Pater Frank De WaeleDe Waele Frank 1

 

Geboren in Gent op 04.08.1933

Religieuze geloften op 10.10.1953

Priester gewijd op 03.08.1958

Missionaris in Congo (KIN en KAS) van 1959 tot 1969, in de Dominicaanse Republiek van 1970 tot 1979 en daarna in België

Overleden in Zuun op 28.02.2018

 

Pater Frank was een man die altijd op tocht was en nieuwe horizonten wilde verkennen, vandaar zijn vele reizen. Zijn roots liggen in Gent. Zijn vader was leraar aan het atheneum en later inspecteur van het onderwijs, en hijzelf sprak daar vaak over. Hij was daar fier over. Katholiek en atheneum: een confrontatie die toen niet vanzelfsprekend was.

Frank, een levenslustig man, wilde de Blijde Boodschap brengen met Jezus, altijd nieuwe uitdagingen aangaan, zich niet laten vastroesten of opsluiten… creatief zijn. Van Kinshasa trok hij naar de Kasayi, van daar naar de Dominicaanse Republiek… en zo naar Essen en Rumst. Overal dezelfde Frank. Wereldwijd denken, leven en bidden.

Frank hield van mensen en was een vriend van velen. Hij kon ook kleine mensen tot zijn vrienden maken. Iemand getuigde dat Frank in de D.R. vrijuit sprak over de grote immense verantwoordelijkheid van de rijken en welstellenden tegenover de arme en onderdrukte bevolkingsgroepen. Hij nam het op voor de kleine mens. Ook de mensen van Essen en Rumst zullen daarvan kunnen getuigen. Daar heeft hij ruim 30 jaar gewerkt.

Frank was een man met een groot geloof en trouw gebedsleven. Daarvan wilde hij getuigen in zijn vele publicaties die jaarlijks verschenen, over een heel gamma van onderwerpen. De inhoud was zeer gevarieerd. Mooi uitgegeven, op 4000 exemplaren. Het laatste nummer draagt de betekenisvolle titel “Roeping en zending”. Dat wijst erop dat hij zich niet opsloot in zijn eigen wereldje, maar eerder een ‘wereldburger’ was en wilde blijven.

Ook als hij ‘op rust’ was wilde hij zich nog dienstbaar maken met en voor anderen. Frank was de stadsdichter van Zuun. Bij elke verjaardag in de gemeenschap schreef hij een mooi gedicht waarin hij het leven van de confrater op een gevatte en meestal humoristische manier weergaf. En dat op rijm. Dat werd erg gewaardeerd omdat het ook een vrolijke en gezellige sfeer meebracht in de gemeenschap

Op de vraag ‘Hoe zinvol oud worden?’ heeft hij een antwoord gegeven, zijn antwoord, vooral de laatste jaren van zijn leven. Frank, een man met een zekere fierheid en waardigheid heeft ziekte en aftakeling moeten verwerken en hij heeft dat gedaan op een bewonderenswaardige manier. Hij probeerde er zin aan te geven in het gebed, door zich niet op te sluiten maar open te blijven staan voor de gemeenschap. In één van zijn geschriften staat dat hij zich zo verbonden voelde met alle rolstoelpatiënten.

Frank heeft zich heel goed voorbereid op de ontmoeting met de Heer. De laatste weken sprak hij er regelmatig over: “Binnen enkele weken ga ik naar de hemel”, zo zei hij.

Laten wij nu dat rijk gevulde leven van Frank in Gods handen leggen.

Cyriel STULENS