De vruchten

De rijkdom aan diversiteit in onze groep was al in zichzelf een belangrijke vrucht. Onze groep bevatte 11 verschillende achtergronden: de jongeren kwamen uit België, Polen, Nigeria, Burundi, Kroatië, Colombia, Armenië, Kameroen, Kongo, Ghana en Oekraïne. Wij hadden zelfs meer nationaliteiten kunnen hebben als de Wereldjongerendagen niet in januari, de periode van de examens, waren gehouden. Het spreekt niet vanzelf om zoveel nationaliteiten in één groep te vinden. Ook de sfeer die onder de deelnemers heerste, was een vrucht. Vriendschap en openheid waren aanwezig. De teambuilding werd goed aangenomen door onze jongeren.

Veel van onze deelnemers hebben een diepe spirituele ervaring meegemaakt vooral tijdens de nachtwake. Onze jongeren waren in het bijzonder geraakt bij het zien hoe zoveel leeftijdgenoten fier en zelfs verliefd waren op hun geloof in Christus. Zij die uit een land komen waar geloof soms als iets belachelijks of raars wordt beschouwd, konden zien hoe jongeren uit andere delen van de wereld van Jezus houden. De nachtwake had een belangrijke invloed op onze jongeren en gaf hen het besef dat geloof iets moois en waardevol is. Sommigen waren daarbij zeer emotioneel. Zij hebben tranen van vreugde en van vrede laten zien.

Ook de reis was een ervaring. Onze jongeren waren eerst en vooral geraakt door de buitengewone gastvrijheid van de Panamezen. Wij woonden in gastgezinnen. Ondanks de veranderingen die onze aanwezigheid bracht in het dagelijkse leven van die mensen, beschouwden zij dit niet als een last, maar in tegendeel als een genade en een eer. Daardoor hebben de jongeren ervaren dat gelovigen één familie vormen. Niemand is een vreemde. Iedereen is een broer of een zus.Panama 2

De uitdagingen

Na de wereldjongerendagen hebben wij een aanzienlijke daling van de deelnemers aan de samenkomsten vastgesteld. Toch hopen wij dat zij deze ervaring van de WJD zullen blijven koesteren. Voor onze jongeren zowel als voor ons, de begeleiders, is het volharden een dagelijkse uitdaging. De inzet en de betrokkenheid van jongeren in het leven van de verschillende parochies zijn natuurlijk ook een uitdaging, net zoals de uitdrukking van hun verbondenheid met Christus in hun dagelijks leven. 

 

Diversiteit: probleem of kans ?

Ik wil dit punt niet als socioloog aanpakken maar als een missionaire priester van een internationale Congregatie. Ik woon in een internationale gemeenschap met een confrater van Brazilië en een confrater van Indonesië. Ik word dus elke dag geconfronteerd met de realiteit van diversiteit.

Door het Panamaproject heeft het bisdom Antwerpen getoond dat het de diversiteit meer beschouwt als een kans dan een probleem; meer als een rijkdom dan een gevaar.
Zoals wij weten, is elke realiteit tegenstrijdig. Zelfs het geloof is tegenstrijdig. Er zijn mensen die grote daden verrichten in de naam van hun geloof terwijl er andere mensen zijn die slechte daden stellen. Vanuit de geschiedenis van de Kerk kunnen wij daarover veel leren.
Alles hangt af, volgens mij, van de manier waarop wij naar diversiteit, het verschil, het vreemde kijken. Als wij naar de vreemdeling kijken als een bedelaar, een dief, een profiteur, een rustverstoorder, dan is diversiteit inderdaad een probleem. Maar als wij naar diversiteit kijken als een opportuniteit om iets nieuws te kunnen leren, als een uitwisseling van cultuur en ervaringen, als een gelegenheid om de grenzen van ons hart uit te breiden, als een openheid om mensen te helpen, dan wordt diversiteit een kans, een middel om mensen dicht bij elkaar de brengen.
Tegenwoordig spreken wij veel over diversiteit en verschillen. De nieuwe configuratie van onze samenleving daagt ons uit om met mensen van verschillende afkomst, religies en overtuigingen om te gaan.
Als wij zoveel over diversiteit of verschillen praten, kunnen wij gemakkelijk uit het oog verliezen dat onze samenleving niet op diversiteit of verschillen is gebouwd, maar op iets sterkers en fundamenteels dat ons verbindt: dat is onze menselijkheid. De verschillen zijn maar bijzaak. Wij zijn eerst en vooral mensen, Gods schepselen, broeders en zusters in Jezus. Op dat vlak is belangrijk, niet wat ons verschillend maakt, maar wat wij samen delen: hetzelfde menselijke bestaan dat Christus heeft geleefd.
Wat zeker is, is dat de diversiteit van God komt. God heeft het gewild. Daarom is de Kerk de plaats bij uitstek waar diversiteit wordt beleefd en zelfs gevierd.


De kerk als plaats bij uitstek van diversiteit

Jezus heeft gezegd: « Want Gods liefde voor de mensen was zo groot, dat Hij zijn enige Zoon gegeven heeft. » Joh 3, 16.

Jezus is het teken bij uitstek van Gods liefde voor alle mensen. Iedere mens is voor ons het spiegelbeeld van de verlossing die Jezus heeft gebracht. Het geloof in Jezus nodigt ons uit om van de verlossing, de redding van Christus te getuigen. Wij kunnen dat alleen maar doen als wij van de mensen houden. Liefde is de identiteit van God en ook de onze. Daardoor is de Kerk de plaats bij uitstek van diversiteit. De Kerk sluit niemand uit. Integendeel, zij laat zien dat iedereen welkom is; dat elke mens zich in haar midden thuis voelt. Zij maakt geen verschil tussen de mensen. De Kerk probeert de grenzeloze liefde van God waar te maken. Daarom heet zij « de Katholieke Kerk » (van het Grieks katholikos, wat universeel betekent), de wereldwijde Kerk.

Voor de Kerk is diversiteit een kwestie van authenticiteit en van identiteit. Het is voor ons een kwestie van trouw aan de Boodschap waarin wij geloven. Daarom zeg ik altijd dat ik niet in België ben omwille van het gebrek aan priesters. Dat is een verkeerde manier om deze beweging te analyseren en te lezen. Naar mijn bescheiden mening ben ik hier om de diversiteit van de Kerk te laten zien.

De Kerk is het sacrament of het teken van de liefde van God. En die liefde moet vooral voor kwetsbare mensen uitgedrukt worden. Jezus heeft ons een aantal kwetsbare mensen voorgesteld in het evangelie volgens Mattheüs 25: Ik had honger, ik had dorst, ik was een vreemdeling, ik was naakt, ik was ziek, ik was in de gevangenis. Jezus stelt de vreemdeling voor als iemand die wij moeten opnemen. Het is niet altijd gemakkelijk maar het is de weg van het evangelie, de weg naar liefde, de weg naar een nieuwe wereld waar wij allemaal broers en zussen van elkaar zijn. Moge de Heer ons daarbij helpen.