Pater Victor DierckxVictor Dierckx

 


Geboren in Kasterlee op 22 november 1923.

Geloften op 8 september 1942.

Priester gewijd op 25 januari 1948.

Van 1948 tot 1950 studeerde hij regentaat Letterkunde in Antwerpen.

Van 1950 tot 1991 werkzaam in Noord Kongo in het onderwijs, pastoraal en vorming van lokale verantwoordelijken.

Van 1991 tot 2003 werkte hij voor het economaat in het missiehuis van Scheut in Kessel-lo en daar bleef hij tot hij in 2012 op rust ging in het Missiehuis van Zuun. Hij overleed er op 29 juni 2018. 

 

Al vanaf de lagere school liet Victor Dierckx zich opmerken als een pientere jongen. Daardoor belandde hij al jong op het internaat in Hoogstraten om aansluitend zijn priesteropleiding te starten. Zijn kinderjaren hebben zeker een grote stempel gedrukt op gans zijn leven. Het Kastels geloof van zijn moeder, de ‘onderwijsmicrobe’ van zijn vader en de geborgenheid van een groot gezin met 12 kinderen hebben de basis gelegd van een levenslange inzet voor anderen. Hij bleef houden van zijn geboortedorp en volgde altijd het reilen en zeilen van de familie met veel interesse.
Op 18jarige leeftijd volgde Victor zijn roeping en koos voor Scheut in de voetsporen van enkele dorpsgenoten. De veranderde politieke situatie zorgde ervoor dat niet China zijn werkterrein zou worden, maar Congo. Dat aanpassingsvermogen aan nieuwe situaties zien wij als een rode draad door gans zijn leven van meer dan 40 jaar in Kongo. Victor was polyvalent, pakte alles aan en was altijd beschikbaar voor een nieuwe uitdaging of een benoeming. In het onderwijs als directeur of leraar in een middelbare school, in centrale parochies en brousse posten of als bezieler van een vormingscentrum voor catechisten, iedere opdracht was voor hem een uitdaging waar hij voluit voor ging. Altijd bereid en beschikbaar voor de lokale kerk. Door lectuur en studie probeerde hij op de hoogte te blijven van de evolutie van kerk en land.

Victor viel op door zijn eenvoudige levensstijl en was altijd tevreden met een minimum aan comfort. Ook in de kleine broussedorpjes van Kongo voelde hij zich thuis. Hij kon belangrijke en misschien geleerde dingen van geloof en Kerk op een bevattelijke manier aanbrengen.

Na zijn terugkeer uit Kongo werd hij benoemd tot econoom in ons huis in Kessel-Lo maar vanaf 2003 bleef hij nog dienst bewijzen in het economaat, de zorg voor de zieke confraters en zelfs het huishouden. Ook daar was zijn inzet bewonderenswaardig. In 2012 verhuisde hij naar Zuun waar hij het beste probeerde te maken van zijn laatste levensjaren.
We blijven hem herinneren als een eenvoudige, ruimdenkende en goede confrater die door had wat echt belangrijk is in het leven en zijn talenten gebruikte om de wereld een beetje beter te maken.

Cyriel Stulens

 

 

 

Pater Steven LindemansLindemans Steven

 

Geboren in Brussel op 22 maart 1931

Religieuze geloften op 8 september 1951

Priester gewijd op 5 augustus 1954

Van 1955 tot 1959 studeerde hij kerkgeschiedenis in Rome

Van 1959 tot 1967 professor kerkgeschiedenis in Scheut, Leuven en Jambes

Van 1968 tot 1999 in Kinshasa en Kisangani met driemaal een opdracht in Rome voor begeleiding studenten, als algemeen secretaris, als rector en procureur-generaal

Van 2005 tot 2012 rector in Leuven Vlamingenstraat

Overleden op 21 juni 2018 in Zuun.

 

Wie was pater Steven? Wij hebben hem gekend als een bescheiden en nederig man, genietend van het leven. Hij hield van een gezellige babbel en kon ook eens goed lachen.
Steven hield van zijn familie, leefde mee en volgde er altijd het reilen en zeilen. Dankzij zijn neef Fons Borginon konden veel confraters elk jaar gratis een aangenaam verlof doorbrengen in Tirol.

