf 2008 verbleef hij in Scheut, tot hij voor verzorging naar Zuun ging, waar hij overleed op 25 november 2018.

 

 

Een volle stem, een lachend gezicht en twinkelende ogen als hij eens iemand kon plagen. Ja, zo was Paul Delrue. Al in zijn kinderjaren ontpopte hij zich, zo vertelde zijn moeder, als de clown van de familie. Hij kon ook heel ernstig zijn, en dan was het fijn om met hem om te gaan. Opgegroeid in een gelovig gezin had hij, zoals later ook zijn broer Marc, gekozen voor het priesterschap, maar bij Paul was dat als missionaris van Scheut. Daar voelde hij zich goed thuis. Hij volgde zo zijn nonkel Albert, in Kinshasa gekend als “confrereke”.

Hij bewaarde mooie herinneringen aan de Sinksenfeesten in Leuven. Met zijn vrolijk karakter, zijn sociale aanleg en zijn spraakvaardigheid was hij ‘burgemeester’ geworden, en stond hij in voor de ontspanning in de gemeenschap.

Ook in Congo waar hij 45 jaar werkzaam was, kon Paul vlot met de mensen over de baan. Hij zag ze graag, en hij was bereid om voor hen zijn nek uit te steken, vooral als hij met onrechtvaardigheden en uitbuitingen te doen kreeg. Dan was hij niet te houden.

Gedurende vijftien jaar was hij actief in de pastoraal, in verschillende parochies van het bisdom Inongo. Paul was een enthousiaste missionaris, een man van gebed en ook een groot animator.
Het is niet zonder reden dat hij samen met de vicaris-generaal het mobiele pastoraal team vormde. Zo reisden ze gedurende zeven jaar naar de verschillende missieposten voor animatiesessies voor de diocesane priesters, de zusters en de confraters, de catechisten, de parochieraden en het Marialegioen. Ook werden er sessies georganiseerd voor de volledige bevolking en voor de jeugd. Hij wist degelijke en geëngageerde jongeren verder vorming te geven voor inzet in dienst van de kerk en het land. Voor iedereen had hij een boodschap en hij kon die aan de man brengen. Dat maakte hem erg gewaardeerd en geliefd bij de mensen.

Van 1993 tot 2008 maakte hij deel uit van de ploeg van de “Centre d’Information et d’Animation missionnaire” in Kinshasa. Hier kon hij zich ook weer uitleven en zijn talenten ten dienste stellen van de Kerk in Congo. Zo heeft Paul zeer veel vrienden gemaakt waarmee hij altijd goede contacten bleef houden.

Terug in België wilde hij niet rusten, doch trok rond voor recollecties en retraites. Erg gevoelig voor rechtvaardigheid, vrede en zorg voor de schepping zette hij zich in voor Pax Christi Vlaanderen, Amnesty, Broederlijk delen, Vluchtelingenwerk en Orbit. Men vond Paul ook terug tussen blinden en slechtzienden, bij zieken en gehandicapten. De manier waarop hij de laatste jaren met zijn ziekte omging, wekte onze bewondering.

Paul droeg ook zijn familie in het hart, en tijdens de ontspanningsmomenten met confraters kon hij met veel warmte daarover vertellen en ook over zijn vele vrienden. Een goede familieband is een grote steun voor een missionaris. Net op het feest van Christus Koning, één van zijn geliefde feesten, ging hij van ons heen, doch wij zijn hem heel dankbaar voor wat hij voor zo velen is geweest. Kom goed thuis, Paul, dit is geen definitief afscheid maar een ‘tot weerziens bij de Heer”.

 

Cyriel STULENS