Pater Frans FagardFagard Frans

 

Geboren te Hoeselt op 01.11.1928

Religieuze geloften op 08.09.1948

Priester gewijd op 02.08.1953

Missionaris in Congo (KAS) van 1954 tot 2000

Overleden in Zuun op 07.07.2017

 


Frans Fagard, of Sooi zoals wij Scheutisten hem noemden, was een innig goed mens, had een goed hart en was zachtmoedig. Hij had aandacht en respect voor alle mensen zonder onderscheid: hij hield veel van zijn grote familie in Limburg, meer bepaald in Alt-Hoeselt, en hij hield veel van de mensen in Congo. Hij had veel geduld en had contact met alle mensen: interessante en vervelende mensen, groot en klein, rijk en arm. Iedereen was welkom in zijn groot hart.

In 1972, pas 21 jaar oud, kwam ik voor de eerste keer aan in Kasayi om er een missionaire stage te doen. Er waren daar toen nog honderden Scheutisten, maar Sooi viel op in die groep. Hij was pastoor van de Sint-Maartensparochie in Kananga en ik was er altijd welkom. Ik ben dikwijls bij hem geweest, ik was er thuis. Hij had toen al 18 jaar ervaring in de missie, ikzelf moest nog alles ontdekken. Daar had Sooi begrip voor, met veel geduld.

Toen hij gedurende zijn laatste periode in Congo pastoor was van de H. Familieparochie in Kananga, zagen we hem dikwijls rondwandelen in de cité, om de mensen te bezoeken. Hij nam er zijn tijd voor, hij wilde iedereen kennen. Zo kende hij veel families met naam en toenaam: vader en moeder, kinderen, grootouders... Hij prentte alles in zijn geheugen dat heel sterk was.

Op een bepaald moment begon hij de mensen in zijn parochie te bezoeken per fiets. ’s Avonds vertelde hij dan met veel plezier: “Ik heb een goede fiets! Ik heb zelfs geen pedalen meer nodig!” Wat gebeurde er? Spelenderwijze duwden de kinderen van zijn parochie zijn fiets voort langs de wegjes van de cité. Maar hij moest regelmatig afremmen, anders kon hij niet met de mensen praten. “Langzaam aan en niet te snel”, dat was zijn leuze.

Sooi was een goede vader, een goede herder. De confraters konden genieten en plezier maken met Sooi in hun midden. Ook was hij erg bekommerd om het leven van zijn mensen: hij gaf hen veel vertrouwen en verantwoordelijkheid. In de H. Familie- en Sint-Maartensparochie in Kananga, veroorzaakten de tropische regens grote erosies. Na iedere regen vond men lemen huisjes die in de ravijn gegleden waren. Met de hulp van mensen in Limburg zorgde hij ervoor dat er gemetste kanalen kwamen die het regenwater afvoerden zonder grondverschuivingen te veroorzaken.

Hij sprak veel over Mashala, waar hij twee keer vele jaren geweest is. Daar was hij erg gelukkig. Hij begon er zijn missieleven als medestichter van de missie samen met P. Wieke Delsaerdt. Ze woonden er in een hut. Bij zijn tweede benoeming in Mashala zorgde hij voor een nieuwe ruime kerk. Ook in de Sint-Maartensparochie in Kananga bouwde hij een mooie kerk.

Hij kon ook heel stil worden en teruggetrokken in zichzelf toen er conflicten of moeilijkheden waren in zijn parochie. Dat was zijn manier om mee te lijden met zijn mensen, om hen trouw te blijven in goede en kwade dagen. Maar hij kon ook heel wat gebeurtenissen relativeren met zijn smakelijke lach. Toen hij eens een bestelling cement voor de bouw van de kanalen moest betalen, wist hij dat hij het geld had. Maar om diefstal te vermijden had hij de bankbiljetten in de boeken op zijn boekenrek gestopt, maar hij wist niet meer in welke. Dat heeft toen wat tijd gevraagd om alle boeken te doorbladeren. Daarna kon hij daar goed om lachen.

In 2000 viel hij zwaar ziek en moest Congo verlaten. Hij kwam in Kessel-Lo terecht. Toen hij beter was, ging hij iedere dag zieke confraters bezoeken op hun kamers. En hij schreef veel brieven naar zijn mensen in Congo. Tot op vandaag vragen veel mensen daar hoe het gaat met ‘Mompère Fagard’, zoals ze hem ginder noemden.

Wat was het geheim van Sooi? Heel simpel: zijn liefde tot God en zijn liefde tot de mensen. Volgens Jezus omvatten deze twee geboden heel ons geloof, en Sooi maakte dat in zijn leven heel concreet. We hoeven maar naar zijn leven te kijken om te weten wat die woorden van Jezus betekenen. We geloven dat Sooi nu leeft in de Liefde zonder Grenzen van God. Dank je wel, Sooi, voor je mooi leven dat ons allemaal blijft inspireren. Dank je!

Ivo VANVOLSEM