De scheutgemeenschap was voor hem erg belangrijk. Als rector in Rome en Leuven was het zijn grote bekommernis dat iedereen er zich zou thuis voelen en inderdaad bij hem voelde iedereen zich goed. In alles wekte hij vertrouwen, immers hij kon aandachtig luisteren naar mensen en hen ernstig nemen.
Omwille van zijn vele talenten heeft de congregatie dikwijls beroep op hem gedaan, eerst als professor in onze studiehuizen, later in Rome als algemeen secretaris, rector en procureur.
In Kinshasa heeft hij een zeer belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling en groei van de Kerkgemeenschap. Rond de jaren ‘70 en ‘80 ijverde hij er voor dat de scheutisten stilaan hun verantwoordelijkheden overdroegen aan de lokale clerus. Steven focuste op de lokale kerk en had heel goede relaties met de bisschoppen, de lokale priesters en medewerkers. Hij vond dat heel belangrijk. De scheutisten trokken naar de buitenwijken van Mbudi en Menkao en zelfs naar Basankusu of Kisangani. Opmerkelijk is dat hij in 1984 na zijn mandaat als provinciaal overste naar Kisangani trok, naar de periferie om daar een nieuw missionair avontuur te beginnen. Hij moest er een nieuwe taal leren, een andere streek leren kennen en dat alles toen hij al 53 jaar was. Hij heeft daar nog vijf drukke jaren gekend. Daarna werd hij teruggeroepen naar Kinshasa om er provinciaal overste zijn. Daarna weer terug naar Kisangani en dan weer naar Rome.

In zulke drukke functies en grote verantwoordelijkheden hield hij stand dankzij een diep gebedsleven, zo kunnen veel confraters en andere mensen getuigen.
Als dokter in theologie en specialist in kerkgeschiedenis ging het hem niet om geleerde worden of theorieën. Hij leefde niet in het verleden of in de boeken. Neen, hier en u in het gewone leven van elke dag. Daar wilde hij getuigen van zijn geloof en het op een eigentijdse manier beleven. Een van zijn grote bekommernissen was de aanpassing van de geloofstaal aan de gevoeligheden van de moderne geseculariseerde wetenschapswereld.

Ik ben dankbaar voor mijn roeping als scheutist, zo schreef hij.
Ik ben dankbaar voor elke dag die mij nog gegeven wordt, omdat ik mag en kan bidden en spreken tot God als mijn Vader, tot die Jezus van Nazareth, mijn grote broer.
Dankbaar omdat ik mag geloven dat God er is en zal zijn tot eens mijn laatste dag zal zijn aangebroken om mij dan te verwelkomen in een wereld die geen oog heeft gezien, geen verstand zich kan indenken, zijn eeuwige vreugde.

Dank u, Steven voor zo een mooi getuigenis.

Cyriel Stulens 

 

 

PATER ROGER VAN CAUWENBERGHVAN CAUWENBERGH

 

Geboren in Stekene Waas 23 januari 1924.

Religieuze geloften op 8 september 1946.

Priester gewijd op 22 juli 1951

Van 1952 tot 1968 was hij werkzaam in de Filipijnen in de pastoraal, onderwijs en economaat.

Van 1969 tot 2011 werkzaam in USA in pastoraal en economaat met een onderbreking voor een taak in het economaat in Rome en in Scheut.

In 2011 kwam hij naar het missiehuis van Scheut in Kessel-lo en Zuun, waar hij rustig overleed op 18 mei 2018.

 

 

Roger groeide op in Brussel. Toen hij 13 jaar was, overleed zijn moeder en dat gebeuren zou een invloed hebben op gans zijn leven. Hij had moeilijke jeugdjaren en toch startte hij de studies van technisch ingenieur. Tijdens de oorlog vluchtte hij naar Kortrijk waar hij zijn middelbare studies voleindigde in het Don Bosco Instituut. Daar voelde hij meer en meer het verlangen om zijn nonkel scheutist die in China overleed in 1918 te volgen. In 1945 zette hij die stap.

Na zijn studies kon hij in 1952 vertrekken naar de Filippijnen.

