Pater Hilaire De CoomanNieuw De Cooman Hilaire

 

Geboren te Gent op 14.01.1937

Religieuze geloften op 08.09.1958

Priester gewijd op 04.08.1963

Missionaris in Congo (KAS) van 1965 tot 1975 en daarna in België

Overleden in Turnhout op 09.11.2017

 

 

Als jongeling wilde Hilaire onderwijzer worden en hij behaalde zijn diploma aan de normaalschool van Sint-Niklaas, maar nog hetzelfde jaar trok hij naar het noviciaat van Scheut. Na zijn filosofie in Kessel-Lo en zijn theologie in Scheut en Leuven vertrok hij als missionaris naar Oost-Kasaï. Eerst was hij vier jaar onderpastoor in Muene-Ditu en daarna directeur van de normaalschool te Kasansa. In 1975 keerde Hilaire naar België terug. Gedurende een jaar deed hij een pastorale stage in Merksem en van 1976 tot 1987 was hij achtereenvolgens econoom in het toenmalig Verbistcentrum te Kessel-Lo, begeleider van de kandidaat-Scheutisten in Leuven, en directeur van het missie-animatiecentrum in Kortrijk. Vanaf 1987 stond hij in dienst van het bisdom Antwerpen, eerst als onderpastoor en vervolgens als pastoor en pastoor-deken te Zandhoven en tenslotte was hij werkzaam in de parochiepastoraal te Beerse.

Open, ontvankelijk en sociaal bewogen zoals hij was, koos Hilaire na zijn humaniora en zijn lerarenopleiding voor een duurzame levensinzet als missionaris. Tijdens de vormingsjaren animeerde hij de confraters achter een drumstel op feestdagen en bonte avonden. Hilaire was er graag bij als er wat te vieren viel. Hij was een enthousiaste kerel met zin voor humor.

Als missionaris mensen vormen en animeren voor de christelijke visie en menswaardige, evangelische waarden, dat is de rode draad door zijn levensloop gebleven: in Kasaï, Congo en hier in Vlaanderen als verantwoordelijke voor de vorming en econoom; vooral vele jaren in de parochiale pastoraal in Merksem, Zandhoven, Vlimmeren en Beerse. In Zandhoven was Hilaire ook maandelijks de vlotte gastheer van Scheutisten uit de regio. Hij draaide jaren mee in de Commissie Voortgezette Vorming en organiseerde verschillende sessies voor missionarissen die definitief terugkeerden uit de buitenlandse missies.

Als Econoom in Kessel-Lo was Hilaire ook een fijne gastheer voor de ‘Familie Klepkes’, een vriendenkring van en voor gehandicapten, die meerdere jaren hun zomerkamp in het Verbistcentrum mocht organiseren. Dat viel bij sommige confraters niet altijd in goede aarde, want de Klepkes zijn een luidruchtige bende die in die tijd niet altijd het onderscheid maakten tussen dag en nacht. De klachten kwamen o.a. bij Hilaire terecht die dan de plooien mocht gladstrijken.

Hilaire heeft Avimo, de audiovisuele animatiedienst van Scheut en het CMI (Comité van Missionerende Instituten) jarenlang gediend als voorzitter van de beheerraad (tot Avimo in 2008 werd overgedragen aan Castrum, vzw).
Op de terugweg van vergaderingen in Scheut vertelde Hilaire vol bewondering over zijn broer Raf en hoe hij omgaat met zijn handicap. Soms ventileerde Hilaire zijn ongenoegen over het afstandelijk diocesaan beleid zoals de draconische schaalvergroting van parochies tot pastorale eenheden.

Hilaire heeft altijd goed beseft dat je als pastoor niet voor iedereen goed kunt doen; sommigen dragen je op handen, anderen doe je onvermijdelijk pijn en keren zich van je af. Hilaire zocht bij voorkeur een consensus tussen verschillende standpunten, maar kwam ook uit voor zijn persoonlijke overtuiging. Wie verantwoordelijkheid draagt, loopt het risico soms verkeerd begrepen te worden of verkeerde beslissingen te nemen. Geen licht zonder schaduw, geen schaduw zonder licht.

Hilaire voelde zich gelukkig wanneer hij ongeremd zichzelf kon zijn tussen vrienden bij een van de barbecues of feestjes die hij graag thuis organiseerde. Hij heeft zijn afscheid van de parochie grondig voorbereid, zodat het pastorale team en de trouwe medewerkers de diensten in Beerse met vertrouwen kunnen voortzetten. Begrafenissen werden al langer zonder Hilaire verzorgd en voorgegaan, en voor zichzelf verkoos hij ook een eenvoudige afscheidsviering.

Toen hij eens de recollectie leidde in Schilde zei Hilaire: “God wordt door alles geraakt, want zo is de liefde”. Hij noemde geloof, hoop en liefde de kwaliteitskenmerken van het leven. De basis blijft een diep vertrouwen in het leven. En zonder hoop is het geen leven; zolang er leven is, is er hoop, en waar er geen leven meer is, is er voor gelovigen toch nog hoop, zei hij. Hilaire besloot zijn toespraak met wat misschien wel de leuze van zijn leven was: ‘waar liefde is daar is God’.

Hilaire was nog maar enkele maanden met pensioen toen zijn gezondheid geplaagd werd door hart- en vaatproblemen. Toen ik Hilaire thuis opzocht, kort voor de laatste ingreep, overschouwde hij dankbaar zijn leven, en onzeker maar vredig en met vertrouwen keek hij uit naar de operatie. Moge Hilaire nu thuiskomen in Gods liefde en voortleven in dankbare herinnering.

Wilfried GEPTS