Pater Jozef DaemsDaems Jef 2

 

Geboren te Mol op 16.08.1930

Eerste geloften op 08.09.1951

Priester gewijd op 05.08.1956

Missionaris in Congo (KIN) van 1957 tot 2015

Overleden in Halle op 30.12.2017

 

  

Jozef was één van de acht kinderen in een diep christelijke en hechte familie van Mol. Zo leerde hij meeleven met anderen en voor hen openstaan, en werd het hem stilaan duidelijk dat de Heer hem voorbestemd had tot het missionarisleven als religieus en priester. Na zijn humaniora in het college van Mol trok hij naar het noviciaat van Scheut, en na de klassieke opleiding vertrok hij in 1957 als missionaris naar Kinshasa.

De periode van de onafhankelijkheid, vanaf 1960, vond hij moeilijk, maar zoals zijn vader zei: moeilijk gaat ook. Een mens moet niet meedraaien met de wind, maar rustig verder werken en met vertrouwen geduldig het goede in elke mens laten boven komen. Jef hield vooral van eerlijke, ongeveinsde vriendschap en spontaan meeleven. Hij heeft het nooit begrepen op moraalridders en regelnichten. Recht voor de vuist en zonder mooipraterij getuigde hij door zijn eenvoudig, oprecht samenleven met de Congolezen van de evangelische visie en waarden. Zo heeft hij het Congolese volk meer dan een halve eeuw gediend.

Hij is steeds werkzaam geweest in de parochiepastoraal, in veel verschillende parochies. In de late zestigerjaren sticht hij de Parochie van Saint Antoine in Bumbu en neemt er in 1969 zijn intrek. Hij blijft er wonen tot 1974. Hij wijdt er verschillende jongere missionarissen in in de parochiepastoraal. Jozef was ervoor gekend dat hij de liturgie heel goed verzorgde, en heel veel aandacht besteedde aan de catechese. De catechumenen, toekomstige christenen, en de jeugd brengen immers nieuw bloed in de gemeenschap en zorgen voor een nieuwe dynamiek. Eenvoudig, zeer toegewijd, met een goed hart is hij vooral de goede herder, met de geur van zijn schapen, goed geïntegreerd, een man van het volk, die oprecht van zijn mensen houdt.

Jozef was ook heel praktisch. Hij had van alles verstand en trachtte die praktische kennis dan ook door te geven aan de jongeren. Ze konden bij hem terecht met allerlei apparaten om te herstellen maar hij toonde hen ook hoe ze het zelf konden doen. Hij was ook een man van de natuur: in Leuven hielden eekhoorns hem reeds gezelschap op zijn kamer tijdens de theologiestudies. In Kinshasa een aquarium met vissen, een kanarievogel die daar voortdurend de lof van zijn Schepper zong, ook een kleine duiventil, konijnen en kippen genoten zijn beste zorgen en maakten hem het leven aangenaam. Daar bleef hij zich tot op hoge leeftijd voor inzetten, zozeer zelfs dat hij enkele maanden voor zijn overlijden helemaal opging in de aandacht voor de te voederen eenden dat hij elke aandacht voor zichzelf verloor en slechts door een groot toeval uit de vijver van Zuun gered werd.

Zo was Jozef een gelukkig man die zozeer van zijn mensen hield dat het afscheid van zijn mensen in Kinshasa hem zeer zwaar viel. Sinds 2009 was hij officieel op rust in de Scheutse gemeenschap van Simeon in Kinshasa tot hij in 2014 om gezondheidsredenen naar België moest terugkeren. Hij ging in Kessel-Lo wonen maar het verlangen naar Kinshasa was zo groot dat hij nog twee keer probeerde terug te keren, tot hij telkens na een paar maanden moest vaststellen dat het echt niet meer ging. Dan ging hij voor verzorging naar het huis van Zuun waar zijn zorg voor vogels en kleinvee hem nog een mooie bezigheid verschafte. Doch ging zijn algemene toestand langzaam maar zeker achteruit, zodanig zelfs dat men herhaaldelijk dacht dat het einde nabij was, maar steeds kroop hij weer uit het dal omhoog. Eind december werd een zware longontsteking hem echter fataal. In het ziekenhuis van Halle ging hij op de voorlaatste dag van het jaar terug naar zijn Schepper die hij zo trouw gediend had. Nog gelukkiger dan voorheen geniet hij daar nu voor eeuwig van het ware leven.

Jos DAS, Wilfried GEPTS, Jan MOCKING en Alfons YSEBAERT