In het lange en rijk gevulde leven van Roger kunnen wij twee rode draden ontdekken. De eerste is zijn grote beschikbaarheid voor benoemingen en opdrachten waarvan hij niet wist of het zou meevallen. Het was telkens een stap in het onbekende. Hij gaf steeds zijn ja woord toen de oversten op hem beroep deden. De taken waren ook steeds verschillend: pastorale taken, ekonoom, leraar, bouw ontwerper, kapelaan en aalmoezenier. Hij gebruikte zijn vele gaven, technische talenten en talenkennis overal waar hij benoemd werd. Overal gaf hij het beste van zichzelf in dienstbaarheid vanuit de inspiratie van het evangelie.
Hij probeerde zich steeds goed aan te passen en maakte overal vrienden. De lijst van de plaatsen waar hij gezonden werd is indrukwekkend: in de Filippijnen, in USA, Rome en België. Roger was gekend als de gedienstige, vriendelijke, gastvrije chauffeur van Missionhurst die zoveel konfraters naar en van de luchthaven bracht en hen bijstond.

De tweede rode draad is zijn diep gebedsleven, zijn innige verbondenheid met de verrezen Heer.
Vanuit zijn diep gebedsleven bleef Roger kracht putten om de vele uitdagingen, angsten, moeilijkheden, beperkingen en ziekten moedig te trotseren. Roger vond inspiratie in de spiritualiteit van de Poolse Zalige Zuster Faustina Kowalski, en las regelmatig in haar dagboek, getiteld “Goddelijke barmhartigheid in mijn ziel“. Hij heeft in zijn missieleven zeker die barmhartigheid van de Heer uitgestraald. Je kon hem elke dag in de kapel vinden voor persoonlijk gebed met zijn brevier en rozenkrans.

Hij bleef ook sterk verbonden met zijn familie vooral zijn oudste zus en vrienden in België.
Op einde van zijn eigen korte levensbeschrijving pent Roger neer: “Ik kan nu iedere dag trachten dichter en dichter naar het Hart van Jezus toe te groeien en als het einde komt zal Hij me zeggen: Kom nu maar naar huis Roger“.
Roger, je bent nu thuis in de armen van de Barmhartige Heer die je zo diep bemint. Je hebt Zijn liefde aan zovelen getoond .
Rust nu in eeuwige Liefde en Vrede van de barmhartige God.

Jozef Lapauw

 

  

Vandeweghe Michel 2

Pater Michel Vandeweghe

 

Geboren in Pervijze op 28 februari 1929

Religieuze geloften in Scheut op 8 september 1950

Priester gewijd op 7 augustus 1955

Missionaris in Congo van 1960 tot 1976, in België van 1976 tot 1982,

in Senegal van 1982 tot 1985, in Kameroen van 1985 tot 2006

en daarna opnieuw in België.

Overleden in Torhout op 18 maart 2018

 

Er zijn soms mensen die een speciale indruk nalaten: door wie ze waren, door wat ze deden, door wat ze zeiden. Pater Michel was voor velen zo iemand.

In december 1960 vertrok hij naar Noord-Congo, waar hij eerst anderhalf jaar aan de slag kon als medepastoor in Mbaya, een broussepost. Twee jaar later zien we hem als leraar in het college van Lisala. Hij gaf verschillende vakken, en met veel animo. In 1965 werd hij gevraagd animatiewerk te doen in de plaatselijke ontwikkelingshulp, en werd meteen ook benoemd als vicaris generaal van het bisdom Lisala.

Twee jaar later, in 1967, werd hij benoemd tot Provinciaal van de Scheutse Provincie Noord-Congo. Steeds op de baan over slechte wegen in een gebied ruim driemaal zo groot als ons landje, om de confraters te bemoedigen en te animeren. Leven in gemeenschap was voor hem heel belangrijk. Ook samen bidden en de homilie van de volgende zondag samen voorbereiden.

In 1976 werd hij gevraagd om terug naar Vlaanderen te komen voor de vorming van onze jonge Vlaamse kandidaten. Maar weer draaide de wind van de H. Geest, en hij werd in februari 1977 benoemd als overste van de Vlaamse Scheut-Provincie. Er was veel veranderd in Kerk en Wereld en ook Scheut als missiecongregatie moest een nieuw elan vinden. Hij had een visie en een missie en wilde vernieuwing brengen in de Provincie. Scheut wou hij zien als een hechte en solidaire gemeenschap van medebroeders, en niet als een levenloze groep van individuen. Hij omringde zich met medewerkers en werkgroepen die hij opdrachten gaf.

