Pater Jacques MevisMevis Jaak 3

 

Geboren in Lummen op 27 april 1927

Religieuze geloften op 8 september 1947

Priester gewijd op 3 augustus 1952

Missionaris in Congo (Kasayi) van 1958 tot 2010.

Overleden in Zuun op 18 maart 2018

 

 

Jacques was een goede, lieve man, zachtaardig en barmhartig voor groot en klein, voor rijk en arm. Hij had veel aandacht en tijd voor weduwen en wezen, bejaarden, zieken en armen. Hij was de bezieler van seminaristen en priesters, van confraters en zusters, van medewerkers en vrienden. Hij trachtte altijd positief te zijn, stimulerend en aanmoedigend. Zo was Jacques en zo hebben velen hem ervaren zowel in Congo als hier in België.

In zijn rijk gevuld leven heeft hij veel mensen gekend en gevormd.

Heel wat Congolezen die vandaag priester zijn en andere geëngageerde mensen, heeft hij gevormd toen hij in het Kleinseminarie werkte en later in de jongerenpastoraal van het bisdom. Veel zusters heeft hij begeleid op de weg van hun evangelische inzet, zowel in België gedurende zes jaar als in Congo.

Toen hij Provinciaal Overste was, heeft hij veel Scheutisten begeleid en aangemoedigd. Jacques gaf altijd krediet en vertrouwen.

Samen met Congolese mannen en vrouwen richtte Jacques in Kananga een sociaal centrum op dat CERDES heet, met de bedoeling zich ten dienste te stellen van mensen die in de marge van de maatschappij leven. Het gezondheidscentrum Cerdes doet tot op de dag van vandaag een prachtig werk voor de opvang en verzorging van zieken.

Veel mensen in Kasayi kennen Jacques omwille van zijn inzet voor de vluchtelingen uit de provincie van Katanga die vanaf 1992 naar het Kasayi-gebied teruggedreven werden. Van in het begin zocht hij medewerkers om een comité te vormen voor de opvang van de duizenden vluchtelingen die wekelijks in het station van Kananga aankwamen. Gedurende verschillende jaren heeft hij deze humanitaire actie geleid en zo 400.000 vluchtelingen opgevangen. Hij gaf veel vertrouwen aan zijn Congolese medewerkers. Zijn banden met hen waren diep en oprecht. Wanneer Jacques het had over zijn broers en zussen, dan bedoelde hij niet alleen zijn familie in Limburg, maar ook zijn medewerkers in Congo.
Jacques kreeg ook kritiek op zijn armenzorg. Toen er geen geld meer beschikbaar was voor armen, kon hij geen mensen meer helpen om wat eten te kopen of om hun huishuur te betalen of om hun voorgeschreven medicatie te kopen of om het ontbrekende schoolgeld bij te leggen, enz. Hij bleef wel armen vriendelijk bij hem ontvangen en toch nog helpen zoveel hij kon. Jacques was koppig in zijn barmhartigheid zonder grenzen!

Hij zag er wel van af dat in de maatschappij en ook in de Kerk, tot nu toe niet genoeg geld wordt vrijgemaakt voor armenzorg en humanitaire noodhulp, terwijl er mensen creperen van ontbering.

Veel mensen waardeerden hem, en veel Congolezen stuurden hun medeleven bij zijn overlijden.

De laatste weken van zijn leven vielen hem zwaar. Op zijn kamer lag een blad met de volgende woorden van Henri Nouwen die hem blijkbaar diep aanspraken: “Sterven is thuiskomen. Maar hoe vaak wij dit ook gehoord hebben, we verlangen er eigenlijk nooit naar thuis te komen… Wij hangen vast aan het leven, ook al is onze gezondheid zwak”.

De laatste dagen van zijn leven was Jacques onrustig en terneergeslagen. Toch heeft hij zijn einde heel bewust en gelovig beleefd.

De woorden van Jezus die hem altijd ter harte gingen waren de volgende: “Ik ben de Verrijzenis en het Leven. Wie in Mij gelooft, ook al sterft hij, hij sterft niet voor altijd. Gelooft gij dat?” Jacques heeft gevochten om dat te geloven.

Wij ook, wij geloven dat Jacques in Jezus gestorven is en dat hij in Jezus verrijst en blijft leven.

Hartelijk dank, Jacques, voor je mooi leven dat heel wat mensen blijft inspireren, hier bij ons en in Congo. Dank u!

Ivo VANVOLSEM