Dany2passeportSTUDIE SCHONE KUNSTEN

 

in dienst van de inheemse bevolking en van de Kameroense Kerk

 

Ter gelegenheid van zijn gouden priersterjubilieum, schetst Pater Dany Desmet voor ons zijn weg als Scheutist.

Voor het eerst zet ik mijn levenservaringen als missionaris op een rijtje.

In september 1968 werd ik van de ene dag op de andere in de brousse van Kameroen gedropt: geen water, geen elektriciteit, geen radio, geen TV, zonder de inlandse taal te kennen: een cultuurschok…. maar die me gunstig mijn verdere levenswijze zal beïnvloeden. Ik begon dus als “para mongo” (de pater die nog een kind is), wat betekent “te jong”, ik was 25.

Na 3 jaar vroeg men me “schone kunsten” te studeren in Brussel. Ik had vroeger al enkele muren vuil gemaakt in het klooster met mijn tekeningen. Doel: het opstarten van een mediacentrum waar didactisch materiaal kon worden gemaakt voor de ontwikkeling van de dorpen, vooral voor gezondheidszorg, maar ook het starten van een bank aangepast aan de brousse, “les caisses populaires d’épargne et de crédit”. Zonder elektriciteit konden we enkel reeksen van affiches (boîtes à images) gebruiken om toestanden aan te praten in de dorpen en ze te verbeteren door de inspanning van de mensen zelf.

Na een jaar terug in Kameroen leidde ik Kameroense tekenaars op en maakte ter plaatse het materiaal om grote affiches te drukken in linogravure en zeefdruk. Zeer vlug werd dit didactisch materiaal door internationale instanties geapprecieerd en de bisschop vroeg me te verhuizen naar de hoofdstad Yaoundé in de gebouwen van de bisschoppenconferentie. Het werd een successtory en langsheen Unicef, USAID en ambassades werden ze verspreid over verschillende Afrikaanse landen. Ik was ook consultant voor Unicef en gaf sessies over Afrika heen.

In 1987 mocht ik de studiedagen van de bisschoppen leiden over de media en werd ik er nationaal verantwoordelijke voor de kerkmedia waardoor ik ook regelmatig op trot moest met de bisschop van de media voor vergaderingen over kerkmedia in vele Afrikaanse landen.

Eerste opdracht: het heropstarten van “ l’Effort Camerounais ”, het katholieke maandblad dat al jaren dood was. Ik werd financieel verantwoordelijke van het blad. Het waren ook de jaren van de Russische perestrojka en ook wij hunkerden naar meer democratie dan alleen de politieke eenheidspartij. Maar de druk van de staat was groot. Bij mijn eerste karikatuur werd het blad reeds gecensureerd door de staat. Een jaar later kreeg de hoofdredacteur ook een kogel door het hoofd… Maar er kwam toch meer vrijheid van uitdrukking… In 1990 startten we ook een televisieproductie waar we sociaal geïnspireerde documentaires realiseerden die de staatstelevisie overnam en die we verkochten aan TV5-Afrique.

Shou Cam 00036

Steeds was ik ook bezig met begeleiden en steunen van jongeren die sinds jaren bij me inwoonden en in 1987 stichtte ik met een kameroense zuster het weeshuis “Foyer St Augustin” voor verlaten kinderen in nood. Als uitbreiding konden we in 1994, met Europese en Belgische steun, een vormingscentrum beginnen voor familiale landbouw en veeteelt “CEFAR” waar verlopen lopende jongeren van de stad een opleiding kregen en zich vestigden in hun dorp met een concreet project. Tot…. men in 1999 in België de dioxinecrisis uitvond en de niet te verkopen kippen naar Afrika stuurde waar ze voor de helft van onze productieprijs als ingevroren kip werden verkocht. Onze financiële overlevingskans was teniet en het centrum moest sluiten.

In 1996 werd het initiatief van het stichten van een religieuze gemeenschap door zuster Amélie en ik, aanvaard door Mgr. Van Heygen in Bertoua: “Maranatha au Coeur du Monde”
Na het sluiten van “CEFAR”, bood ik dan ook mijn diensten aan in het aartsbisdom Bertoua, waar de bisschop me benoemde tot spiritualis van het groot seminarie en tot econoom van het aartsbisdom.

Na vier jaar was de stress er me te groot en ben ik naar België moeten komen voor gezondheidsredenen. Hier vroeg men me in vier verschillende rust- en ziekenhuizen aalmoezenier te worden… waarmee ik mijn oude dag inga.
Bij mijn jubileum in Juli 2017 mocht ik teruggaan naar Lourdes om er dank te zeggen en de cirkel rond te maken.

Als erfenis zal ik een autobiografisch document nalaten van 285 blz. waar ook de vreugden en het leed van een missionaris zullen kunnen ontdekt worden.

P. Dany Desmet (Koksijde)