De tweede periode situeert zich vanaf 1985. Hij had drie jaar Senegal achter de rug, had last van de drukkende warmte en kwam toen naar Kameroen. Leerde één van de inlandse talen en legde tweemaal na elkaar de grondslagen van een nieuwe parochie aan de rand van de hoofdstad Yaoundé. Hij woonde zelf een tijdlang in een klein huisje en organiseerde een aantal jaren de zondagsliturgie in een afgedankt naaiatelier.

Toen dan Scheut-Kameroen in 1999 met een prenoviciaat wilde starten, was Michel de aangewezen man om er de verantwoordelijke te zijn. Maar amper twee jaar later moest hij weer versassen, binnen hetzelfde Yaoundé weliswaar, nu als Rector van het bedrijvige provinciaal huis. Als 70-jarige werd hij "baas van bijna een hotel" zoals hij het zelf uitdrukte. Na drie jaar ging hij Mgr. Roger Pirenne, een medescheutist, gezelschap houden in Bertoua, waar hij geestelijke begeleider werd van een 30-tal seminaristen. Maar ook daar was het klimaat onbarmhartig warm. Michel moest terugkeren naar België in december 2006, hij was er bijna 78.

Van 2007 tot 2011 deed hij dienst als geestelijk begeleider van de Scheutisten in België met als woonplaats de vroegere Franstalige communiteit, rue Berckmans te Brussel. In 2008 kwam hij op rust naar Torhout. Hier heeft hij nog mogen genieten van de goede zorgen van de confraters, het personeel en de vrijwilligsters. Hier is hij op zondag 18 maart, thuis, na de middag, zachtjes van ons heengegaan.

Jan REYNEBEAU

 

 

 

Pater Jacques MevisMevis Jaak 3

 

Geboren in Lummen op 27 april 1927

Religieuze geloften op 8 september 1947

Priester gewijd op 3 augustus 1952

Missionaris in Congo (Kasayi) van 1958 tot 2010.

Overleden in Zuun op 18 maart 2018

 

 

Jacques was een goede, lieve man, zachtaardig en barmhartig voor groot en klein, voor rijk en arm. Hij had veel aandacht en tijd voor weduwen en wezen, bejaarden, zieken en armen. Hij was de bezieler van seminaristen en priesters, van confraters en zusters, van medewerkers en vrienden. Hij trachtte altijd positief te zijn, stimulerend en aanmoedigend. Zo was Jacques en zo hebben velen hem ervaren zowel in Congo als hier in België.

In zijn rijk gevuld leven heeft hij veel mensen gekend en gevormd.

Heel wat Congolezen die vandaag priester zijn en andere geëngageerde mensen, heeft hij gevormd toen hij in het Kleinseminarie werkte en later in de jongerenpastoraal van het bisdom. Veel zusters heeft hij begeleid op de weg van hun evangelische inzet, zowel in België gedurende zes jaar als in Congo.

Toen hij Provinciaal Overste was, heeft hij veel Scheutisten begeleid en aangemoedigd. Jacques gaf altijd krediet en vertrouwen.

Samen met Congolese mannen en vrouwen richtte Jacques in Kananga een sociaal centrum op dat CERDES heet, met de bedoeling zich ten dienste te stellen van mensen die in de marge van de maatschappij leven. Het gezondheidscentrum Cerdes doet tot op de dag van vandaag een prachtig werk voor de opvang en verzorging van zieken.

Veel mensen in Kasayi kennen Jacques omwille van zijn inzet voor de vluchtelingen uit de provincie van Katanga die vanaf 1992 naar het Kasayi-gebied teruggedreven werden. Van in het begin zocht hij medewerkers om een comité te vormen voor de opvang van de duizenden vluchtelingen die wekelijks in het station van Kananga aankwamen. Gedurende verschillende jaren heeft hij deze humanitaire actie geleid en zo 400.000 vluchtelingen opgevangen. Hij gaf veel vertrouwen aan zijn Congolese medewerkers. Zijn banden met hen waren diep en oprecht. Wanneer Jacques het had over zijn broers en zussen, dan bedoelde hij niet alleen zijn familie in Limburg, maar ook zijn medewerkers in Congo.
Jacques kreeg ook kritiek op zijn armenzorg. Toen er geen geld meer beschikbaar was voor armen, kon hij geen mensen meer helpen om wat eten te kopen of om hun huishuur te betalen of om hun voorgeschreven medicatie te kopen of om het ontbrekende schoolgeld bij te leggen, enz. Hij bleef wel armen vriendelijk bij hem ontvangen en toch nog helpen zoveel hij kon. Jacques was koppig in zijn barmhartigheid zonder grenzen!

