Pater Steven LindemansLindemans Steven

 

Geboren in Brussel op 22 maart 1931

Religieuze geloften op 8 september 1951

Priester gewijd op 5 augustus 1954

Van 1955 tot 1959 studeerde hij kerkgeschiedenis in Rome

Van 1959 tot 1967 professor kerkgeschiedenis in Scheut, Leuven en Jambes

Van 1968 tot 1999 in Kinshasa en Kisangani met driemaal een opdracht in Rome voor begeleiding studenten, als algemeen secretaris, als rector en procureur-generaal

Van 2005 tot 2012 rector in Leuven Vlamingenstraat

Overleden op 21 juni 2018 in Zuun.

 

Wie was pater Steven? Wij hebben hem gekend als een bescheiden en nederig man, genietend van het leven. Hij hield van een gezellige babbel en kon ook eens goed lachen.
Steven hield van zijn familie, leefde mee en volgde er altijd het reilen en zeilen. Dankzij zijn neef Fons Borginon konden veel confraters elk jaar gratis een aangenaam verlof doorbrengen in Tirol.

De scheutgemeenschap was voor hem erg belangrijk. Als rector in Rome en Leuven was het zijn grote bekommernis dat iedereen er zich zou thuis voelen en inderdaad bij hem voelde iedereen zich goed. In alles wekte hij vertrouwen, immers hij kon aandachtig luisteren naar mensen en hen ernstig nemen.
Omwille van zijn vele talenten heeft de congregatie dikwijls beroep op hem gedaan, eerst als professor in onze studiehuizen, later in Rome als algemeen secretaris, rector en procureur.
In Kinshasa heeft hij een zeer belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling en groei van de Kerkgemeenschap. Rond de jaren ‘70 en ‘80 ijverde hij er voor dat de scheutisten stilaan hun verantwoordelijkheden overdroegen aan de lokale clerus. Steven focuste op de lokale kerk en had heel goede relaties met de bisschoppen, de lokale priesters en medewerkers. Hij vond dat heel belangrijk. De scheutisten trokken naar de buitenwijken van Mbudi en Menkao en zelfs naar Basankusu of Kisangani. Opmerkelijk is dat hij in 1984 na zijn mandaat als provinciaal overste naar Kisangani trok, naar de periferie om daar een nieuw missionair avontuur te beginnen. Hij moest er een nieuwe taal leren, een andere streek leren kennen en dat alles toen hij al 53 jaar was. Hij heeft daar nog vijf drukke jaren gekend. Daarna werd hij teruggeroepen naar Kinshasa om er provinciaal overste zijn. Daarna weer terug naar Kisangani en dan weer naar Rome.

In zulke drukke functies en grote verantwoordelijkheden hield hij stand dankzij een diep gebedsleven, zo kunnen veel confraters en andere mensen getuigen.
Als dokter in theologie en specialist in kerkgeschiedenis ging het hem niet om geleerde worden of theorieën. Hij leefde niet in het verleden of in de boeken. Neen, hier en u in het gewone leven van elke dag. Daar wilde hij getuigen van zijn geloof en het op een eigentijdse manier beleven. Een van zijn grote bekommernissen was de aanpassing van de geloofstaal aan de gevoeligheden van de moderne geseculariseerde wetenschapswereld.

Ik ben dankbaar voor mijn roeping als scheutist, zo schreef hij.
Ik ben dankbaar voor elke dag die mij nog gegeven wordt, omdat ik mag en kan bidden en spreken tot God als mijn Vader, tot die Jezus van Nazareth, mijn grote broer.
Dankbaar omdat ik mag geloven dat God er is en zal zijn tot eens mijn laatste dag zal zijn aangebroken om mij dan te verwelkomen in een wereld die geen oog heeft gezien, geen verstand zich kan indenken, zijn eeuwige vreugde.

Dank u, Steven voor zo een mooi getuigenis.

Cyriel Stulens