Hij zag er wel van af dat in de maatschappij en ook in de Kerk, tot nu toe niet genoeg geld wordt vrijgemaakt voor armenzorg en humanitaire noodhulp, terwijl er mensen creperen van ontbering.

Veel mensen waardeerden hem, en veel Congolezen stuurden hun medeleven bij zijn overlijden.

De laatste weken van zijn leven vielen hem zwaar. Op zijn kamer lag een blad met de volgende woorden van Henri Nouwen die hem blijkbaar diep aanspraken: “Sterven is thuiskomen. Maar hoe vaak wij dit ook gehoord hebben, we verlangen er eigenlijk nooit naar thuis te komen… Wij hangen vast aan het leven, ook al is onze gezondheid zwak”.

De laatste dagen van zijn leven was Jacques onrustig en terneergeslagen. Toch heeft hij zijn einde heel bewust en gelovig beleefd.

De woorden van Jezus die hem altijd ter harte gingen waren de volgende: “Ik ben de Verrijzenis en het Leven. Wie in Mij gelooft, ook al sterft hij, hij sterft niet voor altijd. Gelooft gij dat?” Jacques heeft gevochten om dat te geloven.

Wij ook, wij geloven dat Jacques in Jezus gestorven is en dat hij in Jezus verrijst en blijft leven.

Hartelijk dank, Jacques, voor je mooi leven dat heel wat mensen blijft inspireren, hier bij ons en in Congo. Dank u!

Ivo VANVOLSEM

 

 

 

Pater Wim Van EsscheVan Essche Wim

 

Geboren in Antwerpen op 23 juni 1927

Religieuze geloften op 8 september 1954

Priester gewijd op 2 augustus 1959

Missionaris in Kongo van 1960 tot 1997 met enkele jaren dienst in het Verbistcentrum in Kessel-Lo

Van 1997 tot 2014 was hij aalmoezenier in het O.L. Vrouwziekenhuis in Asse, waar hij overleed op 12 maart 2018.

 

 

Na de basisschool Sint Norbertus in Antwerpen volgde pater Wim de Handelshumaniora in dezelfde school als voorbereiding op een carrière in de handel. Zo werkte hij zeven jaar als boekhouder in Les Nouvelles Sablières de Mol. Gedurende die tijd groeide zijn verlangen om priester en missionaris te worden. Het moet zeker voor hem een moeilijke beslissing geweest zijn, maar eenmaal genomen was hij er diep van overtuigd: ik wil priester - missionaris worden. Hij die zoveel hield van Vlaanderen en zo gehecht was aan zijn familie en zijn volk, ontdekte dat er iets of Iemand nog belangrijker is in zijn leven: God, de Blijde Boodschap van Jezus…… dat zou zijn leven worden

Als een late roeping trad hij in 1953 binnen in het noviciaat van Zuun en na zijn studies van theologie vertrok hij in 1960 naar Kongo, meer bepaald in de Kasayi provincie. Met veel edelmoedigheid zette hij zich in voor de gewone mensen in de dorpen en de buitenwijken.
Na 7 jaar kwam hij naar het Verbistcentrum in Kessel-Lo voor missieanimatie bij de jongeren. Daar kon hij zijn vele talenten van woord en zang ten dienste stellen van de jeugd. Hij beleefde er mooie jaren.
Van 1970 tot 1997 was hij terug in de Kasayistreek en deed er pastoraal werk op verschillende parochies. De laatste jaren probeerde hij creatief te zoeken naar een nieuwe methode van missionering: namelijk boeren in de dorpen samen te brengen in een soort coöperatief met het systeem van een abdij, met veel aandacht voor bezinning en getijdengebed. Men heette dat een kapelhoeve, ferme Chapelle.

Wim kon soms botsen met mensen want hij had sterke principes en daar week hij nooit van af. Hij was tegen sommige elementen van het establishment. Hij duldde geen uitbuiting of onderdrukking, zowel in Kongo als hier.
Zijn muzikaal talent stelde hij ten dienste van de blijde boodschap. Een prachtige stem. Maar het moest perfect zijn. Zijn liturgische vieringen werden altijd zeer nauwkeurig voorbereid.

In 1997 kwam hij definitief terug naar België en werd aalmoezenier in het Ziekenhuis in Asse. Met aandacht en empathie leefde hij mee met zieken en mensen in nood, altijd met veel aandacht voor gemeenschap rond de eucharistie. Toen hij 87 jaar werd, deed hij het wat rustiger aan. Hij bleef wekelijks de eucharistie vieren.

Na een tweetal weken in het ziekenhuis in Asse is hij op 12 maart 2018 overleden. Danken wij de Heer voor het leven van pater Wim, zijn inzet en toewijding.

Pol Remaut
 Cyriel Stulens

 

 

 

Pater Frank De WaeleDe Waele Frank 1

 

Geboren in Gent op 04.08.1933

Religieuze geloften op 10.10.1953

Priester gewijd op 03.08.1958

Missionaris in Congo (KIN en KAS) van 1959 tot 1969, in de Dominicaanse Republiek van 1970 tot 1979 en daarna in België

Overleden in Zuun op 28.02.2018

 

Pater Frank was een man die altijd op tocht was en nieuwe horizonten wilde verkennen, vandaar zijn vele reizen. Zijn roots liggen in Gent. Zijn vader was leraar aan het atheneum en later inspecteur van het onderwijs, en hijzelf sprak daar vaak over. Hij was daar fier over. Katholiek en atheneum: een confrontatie die toen niet vanzelfsprekend was.

Frank, een levenslustig man, wilde de Blijde Boodschap brengen met Jezus, altijd nieuwe uitdagingen aangaan, zich niet laten vastroesten of opsluiten… creatief zijn. Van Kinshasa trok hij naar de Kasayi, van daar naar de Dominicaanse Republiek… en zo naar Essen en Rumst. Overal dezelfde Frank. Wereldwijd denken, leven en bidden.

Frank hield van mensen en was een vriend van velen. Hij kon ook kleine mensen tot zijn vrienden maken. Iemand getuigde dat Frank in de D.R. vrijuit sprak over de grote immense verantwoordelijkheid van de rijken en welstellenden tegenover de arme en onderdrukte bevolkingsgroepen. Hij nam het op voor de kleine mens. Ook de mensen van Essen en Rumst zullen daarvan kunnen getuigen. Daar heeft hij ruim 30 jaar gewerkt.

Frank was een man met een groot geloof en trouw gebedsleven. Daarvan wilde hij getuigen in zijn vele publicaties die jaarlijks verschenen, over een heel gamma van onderwerpen. De inhoud was zeer gevarieerd. Mooi uitgegeven, op 4000 exemplaren. Het laatste nummer draagt de betekenisvolle titel “Roeping en zending”. Dat wijst erop dat hij zich niet opsloot in zijn eigen wereldje, maar eerder een ‘wereldburger’ was en wilde blijven.

Ook als hij ‘op rust’ was wilde hij zich nog dienstbaar maken met en voor anderen. Frank was de stadsdichter van Zuun. Bij elke verjaardag in de gemeenschap schreef hij een mooi gedicht waarin hij het leven van de confrater op een gevatte en meestal humoristische manier weergaf. En dat op rijm. Dat werd erg gewaardeerd omdat het ook een vrolijke en gezellige sfeer meebracht in de gemeenschap

Op de vraag ‘Hoe zinvol oud worden?’ heeft hij een antwoord gegeven, zijn antwoord, vooral de laatste jaren van zijn leven. Frank, een man met een zekere fierheid en waardigheid heeft ziekte en aftakeling moeten verwerken en hij heeft dat gedaan op een bewonderenswaardige manier. Hij probeerde er zin aan te geven in het gebed, door zich niet op te sluiten maar open te blijven staan voor de gemeenschap. In één van zijn geschriften staat dat hij zich zo verbonden voelde met alle rolstoelpatiënten.

Frank heeft zich heel goed voorbereid op de ontmoeting met de Heer. De laatste weken sprak hij er regelmatig over: “Binnen enkele weken ga ik naar de hemel”, zo zei hij.

Laten wij nu dat rijk gevulde leven van Frank in Gods handen leggen.

Cyriel STULENS

 

 

 

Broeder Jozef Van der BiestVan der Biest Jozef

 

Geboren te Temse op 09.10.1926

Religieuze geloften op 01.05.1953

Missionaris in Congo (KIN) van 1955 tot 2008

Overleden in Zuun op 26.02.2018

 

 

Jefke, zoals wij allemaal hem noemden, heeft de weg gevolgd van zijn heilige patroon Sint-Jozef: hij was een nederige stille werker. Heel zijn missionair leven bracht hij door in de drukkerij van Scheut in Kinshasa. Hij is er ook de goede en geduldige leermeester geweest van verschillende confraters die er eveneens benoemd werden.

Zelf stond hij in voor al het fotografisch werk en voor de montage en de afwerking van de offset drukplaten. Een werk waarvoor heel wat kennis, geduld en precisie nodig was. In zijn labo en in zijn montagekamer werkte hij samen met drie ervaren mensen, die hij door dik en dun verdedigde. Jefke kon zich uitleven in zijn sector en hij hield eraan werk te leveren dat steeds perfect in orde was. Maar ja, missen is menselijk, en als hij eens op een foutje gewezen werd, steigerde hij eerst want hij hield het bijna voor onmogelijk dat er fouten gemaakt werden. Als hij bij nader toezien toch moest toegeven dat er een foutje was kalmeerde hij onmiddellijk, hij verontschuldigde zich en zocht onmiddellijk naar een oplossing. De vrede was steeds heel spoedig hersteld.

Ook op gevorderde leeftijd zette Jefke zich nog in voor de jeugd. Achter de drukkerij had hij een container ingericht die kon dienen als clublokaal voor de jongens die er in het weekend samenkwamen. Er was allerhande speelmateriaal beschikbaar en broeder Jef beleefde met hen veel aangename uren, ook wel eens wat minder aangename. Maar als er ooit wat spanning kwam onder de jongens slaagde hij er altijd in de vrede en de rust te herstellen.

Ook in de gemeenschap van Scheut was Jefke een aangename confrater. Aan tafel was hij spraakzaam en hij had altijd een grote voorraad nieuwsjes. Hij was niet veeleisend en was steeds bereid ergens een handje toe te steken. Ook als de zusters hulp nodig hadden voor het maken van tekeningen of het creëren van modellen voor de naaiateliers in de opleidingscentra voor vrouwen, werd alles met liefde, blijheid en in dienstbaarheid gedaan. Hij was immers op de eerste plaats een religieus. Zijn inspiratie haalde hij bij zijn gemeenschap die hem nauw aan het hart lag. Zoals zijn heilige patroon was hij een rechtschapen man. Hij had zijn leven in dienst gesteld van de Heer en wilde dat beleven in de Congregatie van het Onbevlekt Hart van Maria. De heilige maagd Maria nam een belangrijke plaats in in zijn leven. Hij was een man van gebed en bezinning, en toen hij de drukkerij verliet om in de Scheutistengemeenschap Syméon te gaan wonen besteedde hij daar nog veel meer tijd aan.

Als je even bij Jef binnenliep had hij altijd veel te vertellen over wat hij beleefd had. Hoe hij als fotoreporter, meestal met de moto, de baan op ging om bepaalde gebeurtenissen of feestelijkheden in Kinshasa te verslaan, en dan ’s avonds zijn foto’s moest ontwikkelen en afdrukken om klaar te zijn voor de volgende editie van “La Croix du Congo” of “Documentation Internationale d’Afrique”. Ook over zijn familie sprak hij graag, en met veel liefde. Maar ook bij hen in Temse was hij graag gezien.

In 2008 zat Jef met gezondheidsproblemen na een heelkundige ingreep die blijkbaar niet perfect uitgevoerd was. Het werd zijn definitief afscheid van Kinshasa. Hij kwam in Schilde wonen en enkele jaren later ging hij voor verzorging naar Zuun. Op 28 februari is hij heel rustig van ons heengegaan. Evenals Sint-Jozef deed hij steeds met veel liefde wat de Heer van hem verwachtte. Hij zal dan ook heel welkom zijn bij Hem.

Johan VERBEKE